Isaias 58

Ang Teksto

Sinugo ang propeta na sumigaw nang walang pagpipigil, tulad ng trumpeta, at ilantad ang pagrerebelde ng bayan na mukhang masigasig naman: araw-araw nilang sinisiyasat ang Diyos, humihingi ng makatuwirang paghatol, nasisiyahang lumapit sa kaniya. Pero may reklamo sila: nag-ayuno kami, bakit hindi ninyo napapansin? Ang sagot ay masakit. Sa mismong araw ng pag-aayuno nila, pinapahirapan nila ang kanilang mga manggagawa, nag-aaway, sumusuntok. Kaya inilalarawan ng Diyos ang pag-aayunong pinili niya: kalagin ang pamatok, palayain ang mga dinurog, ipamahagi ang tinapay sa nagugutom, tanggapin ang walang tahanan, huwag magtago sa sariling kamag-anak. Doon lamang sisikat ang liwanag na tulad ng bukang-liwayway, doon sasagutin ni Yahweh ang tawag: "Naririto ako." Nagtatapos ang kabanata sa Araw ng Pamamahinga na hindi araw ng sariling kasiyahan kundi ng kagalakan sa Panginoon.

Ang Ubod

Ang nakakabinging punto ng kabanata ay ito: hindi tumatanggap ang Diyos ng pagsamba na naka-hiwalay sa hustisya. Hindi niya sinasabing hindi mahalaga ang pag-aayuno; sinasabi niyang siya ang nagtatakda kung anong pag-aayuno ang totoo. Ang salitang isinalin bilang "pinili ko" (Hebreo: bachar) ay salita ng maghahari na pumipili, hindi ng bisitang nakikisama sa handaan natin. Kaya nabubunyag ang isang bagay tungkol sa Diyos: hindi siya nabibili ng debosyon. Ang taong dinurog ng utang, ang manggagawang hindi binayaran, ang kamag-anak na iniiwasan natin sa reunion, sila ang nagiging pintuan kung saan tayo makakasalubong ng Diyos. At tandaan: ang liwanag, ang kagalingan, ang "Naririto ako" ay hindi kabayaran sa ating kabutihan. Regalo iyon. Pero tinatanggihan ng teksto na gawing pamalit ang kabanalan sa awa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kapag tinanong mo kung saan pumapasok si Cristo sa kabanatang ito, hindi kailangang pilitin ang koneksyon. Nang tumayo si Jesus sa sinagoga sa Nazaret at binuksan ang balumbon ni Isaias, ang binasa niya ay ang mismong bokabularyo ng talata anim at pito: kalayaan sa mga bihag, pagpapalaya sa mga dinurog. Sinabi niyang natupad na iyon sa araw na iyon, sa kaniya. Ibig sabihin, ang pag-aayunong pinili ng Diyos ay hindi lamang programa para sa bayan; ito ang naging katawan ni Cristo. Siya ang bumali ng pamatok, at siya rin ang naging liwanag na sumikat sa kadiliman. At doon nagbabago ang lahat: hindi natin binabayaran ang ating landas patungo sa liwanag sa pamamagitan ng awa. Nakita natin ang liwanag, at ngayon nagiging awain tayo. Ang kaayusan ng biyaya ay hindi nababaligtad, pero ang bunga ay hindi rin puwedeng mawala.

Ang Salamin

May isang bersikulo dito na hindi maiiwasan: "hindi ninyo dapat itago ang inyong sarili mula sa sarili ninyong mga kamag-anak." Alam mo kung sino ang tinutukoy. Ang pinsang tumatawag lang kapag may kailangan. Ang tiyahing laging may hinihiram. Ang kapatid na maling desisyon ang ginawa at ngayon ay nagbabayad ng mahal. Marunong tayong magtago nang matalino: hindi tayo bumabastos, hindi tayo nagsasalita ng masama; hindi lang natin sinasagot ang mensahe. Samantala, tapat tayo sa ikapu at hindi lumiliban sa pagsamba. Iyon ang eksaktong hugis ng tinutuligsa ng Diyos sa talata dalawa at tatlo: relihiyosong masigasig, tao namang malayo. At may ikalawang salamin: ang "nagpaparatang na daliri" sa talata siyam. Ang group chat kung saan pinag-uusapan ang taong wala roon. Ang tono mo sa iyong kasambahay o kawani kapag pagod ka. Ngayong araw, hanapin sa telepono ang pangalan ng kamag-anak na alam mong iniiwasan mo, at padalhan siya ng mensahe na may isang tunay na tanong sa loob: kumusta ka talaga?

