Marcos 3

Ang Teksto

Sa isang sinagoga, may lalaking tuyot ang kamay, at may mga matang nagmamatyag kung lalabag si Jesus sa Araw ng Pamamahinga. Pinagaling niya ang lalaki, at ang tugon ng mga nakakita ay sabwatan upang ipapatay siya. Pagkatapos ay dumagsa ang libu-libo mula sa lahat ng dako, pumili siya ng Labindalawa upang makasama niya at maisugo, at nang bansagan siya ng mga eskriba na sinaniban ni Beelzebul at ng kaniyang pamilya na nahihibang, muli niyang binigyang-kahulugan kung sino ang tunay niyang kapamilya.

Ang Ubod

Pansinin ang teatro ng eksena: "Tumindig ka at tumayo sa gitna ng lahat." Hindi patago ang paggaling. Inilagay ni Jesus ang lalaki sa gitna, sa liwanag, kung saan hindi maiiwasan ng lahat ang kaniyang tuyot na kamay. Pagkatapos ay isang tanong na walang matinong sagot: "Naaayon ba sa batas ang gumawa ng mabuti sa Araw ng Pamamahinga o ang manakit?" At ang sagot: "tahimik ang mga tao." Ang katahimikang ito ang pinakamabigat na bahagi. Hindi nila alam ang sagot; alam nila, pero mas mahalaga sa kanila ang mailagay si Jesus sa bitag. Dito nagsasalubong ang galit at lungkot ng Diyos: "Tiningnan niya sila ng may galit, labis siyang nalulungkot dahil sa katigasan ng kanilang mga puso." Ang kaharian ay dumarating hindi sa mga taong tama ang sistema, kundi sa mga taong may lakas ng loob na iunat ang kamay na tuyot.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sinabi ni Jesus ang isang maliit na talinghaga na madaling laktawan: walang makapapasok sa bahay ng malakas at magnakaw ng kagamitan nito "nang hindi niya ito gagapusin muna." Iyan ang buong balangkas ng kaligtasan sa isang pangungusap. Ang mundo ay okupado. Hindi lamang mahina ang sangkatauhan, may nagmamay-ari ng bahay na hindi ito basta bibitawan. Kaya hindi sapat ang mabuting halimbawa o mas mahusay na aral; kailangan ng mas malakas na dumarating, gumagapos, at nangunguha ng ari-arian. Ang mga pagpapalayas ng demonyo sa Marcos ay hindi mga palabas kundi maliliit na larawan ng mas malaking pananakop na matatapos sa krus. At ang paggapos na iyon ang nagpapaliwanag kung bakit isang pinagaling na kamay ay agad nagbunga ng "sabwatan… upang ipapatay siya." Alam ng kalaban na nagsimula na ang digmaan.

Ang Salamin

Ang tuyot na kamay ay hindi lamang sakit; sa isang lipunan ng manggagawa, ito ay nawalang kabuhayan, nawalang dangal, isang tao na hindi kayang tustusan ang pamilya. Ganito rin ang mga tinatago natin: ang kabiguan sa trabaho, ang kahinaan sa pera, ang anak na hindi na kumakausap, ang katawan na hindi na katulad ng dati. Ang bilin ni Jesus ay hindi "magtago ka hanggang gumaling." Ang bilin ay tumindig sa gitna, tapos iunat ang kamay na hindi mo maiunat. At may bahagi sa atin na kaisa ng mga nagmamatyag: mas gusto natin maging tama kaysa maging mahabagin, mas komportable sa katahimikan kaysa mabuwag ang ating sariling sistema. Ngayon: pumili ng isang bagay tungkol sa iyong sarili na palagi mong itinatago, at sabihin ito nang malakas sa Diyos sa loob ng limang minuto, nang hindi pinapaganda ang salita.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Nang tanungin ni Jesus, "Sino ang ina at mga kapatid ko?" at itinuro ang mga nakaupo sa palibot niya, hindi niya tinatanggihan si Maria. Muli niyang binubuksan ang pintuan ng pamilya sa isang paraang mas malawak kaysa dugo: "kung sino man ang tumutupad sa kalooban ng Diyos, ang taong iyon ay ang aking kapatid." Naririnig dito ang pangako sa mga hindi kabilang, tulad ng mga taga-Idumea at taga-Tiro at Sidon na nabanggit sa talata 8, mga dayo na dumarating nang hindi pa sila tinawag. At sa hulihan ng Marcos, ang unang taong tatawag kay Jesus na Anak ng Diyos sa harap ng krus ay hindi ang kaniyang pamilya kundi isang senturyong Romano. Ang pamilya ni Jesus ay laging binubuo ng mga taong nasa labas na pinapasok.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga unang tagapakinig ni Marcos, mga Kristiyano sa Roma na binabansagan ng kanilang mga kapitbahay na baliw, na nawalan ng pamilya dahil sa pananampalataya, na inaakusahan ng kung anu-anong karumihan. Nabasa nila na ang sariling pamilya ni Jesus ay nagsabing "Nahihibang na siya," at ang mga eskriba mula sa Jerusalem, ang mga eksperto sa relihiyon, ay nagsabing sinaniban siya. Nakahinga sila. Kung ang Panginoon mismo ay hinatulan ng kaniyang mga kadugo at ng mga awtoridad, hindi tanda ng pagkabigo ang kanilang pagkahiwalay. Higit pa, sa mesa nila noon nakaupo ang isang bagong pamilya: mga alipin at mga malayang tao, mga Judio at Griyego, na tumatawag sa isa't isa na kapatid, at hindi ito palusot kundi katotohanan.

Ang Tanong

Anong kasalanan ang hindi mapapatawad? Marami nang nagkasakit sa isip dahil sa talata 29. Tingnan kung kailan sinabi ito ni Jesus: "Sinabi ito ni Jesus dahil sinasabi nilang, 'Mayroon siyang maruming espiritu.'" Ang pinag-uusapan ay ang matigas na pagpupumilit na ang gawain ng Espiritu ay gawain ng demonyo, ang tuluyang pagbaligtad ng liwanag at dilim. Hindi ito pagkakamali ng isang gabi; isa itong pinipiling direksyon. Ang nangangamba na baka nagawa na niya ito ay mismong nagpapakitang buhay pa ang kaniyang konsensya, at hindi tinatahak ang landas na iyon. Ngunit huwag nating palambutin ang buong bigat: may hangganan ang katigasan ng puso, at ang tanging paalala ng teksto ay huwag nating suriin kung gaano pa katagal tayo makakatiis bago tumawid.

Pagninilay

Anong "tuyot na kamay" sa buhay mo ang mas madali pang itago kaysa iunat sa harap ng Panginoon at ng mga taong nakapaligid sa iyo?

Sino ang nakaupo sa palibot mo na kailangan mong ituring na kapatid, kahit hindi siya kadugo mo at hindi mo naman siya pinili?