Mateo 14

Ang Teksto

Narinig ni Herodes ang balita tungkol kay Jesus at natakot: akala niya ay muling nabuhay si Juan na Tagapagbautismo, na ipinapugutan niya ng ulo matapos siyang mapasubo sa isang sumpa sa gitna ng kaniyang kaarawan. Nang marating ni Jesus ang balitang ito, umalis siya sa bangka papunta sa liblib na lugar, ngunit sinundan siya ng libu-libo; nahabag siya, pinagaling ang mga maysakit, at pinakain ang limanlibong kalalakihan mula sa limang tinapay at dalawang isda. Pagkatapos, pinauna niya sa bangka ang mga alagad, umakyat siya sa bundok upang manalangin, at nang madaling araw ay nilapitan sila na naglalakad sa dagat. Lumakad si Pedro palabas ng bangka, lumubog sa takot, at iniligtas. Sa Genesaret, hinawakan ng mga maysakit ang laylayan ng kaniyang kasuotan at gumaling.

Ang Puso ng Teksto

May dalawang hapag sa kabanatang ito, at magkatabi silang inilatag ni Mateo nang hindi sinasabi sa atin kung bakit. Ang una ay nasa loob ng isang palasyo: mainit, maalat sa alak at pabango, puno ng mga opisyal na kailangang mapanatili ni Herodes sa kaniyang panig. Doon, ang kapangyarihan ay nagbibigay ng utos at ang bunga nito ay isang ulo sa bandihado. Ang ikalawang hapag ay walang bubong, nasa damuhan, walang panauhing mahalaga, at doon ang kapangyarihan ay naghahati ng tinapay hanggang "lahat sila ay nakakain at nabusog." Ganito nagsasalita ang Diyos tungkol sa kaniyang paghahari: hindi sa pamamagitan ng takot sa opinyon ng mga nakaupo sa hapunan, kundi sa habag na hindi nagtitipid. Kaya mahalaga ang pangungusap sa dagat, "Ako ito," ang parehong pananalitang ginamit ng Diyos nang ipakilala niya ang kaniyang pangalan kay Moises. Ang nagpapakain at ang lumalakad sa tubig ay hindi lamang mabuting guro; siya ang Panginoon ng tinapay at ng alon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mga unang tagapakinig na Hudyo ay hindi makakalimutan kung ano ang ibig sabihin ng pagkain sa ilang. Ang kanilang mga lolo't lola ay nagsasalaysay ng manna, ng bayang pinakain ng Diyos sa isang lugar na walang tindahan at walang pag-asa. Kaya nang pagpira-pirasuhin ni Jesus ang tinapay sa damuhan at ang natira ay umabot sa "labindalawang basket," hindi iyon basta sobra; labindalawa ang tribo ng Israel, at sinasabi ng mga basket na walang tribong nalimutan. Pagkatapos ay tumawid siya sa tubig na dapat sana ay lumamon sa kaniya, gaya ng dagat na hinati noon upang makalaya ang bayan. Ang Exodo ay nangyayari uli, ngunit sa mas malalim na antas: hindi laban sa Paraon kundi laban sa gutom, takot at kamatayan mismo. At ang Moises na ito ay hindi humihingi ng tinapay mula sa langit; siya mismo ang nagbibigay.

Ang Salamin

Ang pinakanakakatakot kay Herodes ay hindi ang kaniyang kalupitan kundi ang kaniyang kahinaan. "Lubhang nabalisa ang hari," sabi ng teksto, at pumatay pa rin siya, dahil sa sumpa at dahil sa mga nakaupo sa kaniyang hapunan. Kilala natin ito. Ang pirmang inilagay mo sa isang kontratang alam mong mali dahil nakatingin ang mga kasamahan. Ang hindi mo pagtatanggol sa isang taong siniraan sa usapan, dahil ikaw naman ang susunod. Ang pera mong ginagastos upang hindi ka lamang sa mga kapitbahay. Ang buong gabi ni Herodes ay pinamahalaan ng mga mata ng ibang tao, at isang propeta ang nagbayad. Si Pedro naman ay lumubog hindi nang tumingin kay Jesus kundi nang mapansin ang hangin. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng taong ang opinyon ay humahawak sa iyong mga desisyon, at ipanalangin siya nang malakas sa loob ng isang minuto.

Ang Detalye

"Ang laylayan ng kaniyang kasuotan." Hindi ito laylayan lamang. Ang bawat lalaking Hudyo ay may apat na borlas na nakatahi sa sulok ng kaniyang balabal, ipinag-utos sa Kautusan bilang paalala na siya ay tinawag at nabibilang sa Diyos. Mabigat, nakikita, umuuga sa paglakad. Ang mga maysakit sa Genesaret ay hindi humihipo ng mahiwagang tela; inaabot nila ang tanda ng isang Israelitang tapat sa kaniyang Diyos, at umaasa silang doon dumadaloy ang kapangyarihan. Tandaan: karamihan sa kanila ay itinuturing na marumi, kaya ang paghipo ay isang paglabag sa panlipunang hangganan. Ngunit walang umuurong sa kanila, at walang sinaway si Jesus. Ang mga nasa gilid ng lipunan ang unang nakakaalam kung saan dumadaloy ang awa.

Ang Tanong

Bakit pinakain ni Jesus ang limanlibo at hinayaang mapugutan si Juan? Isang salita niya ay sapat upang gumuho ang bilangguan ni Herodes, gaya ng paghinto ng hangin nang sumakay siya sa bangka. Iniligtas niya si Pedro mula sa alon; hindi niya iniligtas ang kaniyang pinsan mula sa espada. At pansinin: ang unang ginawa ni Jesus pagkarinig ay umalis mag-isa sa bangka. Hindi siya nagpaliwanag. Hindi rin tayo pinaliwanagan ni Mateo. Ang teksto ay nagsasabing may mga taong namamatay sa madilim na selda habang ang Panginoon ay naghahati ng tinapay sa iba, at hindi ito ipinapaliwanag bilang pangangailangan. Ang tanging inaalok ay ang kamay na iniunat sa lumulubog, at ang pangakong hindi nagiging multo ang nawawala sa ating paningin. Hindi iyon sagot. Iyon ay kasama.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesus sa kabanatang ito ay isang taong nagluluksa at hindi binibigyan ng panahon upang magluksa. Narinig niya ang balita tungkol kay Juan, sumakay sa bangka, naghanap ng liblib na lugar, at paglapag niya ay naroon na ang libu-libo, nauna pa sa kaniya, pagod at maalikabok. Maaari sana siyang magalit. Sa halip, "nahabag siya." Pagkatapos ng buong araw na iyon ay pinauwi niya ang lahat at umakyat sa bundok upang manalangin, mag-isa, sa dilim. Ito ang hugis ng kaniyang kalooban: habag na naglalaan kahit sa pagdadalamhati, at pag-iisang hinahanap niya hindi upang tumakas kundi upang manatiling nakaugnay sa Ama. At nang bumalik siya, hindi siya dumating na tagapagligtas na malayo at matayog, kundi may kamay na agad iniunat sa isang lumulubog na kaibigan.

Pagninilay

Sino o ano ang nakaupo sa iyong "hapunan" ngayon, na ang presensya ay nagpapabago ng iyong mga desisyon nang higit pa sa iyong inaamin?

Saan mo huling narinig ang "Bigyan ninyo sila ng makakain," at ano ang limang tinapay na hawak mo na itinuturing mong kulang na kulang?