Habakuk 1

Ang Teksto

Nagsisimula ang aklat hindi sa pangaral kundi sa hinaing: "Yahweh, hanggang kailan ako dapat humingi ng tulong, at hindi mo pakikinggan?" Nakikita ni Habakuk ang karahasan at kabulukan sa loob ng kaniyang sariling bayan, at parang tulog ang Diyos. Sumagot ang Panginoon, ngunit hindi sa paraang inaasahan: ibabangon niya ang mga Caldeo, isang bansang "malupit at marahas," na parang agila na nagmamadaling manakmal. Kaya lalong lumalim ang tanong ni Habakuk sa ikalawang bahagi: paano magagamit ng Diyos na banal ang mga taong ang diyos ay ang kanilang sariling kapangyarihan? Bakit siya tahimik habang "nilulunok ng mga taong masama ang mga higit na matuwid kaysa sa kanila"? Nagtatapos ang kabanata nang walang sagot, tanong lamang.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay pahayag, "ang pahayag na tinanggap ni propetang Habakuk," at ang ipinapahayag ay hindi payapang aral kundi ang paraan ng paggawa ng Diyos sa kasaysayan. Dalawang bagay ang sabay na hinahawakan ng teksto. Una, hindi walang malay ang Diyos: "mayroon akong gagawin sa mga araw mo." Hindi siya nawawala; kumikilos siya, at ang kaniyang paggalaw ay hindi kaaya-aya. Ikalawa, hindi nagiging kasabwat ang Diyos sa kasamaan ng kaniyang instrumento. Tinawag na niya silang "mga taong may kasalanan." Ang kaligtasan ay hindi pagtakas sa kasaysayan kundi ang Diyos na dumadaan sa loob nito, at ang hustisya niya ay may bilis na hindi pumapayag sa ating kalendaryo.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Ang tanong ni Habakuk, bakit tahimik ang Diyos habang nilalamon ang matuwid, ay tumatagos sa buong Kasulatan at humihinto sa isang burol sa labas ng Jerusalem. Doon, ang tunay na Matuwid ay nilamon ng masama, at tahimik ang langit. Hindi ito nagpapalit ng tanong ni Habakuk; ipinapakita nito na ang Diyos mismo ang pumasok sa loob ng tanong. Ang sagot ng Diyos sa kabanata dalawa, "ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya," ang siyang binuhat ni Pablo sa Roma bilang pundasyon ng ebanghelyo. Kaya ang hinaing ng isang propeta sa harap ng isang nalalapit na hukbo ay naging isa sa mga pinakamalalim na ugat ng doktrina ng biyaya: hindi sa pagkakaunawa tayo nabubuhay, kundi sa pagtitiwala.

Ang Salamin

Marahil hindi mo naririnig ang tunog ng mga kabayo, ngunit alam mo ang pakiramdam ng "hanggang kailan." Ang anak na tatlong taon nang hindi kumakausap. Ang biopsy na inaantay. Ang kasamahan sa trabaho na sumisira at umaangat pa rin. Ang panalangin na naging kasangkapan na lang ng pagsubok kung nakikinig pa ba talaga ang Diyos. Pansinin: hindi pinagsasabihan ng teksto si Habakuk sa katapangan ng kaniyang tanong. Bukas ang pinto para sa hinaing na hindi pinalamutian.

Ngunit may pait din ito. Ang sagot ng Diyos ay hindi ginhawa kundi mas malaking problema. Kung inaasahan mong ang pagsagot ng Diyos ay laging magpapadali sa buhay mo, iisipin mong tumahimik siya kapag ang ibinigay niya ay isang bagay na "hindi mo paniniwalaan." Minsan ang tunay na krisis ng pananampalataya ay hindi ang katahimikan ng Diyos; ito ay ang narinig natin, at ayaw natin.

Ang Tanong

Kung ang Diyos ang nagbangon ng mga Caldeo, may kasalanan ba siya sa kanilang kalupitan? Hindi ito iniiwasan ng teksto. Sinasabi ni Habakuk sa Diyos ang kaniyang sariling teolohiya: "Ang iyong mga mata ay napakadalisay upang tumitig sa kasamaan," at pagkatapos ay itinutulak ito sa harap ng Diyos bilang akusasyon. Hindi sumasagot ang Diyos ng maayos na pormula. Ang tanging kalinawan ay ito: ang mga Caldeo ay may sariling pananagutan, "sila na ang kanilang diyos ay ang kanilang kapangyarihan," at silang hukom ay huhukuman din. Ang paghahari ng Diyos at ang tunay na kasalanan ng tao ay nananatiling dalawang bagay na hawak ng Kasulatan nang hindi pinagpapaliwanag. Kung ipinipilit mong pagkasyahin ito sa isang sistema, may bahagi kang kailangang ipagkanulo. Mabuti pang matutong manalangin sa loob ng hindi maipaliwanag.

Ang Detalye

Bigyan ng pansin ang lambat sa mga talatang labinlima at labing-anim. Hindi lang inilarawan ni Habakuk ang pananakop; ipinakita niya ang isang ritwal. Ang mananakop ay "naghahandog sa kanilang lambat at nagsusunog ng insenso sa kanilang lambat." Sinasamba nila ang kanilang paraan ng panghuhuli. Ito ang eksaktong larawan ng modernong pagsamba sa sarili: hindi tayo yumuyuko sa harap ng estatwa kundi sa harap ng sistemang nagbibigay sa atin ng "matatabang karne." Ang lambat ay maaaring ang portfolio, ang network, ang husay sa negosasyon, ang kakayahang paikutin ang mga tao. Ang nakakatakot ay ganito: gumagana ang lambat. Kaya nagagalak sila at "sumisigaw nang masayang-masaya." Ang tagumpay ang pinakatahimik na altar sa buhay ng isang tao.

Ang Konteksto

Ang mga unang nakarinig dito ay mga Judiong nabubuhay sa huling mga dekada ng Juda, matapos ang maikling reporma ni Josias at habang bumabagsak na ang Asiria at lumalakas ang Babilonia. Nakita nila ang katiwalian sa hukuman, ang mahihirap na naisasangla, ang mga propetang binabayaran para magsabi ng maganda. Kaya nang sabihin ni Habakuk na "ang katarungan ay hindi na umiiral," hindi ito pilosopiya para sa kanila kundi tanghalian sa palengke. At nang banggitin ang mga Caldeo, alam nilang ang tinutukoy ay tunay na hukbo na may petsa ng pagdating. Nakinig sila sa aklat na ito bilang mga taong papasok na sa pagkakatapon, at ang tinanggap nila ay hindi kasiguruhan ng kaligtasan kundi isang Diyos na maaaring pagtiwalaan sa loob ng pagbagsak.

Pagninilay

Saan sa buhay ko ako nagsusunog ng insenso sa aking sariling lambat, at ano ang mangyayari sa akin kung mapunit ito?

May sagot ba ng Diyos na matagal ko nang tinatanggihan dahil hindi ito ang ginhawang hinihingi ko?