Isaias 53

Ang Teksto

Isang usbong na tumutubo sa tigang na lupa, walang kislap, walang anumang makahatak ng paningin: ganoon inilalarawan ng propeta ang lingkod ni Yahweh. Ang kabanata ay isang pag-amin ng isang grupong nagsasalita bilang "kami", mga taong dating tumalikod sa lalaking ito at ngayon ay nakakakita na ng totoo. Siya ay hinamak, sinaksak, dinurog, at itinuring nilang pinarusahan ng Diyos, hanggang sa matuklasan nila na ang mga sugat na iyon ay para sa kanila. Tahimik siyang dinala sa katayan, inilibing kasama ng mga kriminal, at pagkatapos ay ipinangako ni Yahweh na makikita niya ang kanyang mga anak, pahahabain ang kanyang mga araw, at hahatiin ang samsam kasama ng mga dakila.

Ang Puso

Ang pinakamatalim na linya ay hindi ang pagdurusa kundi ang maysala: "ipinataw sa kanya ni Yahweh ang kasamaan nating lahat." Hindi aksidente ang krus ng lingkod, hindi lamang kalupitan ng tao; may kamay ng Diyos dito. Ang wika ay galing sa santuwaryo. Sa Levitico 16, ipinapatong ng saserdote ang mga kamay niya sa ulo ng kambing at inilipat ang kasalanan ng bayan bago ito paalisin sa ilang. Dito, ang handog ay hindi hayop kundi isang tao na kusang nagbubukas ng kamay, at ang Diyos mismo ang naglilipat. Kaya nasusulat ni Pablo na siya na hindi nakakilala ng kasalanan ay ginawang kasalanan para sa atin. Ang kaligtasan ay hindi pagbuti ng tao kundi paglilipat: ang atin sa kanya, ang kanya sa atin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Walang ibang kabanata sa Lumang Tipan na ganito kadalas sipiin ng Bagong Tipan. Nang basahin ng opisyal na taga-Etiopia ang talata tungkol sa korderong tahimik sa harap ng manggugupit, isa lang ang itinanong niya kay Felipe: sino ang tinutukoy nito, ang propeta ba o iba? At mula mismo sa talatang iyon ipinahayag ni Felipe si Jesus. Si Jesus mismo ang unang gumawa nito: sa gabi bago siya dakpin, sinabi niyang kailangang matupad sa kanya ang nasusulat na "ibinilang siyang kasama ng mga makasalanan." Pero may tensiyon na huwag nating takpan. Sa ibang bahagi ng Isaias, ang lingkod ay ang Israel mismo. Dito, ang lingkod ay nagdurusa "dahil sa mga kasalanan ng aking bayan". Ang tinawag na lingkod ay nabigo; kaya dumating ang Isa na mag-aako ng papel ng bayan at tutuparin ito para sa kanila.

Ang Salamin

Tumingin ka sa talata 2 at tanungin ang sarili mo kung paano ka pumipili ng pagkakatiwalaan. "Wala siyang taglay na kapansin-pansin na hitsura o kaningningan." Karamihan sa atin ay namumuhunan sa eksaktong kabaligtaran: ang tamang hitsura sa trabaho, ang anak na magpapaganda sa pangalan ng pamilya, ang sapat na pera para hindi tayo maliitin. At sa talata 6 naroon ang mas tahimik na katotohanan: "ang bawat isa ay nagkanya-kanyang daan." Hindi ito paglalarawan ng mga kriminal kundi ng mga disenteng tao na may sariling plano, sariling kalendaryo, sariling bersyon ng tama. Ang nakakagulat sa kabanatang ito ay hindi tayo sinisigawan; inilalarawan lang tayo, at inilalagay ang bigat natin sa iba.

Ngayon, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong itinuring mong hindi mahalaga ngayong linggo, at ipanalangin siya ng isang minuto nang hindi humihingi na magbago siya. Ganyan ang hitsura ng pamamagitan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang lingkod ay hindi biktimang pipi. Mapagkakamalan siyang pasibo, pero binabasag ng talata 12 ang hinala: "inilantad niya ang kanyang sarili sa kamatayan." Ibinigay niya ang sarili. Ang katahimikan niya ay hindi kawalan ng lakas kundi pinili. Kapansin-pansin ito dahil ang Bibliya mismo ay puno ng sigaw: si Job na humahamon, ang mga awit ng panaghoy na nagtatanong hanggang kailan. Ginamit pa nga ni Jeremias ang parehong imahe ng kordero na dinadala sa katayan, pero siya ay nagreklamo nang malakas sa Diyos. Dito, tahimik. At ang pinakamabigat: "Ito ay kalooban ni Yahweh para durugin siya." Hindi lang ito trahedya ng isang tao; may pag-aalay dito, at ang Diyos ay hindi manonood lamang.

Ang Detalye

Pansinin ang kakaibang pangako sa talata 10. Kagagaling lang nating ilibing siya kasama ng mga pumapatay sa talata 9, patay na patay, "nahiwalay mula sa lupain ng mga buhay". Tapos biglang: "makikita niya ang kanyang mga anak, pahahabain niya ang kanyang mga araw." Sa Israel, ang mahabang buhay at maraming supling ang pinakapangunahing tanda ng pagpapala, pero paano ito mapapasakamay ng isang bangkay? Hindi ito ipinaliliwanag ng propeta. Nananatiling bukas ang bitak, at doon dumadaloy ang buong Bagong Tipan. "Pagkatapos niyang magdusa, makikita niya at masisiyahan." May nakikita siya pagkatapos. May kasiyahan sa kabilang dulo ng libingan, at ang mga anak na iyon ay tayo.

Konteksto

Ang kabanatang ito ay nagsisimula talaga sa 52:13, at ang mga unang nakarinig ay isang bayang wasak. Nasa Babilonia sila o kababalik lang mula roon: walang templo, walang hari, walang kapangyarihan, isang maliit na grupo sa gilid ng isang imperyo na malinaw na nananalo. Sa ganoong tao nagsasalita ang propeta tungkol sa "bisig ni Yahweh", ang larawan ng lakas ng Diyos na nagbukas ng Dagat na Pula. At ang sagot sa tanong na "kanino ito ipinahayag?" ay nakakabigla: ang bisig ng Diyos ay nagpapakita hindi sa hukbo kundi sa isang hinamak na lingkod. Para sa bayang natalo, iyon ay pareho: insulto sa kanilang inaasam, at ang tanging pag-asang natitira.

Pagninilay

Sino ang mga taong hindi mo pinagkakatiwalaan dahil wala silang "kaningningan", at ano ang maaaring ipinagkakait nito sa iyo?

Saan sa buhay mo ngayon ang "sariling daan" na pinili mo, at handa ka bang pangalanan ito nang tapat sa Diyos ngayong araw?