Mateo 4:1

Ang Teksto

Kasunod agad ng bautismo, kung saan narinig ang tinig mula sa langit, hindi dinala ng Espiritu si Jesus sa templo o sa isang pulong ng mga guro, kundi sa ilang. At hindi iyon isang pahinga: "Pagkatapos, pinangunahan ng Espiritu si Jesus sa ilang upang tuksuhin ng diyablo." Dalawang tauhan ang kumikilos sa iisang pangungusap, ang Espiritu at ang diyablo, pero iisa lamang ang nangunguna. Ang Anak na katatapos pa lang kilalanin ng Ama ay sinadyang ihatid sa lugar ng gutom, ng katahimikan, at ng kaaway. Ang layunin ay hindi itinatago ni Mateo: upang tuksuhin. Ganoon kaaga, ganoon kadiretso, bago pa man may isang salitang maipangaral.

Ang Ubod

Ang salitang ginamit dito, peirazō, ay parehong nangangahulugang "tuksuhin" at "subukin": maaari itong gawain ng kaaway na naghahangad ng pagkahulog, o paraan ng Diyos na naglalantad kung ano talaga ang nasa puso. Sa isang talata, totoo ang dalawa. Hindi pinagtatakpan ni Mateo na ang Espiritu mismo ang nanguna, at dito nabubuwag ang kumportableng larawan na ang Diyos ay dumarating lamang matapos ang laban. Ang Diyos ng Kasulatan ay hindi natatakot sa ilang; dinadala niya roon ang kaniyang minamahal na Anak hindi upang parusahan kundi upang patunayan. Ang pagiging Anak ay hindi kalasag laban sa gutom at panunukso; ito ang mismong dahilan kung bakit siya hinarap ng kaaway. At ang pinakamalalim dito: ang sinusubok ay ang Isa na ipapanganib ang sarili para sa marami, upang sa kaniyang pagtayo ay may matatayuan tayo.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Hindi basta-basta ang ilang. Apatnapung taon doon lumakad ang Israel matapos silang tawaging anak ng Diyos at ilabas sa tubig ng Dagat na Pula, at doon sila bumagsak: nagreklamo sa gutom, sumubok sa Panginoon, yumukod sa ibang diyos. Ngayon isang Anak ang lumalakad sa parehong lupa, apatnapung araw at apatnapung gabi, at tatlong beses na sumasagot ng "Nasusulat" mula mismo sa mga salitang ibinigay sa Israel pagkatapos ng kanilang pagkabigo. Hindi ito simbolismo lamang; ito ang buong kuwento ng tipan na muling binubuhay sa isang katawan. Ang dating nabigo bilang bayan ay tumatayo ngayon bilang isa. At dahil tumayo siya roon, may lugar na tayong matatayuan: hindi dahil nalampasan natin ang pagsubok, kundi dahil siya ang nalampasan nito para sa atin.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na nagpapalagay na kung tama ang ating landas, magiging maayos ang lahat. Kaya kapag natanggap mo ang trabahong ipinanalangin mo at sumunod ang pagod na umaabot hanggang sa hapag-kainan, kapag tinupad mo ang tungkulin sa magulang na may sakit at ang gantimpala ay pagkaubos, kapag naging tapat ka sa pera at nauna pa ring nakaangat ang iba, dumadaloy ang tanong: nagkamali ba ako ng daan? Sinasagot ng talatang ito ang tanong na iyon nang hindi nagpapaganda. Ang Espiritu mismo ang maaaring magdala sa iyo sa tuyong lugar, at hindi iyon parusa kundi pagsasanay. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na pinakamabigat sa iyo sa linggong ito, at sa ibaba nito ay isulat nang buong-buo ang sagot ni Jesus: "Hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao kundi sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos." Basahin itong malakas, isang beses.

Ang Konteksto

Ang ilang ng Judea ay hindi buhangin na walang hanggan kundi mga burol na tuyot, bato at lambak, mga ilang oras lamang mula sa Jerusalem. Doon nagtatago ang mga rebelde, doon nagtitipon ang mga naghihintay ng Mesiyas, at doon nangaral si Juan bago siya dakpin, gaya ng binabanggit sa talata 12. Katatapos lang bautismuhan ni Jesus, at ang kaniyang unang hakbang bilang kinilalang Anak ay palayo sa tao, hindi palapit. Sa isang lipunan kung saan ang kapangyarihan ay sinusukat sa dami ng tagasunod at sa lapit sa templo, ang pagpunta sa ilang ay parang pag-urong. Si Roma ang may hawak ng espada, si Herodes ng bilangguan, ang mga pari ng santuwaryo. At ang hari ng kaharian ng langit ay nagsisimula sa gutom.

Ang Detalye

Tumingin sa salitang "ilang." Sa Kasulatan ito ay dalawang bagay nang sabay: lugar ng kamatayan at lugar ng pakikipagtipan. Doon namatay ang isang henerasyon, at doon din nagsalita ang Diyos nang harapan sa kaniyang bayan, nagbigay ng manna at ng Salita. Walang nakakaligtaan sa ilang; wala kang mahahawakang pagkain, titulo, o manonood. Natutuklasan mo lamang kung sino ka talaga at kung sino ang Diyos. Kaya hindi aksidente na doon dinala ng Espiritu si Jesus. Ang tuyong lupa ang pinakamalinis na entablado para sa katapatan, dahil doon walang maipapanggap. Ang ilang ay hindi ang pagtalikod ng Diyos sa kaniyang bayan. Ito ang silid kung saan siya nagtuturo nang hindi nagmamadali.

Ang Larawan ng Unang Mambabasa

Ang mga unang tumanggap ng Ebanghelyo ni Mateo ay mga Judiong sumampalataya kay Jesus, mga taong nakakakilala ng Exodo gaya ng pagkilala natin sa sarili nating kasaysayan, at marami sa kanila ay napalayo na sa sinagoga dahil sa pangalan ni Jesus. Nawala ang kanilang lugar, ang kanilang pamilya, minsan ang kanilang kabuhayan. Sa kanilang tainga, hindi ito kuwento ng isang bayani na malayo sa kanila. Ito ay pahayag na ang kanilang sariling ilang ay may presedente, at higit pa, may kasama. Ang Panginoong pinaniniwalaan nila ay dumaan sa gutom bago sa gloria, at ang Espiritu na nasa kanila ay ang parehong Espiritu na nanguna sa kaniya. Hindi sila itinapon. Sila ay dinala.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ka nagdududa kung parusa o pagsasanay ang pinagdadaanan mo, at ano ang mababago kung tinanggap mong ang Espiritu ang nanguna sa iyo roon?

Anong "tinapay" ang pinakamadali mong pagkakamalang buhay, at paano mo ito maipapasakop sa salita na lumalabas sa bibig ng Diyos sa linggong ito?