Ang Tanong

Hindi maitatago ang istruktura ng kabanata: "Hindi ba ito ang pag-aayuno na pinili ko… Pagkatapos ang inyong liwanag ay magbubukas." May kondisyon. Kung gagawin ninyo, sasagot ako. Nakakailang iyon para sa ating nasanay sa "biyaya lamang," at hindi ito puwedeng palambutin sa pagsasabing metapora lang. Sinasabi ng Diyos na ang kaniyang pagsagot sa panalangin ay may kinalaman sa kung paano natin tinatrato ang mahihirap. Hindi ito nagsasabing kinikita natin ang kaligtasan; nagsasabi ito na ang Diyos ay hindi mabubuo bilang pribadong ugnayan sa pagitan ng aking kaluluwa at ng langit. Itinali niya ang kaniyang sarili sa kapwa ko. Kung sinasakal ko ang kapwa, sinasarhan ko ang linya na akala ko ay direkta sa Diyos. Naiintindihan ko ang teolohikal na tensyon, at hindi ko ito lubos na naaalis. Mas mabuti nang tanggapin: hindi tinatakasan ng biyaya ang laman at dugo.

Konteksto

Ang mga kabanatang ito ay nagsasalita sa isang bayang bumalik na mula sa pagkakatapon, o nasa bingit ng pagbabalik. Tumitingin sila sa mga guho, kaya may bigat ang talata labindalawa: "muling magtatayo ng mga sinaunang gusali na gumuho." Wala silang hari, wala silang kapangyarihang pampolitika. Ang natitira sa kanila bilang pagkakakilanlan ay ang pag-aayuno at ang Araw ng Pamamahinga, at doon nga sila naging masigasig. Pero sa loob ng maliit na komunidad na iyon ay may mayayaman na nagpapatrabaho at may mahihirap na nangungutang, nawawalan ng lupa, at kung minsan nagiging alipin dahil sa utang. Ang "pamatok" at ang "lubid" ay hindi tayutay lamang; ekonomiya iyon. Nag-aayuno ang mga amo sa templo habang hindi natigil ang trabaho ng mga manggagawa nila. Iyon ang tanawin na sinasabihan ng propeta na sumigaw nang tulad ng trumpeta.

Ang Ugnayan sa Iba pang Teksto

Buksan ang unang kabanata ng aklat na ito at mapapansin mo ang parehong tinig: kinasusuklaman ng Diyos ang mga handog ng bayang may mga kamay na madumi, at ang inihahanap niya ay hustisya para sa ulila at balo. Animnapung kabanata ang layo, hindi nagbago ang tema. Pero ang pinakamalakas na alingawngaw ay sa pagtuturo ni Jesus sa Mateo 25, sa paghihiwalay ng tupa at kambing. Ang listahan doon ay halos kopya ng talata pito: nagugutom na pinakain, hubad na binihisan, taong walang matuluyan na tinanggap. At ang bago sa pananalita ni Jesus ay ito: ang mahirap na iyon ay siya. Hindi lamang saksi ang Diyos sa awa natin; nasa loob niya ang tinatanggihan natin o tinatanggap.

Pagninilay

Sino ang partikular na tao na kasalukuyang "itinatago" ko ang aking sarili, at anong dahilan ang ginagamit ko para maging katanggap-tanggap iyon sa aking sarili?

Kung susukatin ang aking espiritwalidad sa mga taong nagtatrabaho para sa akin o umaasa sa akin, ano ang kanilang isasagot?