Isaias 17

Ang Teksto

Magsisimula ang kapahayagan sa isang tanawin ng pagkawasak: ang Damasco, ang matandang kabisera ng Aram, ay hindi na magiging lungsod kundi "tambak ng mga guho," at ang mga bayan sa palibot ay mapupunta sa mga kawan ng tupa na mahihiga roon nang walang nananakot. Kasama ng Damasco ay babagsak din ang Efraim, ang hilagang Israel na nakipagkasundo sa kaniya, at ang kaluwalhatian ni Jacob ay manghihina hanggang sa maging kasingnipis ng natirang butil pagkatapos ng anihan, dalawa o tatlong olibo na lamang sa dulo ng sanga. Pero sa gitna ng gutay-gutay na tanawing iyon ay may biglang liko: sa araw na iyon ay titingin ang mga tao sa kanilang Manlilikha, hindi na sa mga altar na gawa ng sarili nilang mga daliri. Magtatapos ang kabanata sa ugong ng mga bansang parang dagat na rumaragasa, at sa isang gabi na lamang, wala na sila bago pa sumikat ang araw.

Ang Puso ng Mensahe

Ang kakaiba sa kabanatang ito ay kung saan dumarating ang pag-asa: hindi sa pagligtas ng lungsod kundi sa pagkabagsak nito. Habang matibay ang Damasco at matipuno ang laman ni Jacob, kayang kumapit ng tao sa mga poste ni Asera at sa mga imahe ng araw, dahil may sapat pang kalakasan para hindi kailanganin ang Diyos. Kapag ang natira na lang ay apat o limang olibo sa pinakamataas na sanga, doon pa lamang umaangat ang mga mata. Ganito gumagalaw ang Diyos sa teksto: hindi niya pinapatay ang kaniyang bayan, pinapaliit niya sila hanggang sa makita nilang hindi sila ang bato ng kanilang kalakasan. Masakit itong basahin, lalo na sa panahong sinusukat natin ang biyaya sa dami ng ani. Pero ang sinasabi ng kabanata ay malinaw: mas mabuti ang isang dukhang Israel na nakatingin sa Banal ng Israel kaysa isang mayamang Israel na nakatingin sa gawa ng sarili nitong mga kamay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tingnan ang eksenang iyon sa taniman ng olibo: tapos na ang pag-uugoy ng puno, umalis na ang mga namimitas, at may natirang apat o limang bunga na kumakapit sa pinakamataas na sanga. Iyan ang buong kasaysayan ng Israel sa isang larawan. Palaging pinaliliit ng Diyos ang kaniyang bayan hanggang sa isang nalalabi, hindi dahil mahina ang kaniyang pangako kundi dahil hindi mabubuhay ang pangako sa mga nagtitiwala sa sarili. Mula kay Noe hanggang sa walong libong hindi lumuhod kay Baal, mula sa pamilyang bumalik mula sa Babilonia hanggang sa iisang Lalaki sa krus na iniwan ng lahat: ang nalalabi ay hindi nagiging wala, nagiging binhi. Nang mamatay si Jesus, isang olibo na lang ang nakabitin sa sanga. At mula sa isang iyon ay muling pinuno ng Diyos ang puno.

Ang Salamin

May tahimik na anyo ng paglimot na hindi mukhang pagtalikod. Hindi mo sinabing wala nang Diyos; nagkaroon ka lang ng sapat na ipon, sapat na reputasyon sa trabaho, sapat na matinong pamilya, kaya hindi mo na kailangang umasa araw-araw. Sinasabi ng teksto kung ano ang sumusunod: "nagtatanim kayo ng mga kaaya-ayang mga halaman." Nagsisimula tayong mag-alaga ng maliliit na seguridad, ang insurance, ang grado ng anak, ang katawang pinagbubuhusan ng oras, at mabilis nga silang tumubo. Hanggang sa dumating ang araw ng kapighatian at wala palang ani. Hindi masama ang mga halamang iyon; delikado lang sila kapag sila na ang bato ng iyong kalakasan. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na talagang inaasahan mong magliligtas sa iyo, basahin ito nang malakas, at sabihin, "Hindi ikaw ang bato ng aking kalakasan." Pagkatapos ay punitin ang papel.

Ang Detalye

Ang talata 10 at 11 ay hindi tungkol sa karaniwang pagsasaka. May kakaibang bilis doon: nagtatanim, nagbabakod, naglilinang, at mabilis na tumutubo ang binhi. Ganito ang ginagawa sa mga relihiyosong hardin ng mga pagano, maliliit na palayok ng mabilis sumibol na halaman na inaalay sa diyos ng pagkamayabong, mabilis mamulaklak at mas mabilis malanta. Iyan ang larawan ni Isaias para sa espiritwalidad ng kaniyang panahon: mainit, abala, puno ng ritwal, maganda tingnan sa unang linggo. Pero hindi ito binhi na inilagay sa totoong lupa. Kaya nga "mabibigo ang pag-aani sa araw ng kapighatian." May pananampalataya na ganito ang hugis, mabilis mag-apoy sa panahon ng conference, walang ugat sa unang taglamig.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang eksena ang nagbibigay-liwanag dito. Una, ang Isaias 7: nanginginig si Haring Ahaz dahil nagkampi ang Damasco at ang Efraim laban sa kaniya, at sa halip na magtiwala ay humingi siya ng tulong sa Asiria. Ang kabanata 17 ang sagot ng Diyos sa takot na iyon, dalawang kaaway na magiging guho at pastulan ng tupa. Pangalawa, ang Isaias 37: isang gabi, at kinaumagahan ay patay na ang buong kampo ng Asiria sa labas ng Jerusalem. Eksaktong hugis ng talata 14: "Sa gabi, tingnan ninyo, ang lagim! At maglalaho sila bago dumating ang umaga." Hindi retorika ang linyang iyon. Nangyari ito, at natutunan ng Jerusalem na ang pinakamalakas na ugong ay kayang patahimikin sa isang gabi.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi nagmamadali at hindi rin natataranta. Dalawang titulo ang ibinibigay sa kaniya: Manlilikha at Banal ng Israel, at pareho silang itinapat sa "mga nilikha ng kanilang mga daliri." Doon tumutusok ang teksto: ang pagpili sa pagitan ng Isang gumawa sa iyo at ng bagay na ginawa mo. Pansinin din ang talata 13: umuugong ang mga bansa gaya ng malalakas na tubig, at ang tanging ginagawa ng Diyos ay "sasawayin sila." Isang salita, at nagiging tuyong damo sila na hinahabol ng hangin. Pero hindi ito ang Diyos na nalulugod sa pagwasak. Ang buong punto ng pagpapaliit sa Jacob ay ang talata 7, ang sandaling umangat ang mga mata. Hinahanap niya ang titig na iyon. Iyon ang kaniyang ani.

Pagninilay

Anong "kaaya-ayang halaman" ang pinakamasigasig mong inaalagaan ngayon, at ano ang mangyayari sa iyong pananampalataya kung mabigo ang ani nito?

Kailan ka huling tumingin sa Diyos hindi dahil marami kang maipagpapasalamat kundi dahil wala ka nang ibang matitingnan?