Mga Hukom 15

Ang Teksto

Panahon ng anihan ng trigo. May hawak na batang kambing si Samson, papunta sa bahay ng kaniyang asawang Palestina, na parang walang nangyari. Pero nakaharang ang biyenan sa pintuan: naipakasal na ang dalaga sa iba. Ang sagot ni Samson ay tatlong daang soro na may nakatalinng sulo sa buntot, isang bukid na naging abo, isang malawakang pagpatay, at isang pagtakas sa kuweba ng Etam. Pinaghahanap siya ng mga Palestina; ang mga kalalakihan ng Juda naman, tatlong libo sila, ang mismong nagtali sa kaniya at nagdala sa kaaway. Sa Lehi, pumasok sa kaniya ang Espiritu ni Yahweh, nalusaw ang mga lubid, at sa panga ng isang asno bumagsak ang isang libo. Pagkatapos, nauhaw siya, at doon lamang siya tumawag sa Diyos.

Ang Puso ng Teksto

May isang linya sa kabanatang ito na madaling madaanan: "Pagkatapos pumasok ang Espiritu ni Yahweh sa kaniya ng may kapangyarihan." Hindi ito lumalabas kapag banal si Samson. Lumalabas ito kapag galit siya, kapag nagbabalik-ganti, kapag may dalang panga ng patay na hayop. Nakakainis ito, at hindi tinatago ng teksto. Ang sinasabi nito tungkol sa Diyos ay hindi na sang-ayon siya sa lahat ng ginagawa ni Samson, kundi na hindi siya naghihintay ng perpektong instrumento bago magtrabaho. Ang pagpapalaya ng Israel ay gawa ng Diyos, hindi ni Samson, at pinapatunayan iyon ng Diyos sa pinakamahinang punto ng kaniyang lingkod: sa uhaw. Ang lakas na pumatay sa isang libo ay hindi kayang magbigay ng isang lagok ng tubig.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa isang panga ng asno, isang kagamitang marumi at walang halaga, iniligtas ang Israel. Ganito nagtatrabaho ang Diyos sa buong kasaysayan ng pagtubos: sa tungkod ni Moises, sa lambanog ni David, sa krus na kahiya-hiya. Pero tingnan din ang pagkakaiba, dahil doon nakikita ang tunay na sinulid. Si Samson ay ipinasakamay ng kaniyang sariling bayan sa kaaway, at gumamit siya ng kaniyang lakas para pumatay. Dumating ang isang Tagapagligtas na ipinagkanulo rin ng kaniyang bayan, na hindi niligtas ang kaniyang sarili, at sa krus ay sumigaw ng "Nauuhaw ako." Hindi allegory ito; pattern ito. Si Samson ay tagapagligtas na kalahati, matapang at makasarili, na ang uhaw ay pinawi para makapagpatuloy. May Isa na ang uhaw ay hindi pinawi, para makatapos.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na kumikilala kay Samson kaysa gusto nating aminin. Ang biyenan na nagsara ng pinto, ang kasamang kumuha ng dapat sa iyo, ang katrabahong nakuha ang posisyong pinagpaguran mo: alam natin ang lasa ng pait na iyon. At alam din natin ang sarap ng pantasyang ganti, ang gabing ginagawa nating tatlong daang soro ang isip natin. Pero pansinin ang presyo. Nasunog ang bukid, namatay ang babaeng minahal niya, at nagulo ang buong Juda. Ang ganti ay hindi kailanman tumitigil kung saan mo pinaplano itong itigil. At kapansin-pansing hindi nagdasal si Samson hanggang wala na siyang lakas. Doon lamang siya nagsalita sa Diyos.

Kaya ngayon: isulat sa papel ang pangalan ng taong pinaplanuhan mo ng ganti, at sa halip na plano, sabihing malakas, "Diyos ko, hindi ako ang huhukom sa kaniya."

Ang Pangunahing Tauhan

Si Samson ay lalaking may pambihirang lakas at walang pambihirang lalim. Ang kaniyang mga desisyon ay laging tugon, hindi kailanman inisyatiba: "Ginawa nila sa akin, ang ginawa ko sa kanila." Iyon ang buong pilosopiya niya. Wala siyang binanggit tungkol sa tipan, sa Israel, sa tungkulin niya bilang Nazareo. Pati ang kaniyang tula sa talata 16 ay tungkol sa sarili niya: "pinatay ko ang isang libong kalalakihan." Pero may isang sandali ng totoong tinig, at nangyari iyon nang sumuko ang katawan niya. "Ibinigay mo itong dakilang tagumpay sa iyong lingkod." Ngayon lang niya tinawag ang sarili na lingkod. Ang uhaw ang nagturo sa kaniya ng teolohiya na hindi natutunan ng kaniyang lakas. Marami sa atin ay ganito rin: sa hina lang tayo nagiging tapat.

Ang Ugnayan sa Ibang Bahagi ng Kasulatan

Dalawang tinig ang naririnig ko sa likod ng kabanatang ito. Ang una ay ang sagot ng Juda: "Hindi mo ba alam na ang mga Palestina ay naghahari sa amin?" Ito ang tinig ng bayang tinanggap na ang pagkakaalipin bilang normal, kaya ang tagapagligtas mismo ang naging problema nila. Ganito ang tono ng buong aklat ng mga Hukom: hindi lang mabagsik ang kaaway, pagod na ring maghangad ng kalayaan ang Israel. Ang pangalawa ay ang tubig sa Lehi, na umalingawngaw sa bato sa Horeb kung saan sumigaw si Moises at binuksan ng Diyos ang batong-buhay para sa nagrereklamong bayan. Ang Diyos na nagbigay ng tubig sa disyerto ay ang parehong Diyos na "biniyak ang hukay" para sa isang hukom na kalahating tapat. Hindi kabayaran ang tubig; awa iyon.

Ang Profile

Ang unang nakinig dito ay mga Israelitang nakatira sa lupain kung saan ang mga Palestina ang may bakal, may lungsod, may hukbo. Alam nila ang pakiramdam ng tatlong libong kalalakihan ng Juda na piniling talian ang kapwa Israelita kaysa harapin ang kaaway. Praktikal iyon; iyon ang ginagawa ng bayang nasa ilalim. Kaya nang marinig nila ang bahaging ito, hindi lang aksyon ang naramdaman nila kundi hiya, at kasabay nito, pag-asa: kung kayang gumamit ng Diyos ng isang Samson at isang panga ng asno, hindi pa tapos ang Diyos sa amin. Sa mga tainga nila, ang huling linya, ang dalawampung taon ng paghukom, ay hindi tagumpay ni Samson kundi katibayan na hindi binitawan ng Diyos ang tipan sa isang bayang naging maamo na sa kaniyang tanikala.

Pagninilay

Saan sa buhay ko sinabi ko na, kasama ng Juda, "ganito na lang talaga," at tinanggap ang isang pagkakaalipin na hindi naman kalooban ng Diyos?

Bakit mas madali para sa aking manalangin kapag wala na akong lakas, at ano ang sinasabi nito tungkol sa tunay kong tinitiwalaan sa mga araw na malakas ako?