Joel 3

Ang Teksto

Nagsasalita ang Diyos tungkol sa isang araw na hindi pa dumarating. Titipunin niya ang mga bansa sa lambak ni Jehoshafat, hahatulan sila dahil sa pagkakalat nila sa kaniyang bayan at sa paghati-hati nila sa kaniyang lupain, at sasagutin ang mga siyudad ng Tiro at Sidon na nagbili ng mga anak ng Juda sa malalayong lugar. Pagkatapos ng kaguluhan, ng dumidilim na araw at ng nayayanig na lupa, dumarating ang isang tahimik na larawan: umaapaw na alak sa mga bundok, gatas sa mga burol, at isang bukal na umaagos mula sa tahanan ni Yahweh, habang nananatili siyang nananahan sa Zion.

Ang Ubod

May isang bagay na hindi kayang tiisin ng Diyos: ang paggawang paninda sa tao. "Nagpalabunutan sila para sa aking mga tao, ipinagpalit ang batang lalaki para sa nagbebenta ng aliw." Napakaliit ng halaga: isang gabing kalasingan, isang gabing kalayawan. At ganito nagsisimula ang kabanata, hindi sa kosmikong dilim kundi sa isang batang babae na naipagpalit sa alak. Ang hatol ng Diyos sa kabanatang ito ay hindi arbitraryong pagsiklab ng galit; ito ang pagtutol niya sa isang mundong nag-aakalang libre ang pang-aabuso. Ang pariralang "aking mga tao," "aking pilak," "aking lupain," "aking tagapagmana," ay paulit-ulit. Ang sinasabi ng Diyos: hinawakan mo ang akin. Ang katarungan dito ay hindi malayong prinsipyo kundi may-ari na naghahanap ng kaniyang nawala.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May kakaibang utos sa talatang 10: "Gawin ninyong mga espada ang inyong mga araro." Alam ng may pandamang mambabasa na baligtad ito. Sa Mikas 4:3 ipinangako ang kabaligtaran: gagawing araro ang mga espada. Dito, sinasabi ng Diyos sa mga bansa na armasan nila ang kanilang mga sarili, dalhin nila ang bawat huling kasangkapan sa bukid, gisingin nila ang bawat mahina at hayaang magyabang na siya ay malakas. Parang paanyaya sa isang labanan na hindi naman labanan. At ang lambak na iyon ng kaguluhan ang siyang, sa dulo, tinutubuan ng alak at gatas at isang bukal. Doon tumatagos ang linyang aabot kay Cristo: isang lugar ng hatol na naging bukal ng buhay. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang paraan ng Diyos.

Ang Salamin

Madaling basahin ang kabanatang ito bilang tungkol sa mga sinaunang imperyo. Ngunit tanungin mo ang sarili mo kung saan nanggagaling ang mura mong damit, kung sino ang naghukay ng metal sa telepono mong hawak, kung sino ang nagbabayad para sa ginhawa mo. Ang pagbili at pagbili ng tao ay hindi tumigil; naging mas kumplikado lang ang mga kadena ng suplay. At may mas malapit pang antas: paano mo tinitingnan ang mga taong nagsisilbi sa iyo, sa trabaho, sa bahay, sa simbahan? Kapag ang isang tao ay nagiging kapaki-pakinabang na lang, nagsimula na ang kalakalan. Hindi mo kailangang magpalabunutan para gawing gamit ang kapatid mo. Sa unang beses, ito ay hindi komportable. Sa ikalawa, ito ay biyaya: alam ng Diyos ang mga pangalang nakalimutan natin.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay nakaupo at sumisigaw. Dalawang larawan na tila hindi magkasama. "Doon ako uupo upang hatulan ang lahat ng nakapalibot na mga bansa," at pagkatapos: "Sisigaw si Yahweh mula sa Zion." Ang isa ay tahimik, matiyaga, ang mahabang pag-aaral ng isang hukom sa ebidensiya. Ang isa ay hindi na matiis, ang tunog ng leon na kinuha ang anak. Ang emosyonal na tanawin dito ay hindi malamig na katarungan kundi nasaktang pagmamay-ari. At kakaibang bagay: ang parehong tinig na nagpapayanig sa langit at lupa ay ang siya ring "kanlungan ng kaniyang mga tao at sandigan." Ang bagay na nagpapangatog sa mundo ang siyang nagsisilong sa iyo. Hindi ito kontradiksiyon. Ito ang buong punto.

Ang Detalye

"Puno na ang mga pigaan ng ubas, umaapaw na ang mga kawa." Ang larawan ng pagpiga ng ubas ay marahas: paa na tumatapak, pulang tumatalsik sa dingding. Ito ang imaheng binuhay muli sa Pahayag 14, kaya alam natin kung gaano ito lumalim sa memorya ng Biblia. Ngunit tingnan ninyo kung saan ito napupunta. Walo pang talata at "papatak ang matamis na alak sa mga bundok." Ang parehong alak na naging presyo ng isang batang babae sa talatang 3, ang parehong alak na dumadanak sa pigaan ng hatol, ay dumadaloy ngayon mula sa mga burol bilang kasaganaan. Isang salita, tatlong buhay. Hindi ito paglalaro ng makata. Isa itong tanong na iniiwan ng teksto sa atin: paano nagiging handog ang inumin ng kasalanan at ng hatol?

Ang Tanong

Talatang 8 ay hindi madaling lunukin: "Ipagbibili ko ang inyong mga anak sa pamamagitan ng mga kamay ng mga tao ng Juda." Ang kasalanan ay pagbili ng tao; ang kaparusahan ay pagbili ng tao. Bakit ginagamit ng Diyos ang bagay na kinasusuklaman niya? Maaaring sabihin natin na ito ay salamin, na ipinapakita niya sa Tiro kung ano ang ginawa nito sa pamamagitan ng pagpapadanas nito sa kanila. Marahil tama iyon. Ngunit hindi ito nag-aalis sa hapdi. Nananatili ang tanong, at pinipilit tayo ng teksto na tumayo sa harap ng isang Diyos na hindi natin lubos na maipapaliwanag. Marahil iyon ang bahagi ng pagsamba: hindi ang pagpuno sa katahimikan kundi ang pag-amin na may hatol na hindi natin makakayang isulat nang mas mabuti.

Pagninilay

Saan sa buhay ko ang isang tao ay naging gamit lang, at gaano na katagal akong hindi tumitingin doon?

Kung ang parehong tinig na nagpapayanig sa lupa ay tinatawag na kanlungan, anong takot ko ang kailangang mamatay para makapasok ako doon?