Jeremias 10

Ang Teksto

May lalaking pumuputol ng puno sa gubat. Pinakikinis ito ng manlililok, binabalutan ng pilak at ginto, pinapako nang hindi matumba. Ganiyan daw ang mga diyos ng mga bansa, sabi ni Yahweh: "Tulad ng panakot ng ibon sa taniman ng pipino ang mga diyus-diyosang ito sapagkat hindi sila makapagsalita ng anuman." Pagkatapos ng panunuyang ito, sumasabog ang papuri sa Diyos na buhay at hari magpakailanman, ang Diyos na ang tinig ang nagpapadagundong ng tubig sa kalangitan. At saka, nang walang babala, bumagsak ang balita: may paparating na lindol mula sa hilaga, wasak ang tolda ni Jeremias, at wala na ang kaniyang mga anak.

Ang Puso ng Teksto

Hindi komedya lang ang panunuya sa kapitulong ito. Ang tanong ay hindi kung alin ang mas maganda, kundi kung sino ang nagbubuhat kanino. Ang diyus-diyosan ay kailangang buhatin: "Kailangan silang buhatin, sapagkat hindi man lang sila makahakbang." Ipinapako pa nga para hindi matumba. Si Yahweh naman, siya ang bumubuhat: "siya ang humubog sa lahat ng bagay." Doon nakasalalay ang buong punto. Ang huwad na diyos ay produkto ng kamay ng tao, kaya laging kailangan ng alagad, ng gastos, ng pagpapanatili. Ang tunay na Diyos ay walang kailangan sa iyo at saka ka pa rin inaangkin bilang "tribo ng kaniyang mana." Lahat ng bagay na pinaglilingkuran mo para hindi matumba ay kahoy.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin kung paano ginawa ng Diyos ang mundo sa taludtod 12: sa kapangyarihan, sa karunungan, sa pang-unawa. Hindi sa martilyo at pako. Dito nagsisimula ang isang sinulid na umaabot hanggang sa pambungad ng Ebanghelyo ni Juan, kung saan ang Salitang lumikha ng lahat ay naging tao at nanahan sa gitna natin. Ipinagbabawal ng Diyos ang mga larawang gawa ng tao, hindi dahil ayaw niyang makita, kundi dahil siya mismo ang magbibigay ng larawan: si Cristo, ang "larawan ng di nakikitang Diyos," ayon kay Pablo sa Colosas. Ang kaibahan ay ito: ang diyus-diyosan ay binubuhat sa prusisyon; si Cristo ang nagbubuhat ng krus, at ng atin.

Ang Salamin

"Huwag kayong mabahala sa mga palatandaan sa mga kalangitan." Hindi na tayo tumitingala sa bituin, pero tumitingin tayo sa ibang kalangitan: ang pagbukas-bukas sa balita bago pa man tayo bumangon, ang paulit-ulit na pagtingin sa presyo ng bilihin, sa resulta ng eksamen ng anak, sa dami ng tumingin sa post. Lahat ng iyon ay nagsasabi sa atin kung dapat ba tayong matakot ngayong araw. Mayroon tayong mga bagay na pinapako nang hindi matumba: ang reputasyon sa trabaho, ang imahen ng pamilya sa simbahan, ang ipon na siyang tunay nating seguridad. Hindi ito makapagsasalita, hindi rin makagagawa ng mabuti. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang unang bagay na tinitingnan mo paggising, at basahin nang malakas sa harap nito ang taludtod 6, "Wala kang katulad, Yahweh."

Ang Tanong

Tapusin mo ang kapitulo at hindi ito komportable. Nagdarasal si Jeremias, "Ituwid mo ako Yahweh ng may katarungan ngunit hindi sa pamamagitan ng iyong galit," at pagkatapos, "Ibuhos mo ang iyong matinding galit sa mga bansa." Parang hinihiling niyang ilipat ang parusa sa iba. Paano natin babasahin iyon? Huwag muna nating dalian. Ito ay panalangin ng taong nabali ang buto at kinuha ang mga anak. Hindi ito doktrina tungkol sa mga Gentil; ito ay sigaw ng isang biktima na nananalangin pa rin, hindi gumaganti. At hindi ito binura ng Diyos sa aklat. May espasyo sa Kasulatan para sa panalanging hindi pa dalisay, basta ito ay panalangin at hindi espada. Nananatiling masakit ang taludtod 25, at hindi ko ito papakinisin.

Ang Konteksto

Nasa mga huling taon ng Juda tayo. Kupas na ang reporma ni Josias, at ang Babilonia ay isa nang anino sa hilaga, "Isang malakas na lindol ang paparating mula sa hilagang lupain." Mula sa Asiria at Babilonia pumasok ang astrolohiya, ang pagbabasa ng kalangitan upang malaman ang kinabukasan. At nakakamangha talaga ang mga prusisyon ng kanilang mga diyos: pilak mula sa Tarsis, ginto mula sa Upaz, damit na "asul at lila," ang kulay ng hari. Kung ikaw ay taga-Jerusalem na nakakita niyon, mahirap isiping panalo ang iyong Diyos na walang rebulto. Dagdag pa, "Tipunin ang inyong bigkis," ang utos sa takasan, ang balutan ng refugee. Ang mga "pastol" sa taludtod 21 ay ang mga hari at opisyal na dapat sanang nagbabantay.

Ang Detalye

Hindi "bahay" ang sinabi ni Jeremias kundi tolda: "Ganap na nawasak ang aking tolda at nahati sa dalawa ang lahat ng tali nito." Sa Hebreo, ohel, ang salitang nagdadala ng alaala ng ilang, ng paglalakbay, ng Diyos na nakikipagtipan sa bayang nasa tolda. Ngayon, ang mga tali ay putol at ang bubong ay wala. At pansinin ang sumunod: "Kinuha sa akin ang aking mga anak, kaya wala na sila. Wala ng maglalatag ng aking tolda." Ang mga anak sana ang magtatayo nito muli. Wala nang kamay para doon. Ang pagkawasak ay hindi lang ngayon, kundi bukas din: walang magtitirik, walang magtataas ng kurtina. Ganiyan tumutunog ang pagkabihag mula sa loob, hindi bilang politika kundi bilang bahay na hindi na mabubuo.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ang paulit-ulit mong pinapako "upang hindi ito bumagsak," at ano ang sinasabi niyon tungkol sa pinagkakatiwalaan mo?

Kaya mo bang sabihin kasama ni Jeremias, "Alam ko Yahweh na ang landas ng tao ay hindi nagmula sa kaniyang sarili," nang hindi iyon pinalalambot sa isang plano na ikaw ang may hawak?