Santiago 5:17

Ang Teksto

Biglang may pumasok na pangalan sa gitna ng usapan tungkol sa panalangin at paggaling: si Elias. At ang unang sinabi ni Santiago tungkol sa kaniya ay hindi ang apoy sa Bundok Carmel, hindi ang kaniyang pag-akyat sa langit, kundi ito: "Si Elias ay tao din na may pakiramdaman kagaya natin." Isang tao na may takot, pagod, inis, at lungkot, gaya mo. At ang taong iyon ay "taimtim na nanalangin na huwag umulan," at tatlo't kalahating taong hindi bumuhos ang ulan sa lupa. Isang panalangin ng isang tao, at huminto ang panahon. Iyon ang buong punto ni Santiago sa talatang ito: hindi ang kadakilaan ni Elias ang susi, kundi ang katotohanang pinakinggan ng Diyos ang isang taong kasing-ordinaryo natin.

Ang Puso ng Teksto

Ang talatang ito ay tumutusok sa tahimik nating paniniwala na may mga taong may espesyal na linya papuntang langit at tayo ay wala. Sinasabi ni Santiago na ang bisa ng panalangin ay hindi nakasalalay sa kalidad ng nananalangin kundi sa pakikinig ng Diyos. Ang ibig sabihin ng "matuwid" sa talatang labing-anim ay hindi perpekto; si Elias mismo ay minsang nagtago sa ilalim ng puno at humiling na siya ay mamatay. Ang matuwid ay ang taong nakikipag-usap sa Diyos ayon sa kaniyang salita at kalooban. Kaya ang panalangin ay hindi isang pamimilit sa langit, kundi pakikibahagi sa ginagawa ng Diyos. At ito ang mabigat na biyaya: pinipiling isama ng Diyos ang mahihina at emosyonal na mga tao sa kaniyang pagkilos sa mundo, hindi bilang palamuti kundi bilang tunay na kalahok.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tagtuyot ni Elias ay hindi isang pribadong himala kundi isang gawa ng tipan. Sa Deuteronomio, ang ulan ay tanda ng pagpapala at ang langit na tanso ay tanda ng paghatol sa bayang sumamba sa ibang diyos. Kaya nang manalangin si Elias na huwag umulan, hindi siya nagdikta sa Diyos; sumang-ayon siya sa sinabi na ng Diyos. Doon nagsisimula ang lahat ng tunay na panalangin: pagpanig sa kalooban ng Diyos, hindi pagpilit sa kaniya. At dito tumutungo ang sinulid kay Cristo, ang Matuwid na nagdasal sa Getsemani ng "hindi ang kalooban ko," at ngayon ay nananalangin para sa atin. Hindi tayo nagsisimula sa zero tuwing tayo'y lumuluhod. Sumasabay tayo sa isang panalanging mas matanda at mas malakas sa atin.

Ang Salamin

May panalanging hindi mo na binabanggit dahil tahimik mong hinusgahan ang sarili mo: masyado kang naiinis sa kapatid mo, masyadong pagod sa trabaho, masyadong madilim ang isip kagabi. Sa isip mo, ang panalanging may bunga ay para sa mga taong kalmado ang puso at malinis ang record. Pinuputol ni Santiago ang linyang iyon. Ang lalaking pinakinggan ng langit ay ang parehong lalaking nagtago, nag-reklamo, at humiling na mamatay. Hindi ang emosyon mo ang nagdidiskuwalipika sa iyo; ang hindi pagsasabi ang nagpapatahimik sa iyo. At may panig din itong tumutusok: madalas ay hindi tayo tiyak sa panalangin dahil mas gusto nating hindi mahuling walang nangyari. Si Elias ay humiling ng isang bagay na masusukat: ulan o walang ulan. Ngayon, bago matapos ang araw, isulat sa isang papel ang isang tiyak na bagay na tatlong taon mo nang iniiwasang ipanalangin, basahin ito nang malakas sa Diyos, at itago ang papel sa Bibliya mo.

Konteksto

Nasa dulo na ng kaniyang liham si Santiago, at ang mga tinatawag niyang kapatid ay mga mananampalatayang nagkawatak-watak, mahihirap, at inaapi ng mga may kapangyarihan. Kakatapos lang niyang sigawan ang mga mayayaman na hindi nagbayad ng sahod sa mga nag-ani sa kanilang bukid. Mga manggagawa sa lupa ang kaniyang mga mambabasa, mga taong ang kinabukasan ay nakasalalay sa "una at huling pagbuhos ng ulan." Walang pulitikal na lakas sila, walang legal na bisa ang kanilang reklamo. Sa gitna ng kawalang-kapangyarihang ito, binanggit ni Santiago ang isang propeta na walang hukbo, walang trono, isang tao lamang na nagsalita sa Diyos tungkol sa ulan. Iyon ang tanging kapangyarihang nananatili sa mga taong inagawan ng lahat.

Ang Detalye

Ang Griyegong salita sa likod ng "may pakiramdaman kagaya natin" ay literal na "may parehong pagdurusa, parehong pakiramdam." Hindi sinasabi ni Santiago na si Elias ay "tao lamang" sa paraang nagpapababa sa kaniya. Sinasabi niya na si Elias ay nanalangin mula sa parehong lupa ng pagkahapo at kirot na tinatayuan natin. At pansinin ang pandiwa: "taimtim na nanalangin." Sa Griyego ito ay dobleng pananalita, nanalangin siya sa panalangin, isang paraang Hebreo ng pagsasabing buong-buo ang pagbuhos ng kaniyang sarili. Ang kombinasyon ang mahalaga: mahinang tao, matinding panalangin. Hindi kalmadong espiritwalidad ang inilalarawan dito kundi isang taong nahihirapan na patuloy na nagsasalita sa Diyos.

Ang Hugis ng Tagapakinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga Judiong mananampalataya na kilala si Elias hindi bilang isang kuwento sa Sunday school kundi bilang pambansang bayani, ang propetang hinihintay na muling babalik bago ang araw ng Panginoon. Ang bigla ni Santiago ay ito: ang bayaning iyon ay kapantay ninyo sa laman. Para sa taong walang pangalan sa bayan, walang titulo sa sinagoga, at walang pera para sa handog, ito ay nakapapaso at nakapagpapalaya. Hindi na kailangan ng tagapamagitan na mas magaling. Ang kanilang sigaw, gaya ng sigaw ng mga manggagawa sa talata apat, ay "nakaabot sa tainga ng Panginoon ng mga Hukbo." Pinakikinggan ng Diyos ang maliliit, at pinagagana niya sila.

Pagninilay

Anong panalangin ang hindi mo na binabanggit dahil pinaniwalaan mong hindi ka karapat-dapat na humiling nito, at kailan ka huling nagsalita tungkol dito nang malakas?

Kung ang panalangin ay pagsang-ayon sa ginagawa ng Diyos at hindi pamimilit sa kaniya, aling bagay sa buhay mo ang dapat mong ipanalangin nang iba kaysa dati?