Jeremias 17:7

Ang Teksto

Pagkatapos ng sumpa sa taong "nagtitiwala sa kapwa tao," biglang bumaliktad ang tinig ni Jeremias. Mula sa tuyot na Araba, mula sa halamang nakatirik sa mabatong lupain na walang nananahan, may isang salitang pumasok na parang hangin mula sa ibang panahon: "Ngunit mapalad ang tao na nagtitiwala kay Yahweh, sapagkat si Yahweh ang kaniyang pag-asa." Isang pangungusap lamang, at dalawa ang sinasabi: may taong tinatawag na mapalad, at may dahilan kung bakit, at ang dahilan ay hindi ang lakas, talino, o kaligtasan ng taong iyon kundi kung kanino siya kumapit. Ang "pag-asa" dito ay hindi damdamin kundi lugar na sinasandalan, gaya ng taong isinandal ang buong bigat ng katawan sa pader na alam niyang hindi babagsak.

Ang Puso ng Teksto

Hindi sinasabi ng talata na mas magaling ang nagtitiwala sa Diyos. Sinasabi nitong iba ang kaniyang pinagmumulan ng tubig. Ang salitang Hebreo na mibtach, isinalin ditong "pag-asa," ay literal na tumutukoy sa bagay na pinagtataguan, kinakanlungan, pinagkakatiwalaang hindi ka pababayaan. Kaya ang tinutukoy ay hindi optimismo kundi kinalalagyan. Sa Juda noon, maraming sinasandalan: ang kaalyansa sa Ehipto, ang pader ng Jerusalem, ang templo mismo. Lahat ng ito ay totoong bagay, ngunit walang isa man sa kanila ang makakapagbigay ng buhay kapag dumating ang tagtuyot. Ang biyaya rito ay matigas at mapagpalaya: hindi ka hinihingan ng lakas, hinihingan ka ng direksyon ng pagsandal. At ang Diyos, hindi ang pagtitiwala mo, ang nagpapatibay sa iyo.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Ang larawan ng mapalad na tao sa tabi ng batis ay hindi bago kay Jeremias; ito ang unang tinig ng Aklat ng mga Awit, kung saan ang matuwid ay inihahambing din sa punong nakatanim sa tabi ng tubig. Ngunit may idinagdag si Jeremias na hindi matatagpuan doon: ang tagtuyot. Hindi sinasabi ng propeta na iiwas ka sa init, sinasabi niyang dadaan ito at hindi ka matutuyo. At iyan ang hugis ng pangako na tinupad kay Cristo, na hindi iniligtas mula sa araw ng sakuna kundi dinaanan ito nang buo, at doon mismo nagbunga. Ang pagtitiwalang itinutudla ng talata ay nagkalaman sa isang Taong sa huling gabi ay nanalangin pa rin sa Ama na tila tahimik. Siya ang halamang hindi natuyo.

Ang Salamin

May mga sandaling nabubunyag kung saan talaga nakatindig ang ugat mo. Ang gabing hinihintay mo ang resulta ng biopsy. Ang buwang nahuli ang sahod at tinitingnan mo ang listahan ng babayaran. Ang araw na sinabi ng anak mong ayaw na niyang sumama sa simbahan. Doon natutuklasan mo kung ang sinasandalan mo ba ay ang Diyos o ang kakayahan mong ayusin ang lahat. Hindi pinagbabawalan ng teksto ang pagpaplano; ang sinusumpa sa talata 5 ay ang pusong "itinalikod" palayo kay Yahweh habang nakatitig sa laman. Ang tanong ay simple at nakakatusok: kapag nawala ang plano B, may natitira pa bang tumatayo? Ngayong araw, isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay na talagang kinatatakutan mong mawala, pagkatapos ay sabihin nang malakas, habang hawak ito: "Ikaw ang aking pag-asa, Panginoon, hindi ito."

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang hakbang lang ang layo, inuulit ni Jeremias ang parehong salita sa mas malawak na antas: "Si Yahweh ang pag-asa ng Israel." Hindi lamang pala ito tungkol sa indibidwal na mananampalataya; ito ang buong bayan na pinipiling kumapit o bumitiw. At agad niyang idinugtong ang dahilan kung bakit mapanganib ang pagbitiw: "Sapagkat iniiwan nila si Yahweh, ang bukal ng tubig ng buhay." Iyon din ang imaheng pinulot ni Jesus nang makausap niya ang babaeng Samaritana sa tabi ng balon, nang ipangako niya ang tubig na hindi nauubos. Ang tanong ng talata 7 ay hindi "gaano ka katatag?" kundi "saan ka umiinom?" Ang sagot sa dalawang testamento ay iisa, at ito ay isang Persona, hindi isang prinsipyo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Yahweh ang tunay na tauhan dito, at kapansin-pansin ang tinig niya. Hindi siya nag-aalok ng kasunduan; hindi niya sinasabing kung magtitiwala ka ay gagantimpalaan kita. Inilalarawan lamang niya ang katotohanan: ganito ang nangyayari sa taong nakasandal sa akin. May pagiging tiyak dito na nakakagulat, lalo na't ang nagsasalita ay ang Diyos na kagagaling lang sa pagbabanta ng pagkatapon. Ang parehong Diyos na nagsabing "mag-aapoy magpakailanman" ang aking galit ay siya ring nagsasabing mapalad ang kumakapit sa akin. Hindi ito kontradiksyon kundi ang mukha ng isang Diyos na hindi nagwawalang-bahala. Ang galit niya ay totoo dahil totoo ang pag-ibig niya, at bukas pa rin ang kaniyang pinto.

Ang Detalye

Pansinin ang salitang "mapalad." Hindi ito "maginhawa," hindi "ligtas sa sakuna," hindi "mayaman." Sa talata 8, malinaw na dumarating pa rin ang init at ang tagtuyot sa buhay ng taong ito; wala siyang eksempsyon. Ang pinagkaiba ay hindi niya ito kinatatakutan: "sa panahon ng tag-tuyot hindi siya mangangamba." Ang kaligayahang ipinapangako ng teksto ay hindi kawalan ng hirap kundi kawalan ng matinding takot sa gitna ng hirap. Iyon ay isang mas mahirap ngunit mas totoong pangako. Ang ugat na umaabot sa tubig ay hindi nakikita mula sa labas; tanging ang berdeng dahon sa panahon ng tuyot ang nagpapakitang may inuming hindi nauubos sa ilalim.

Pagninilay

Kapag naghinagpis ka, sino o ano ang unang tinatawagan mo bago ka manalangin? Ano ang sinasabi niyon tungkol sa kinalalagyan ng iyong mga ugat?

Alin sa mga "tagtuyot" sa buhay mo ngayon ang hinihiling mong alisin ng Diyos, gayong ang ipinapangako niya sa talatang ito ay hindi pag-alis kundi tubig sa gitna nito?