Mateo 6:9

Ang Teksto

Matapos ibukod ni Jesus ang panalangin mula sa pagpapasikat at mula sa pag-uulit ng mga salitang walang laman, binigyan niya ang kaniyang mga alagad ng isang pattern: "Kaya manalangin kayo ng katulad nito: 'Ama naming nasa langit, gawing banal ang iyong pangalan.'" Hindi ito pormula na dapat ulit-ulitin para mapansin; ito ang hugis ng isang pusong humaharap sa Diyos. At ang unang hakbang ay hindi paghingi kundi pagtawag: Ama. Ang pangalawa ay hindi pa rin paghingi para sa sarili kundi isang pakiusap na ang pangalan ng Diyos ay ituring na banal. Dalawang bagay lang, at parehong hindi tungkol sa atin. Bago pa tayo makarating sa tinapay at kapatawaran, pinapatayo muna tayo sa isang lugar kung saan ang Diyos ang nasa gitna.

Ang Ubod

May dalawang salita rito na magkatunggali kung titingnan nang mabuti. "Ama" ay salita ng lapit, ng hapag, ng anak na pumapasok sa silid nang hindi kumakatok. "Nasa langit" ay salita ng distansya, ng Isang hindi natin kayang hawakan o kontrolin. Hindi pinipili ni Jesus ang isa sa dalawa. Sabay niyang ibinibigay ang dalawa, at doon natin matutunan kung sino ang Diyos: malapit nang hindi nagiging pamilyar lang, dakila nang hindi nagiging malamig. At ang hiling na "gawing banal ang iyong pangalan" ay kakaiba; hindi natin ginagawang banal ang Diyos, banal na siya. Ang hinihiling natin ay ituring siyang banal, sa mundo at sa atin. Ibig sabihin, ang unang panalangin ng isang Kristiyano ay isang pagsuko: hindi ang pangalan ko, kundi ang iyo. At ang "naming" ay maramihan, kaya kahit mag-isa ka sa saradong silid, hindi ka nananalangin nang nag-iisa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa buong Lumang Tipan, ang pangalan ng Diyos ay hindi basta tatak kundi ang kaniyang sarili na ipinapahayag. Ipinaalam niya ito kay Moises sa naglalagablab na palumpong, ipinangalandakan sa Ehipto, dinala sa templo. At laging may kasamang panganib: maaaring dungisan ng kaniyang sariling bayan ang pangalang iyon sa harap ng mga bansa. Ang mga propeta ay umiyak tungkol dito. Ngayon, isang karpintero mula sa Nazaret ang nagtuturo sa mga mangingisda na tawaging "Ama" ang Isang iyon. Hindi ito pagpapagaan ng kabanalan; ito ang katuparan ng pangako na magkakaroon ang Diyos ng bayang tunay na anak. At nang manalangin si Jesus sa hardin, siya mismo ang tumupad ng panalanging ito: hindi ang kaniyang pangalan kundi ang sa Ama, kahit ang halaga ay krus. Hindi tayo nagsisimula sa salitang "Ama" dahil karapat-dapat tayo, kundi dahil ipinahiram sa atin ni Jesus ang kaniyang sariling tinig.

Ang Salamin

Subukan mong pansinin kung paano ka karaniwang nagsisimula sa panalangin. Malamang sa isang problema: ang resulta ng check-up, ang anak na hindi na sumasama sa simbahan, ang utang na papalaki, ang kasamahan sa trabaho na pinipilit kang magmukhang tanga. Hindi masama iyon; pinapayagan ni Jesus ang tinapay sa susunod na taludtod. Pero sinasabi niyang huwag doon magsimula. May isang bagay na kailangang mauna, at ito ang mahirap: may pangalan akong gustong ipagtanggol, reputasyon akong inaalagaan, bersyon ng sarili ko na gusto kong makita ng iba. Kaya ang panalanging ito ay nakakasakit bago magpagaling. "Gawing banal ang iyong pangalan" ay nangangahulugang handa akong mawala sa eksena. At ang "Ama" naman ay nagbubunyag ng kabilang takot: na baka hindi talaga ako tinatanggap, na kailangan ko pang kumita ng pagtingin niya.

Ngayong araw, pumasok ka sa isang silid, isara ang pinto gaya ng sinabi niya sa talata 6, at sabihin nang malakas, nang dahan-dahan, ang dalawang bahaging ito lamang: "Ama naming nasa langit, gawing banal ang iyong pangalan." Pagkatapos ay tumahimik ng tatlong minuto nang walang hinihingi.

Ang Konteksto

Nasa bundok si Jesus, nakaupo, at nakapalibot sa kaniya ang mga taong karaniwang hindi itinuturing na mag-aaral ng Kasulatan. Sa kanilang mundo, ang panalangin ay pampubliko: may takdang oras, may mga tindig, may mga lugar kung saan nakikita ka. Ang sinagoga at ang sulok ng lansangan ay hindi lang espasyong pisikal kundi entablado ng karangalan. Sa isang lipunang nakabatay sa dangal at kahihiyan, ang pagiging kilalang maka-Diyos ay tunay na kapital. Alam din ng mga nakikinig ang panalangin ng kanilang sinagoga na humihiling na dakilain at pakabanalin ang dakilang Pangalan, kaya hindi bago ang pariralang ito sa kanilang tainga. Ang bago ay ang unang salita. Tinatawag ng Diyos ng Israel ang sarili niyang Ama ng bayan, pero bihirang-bihira siyang kausapin nang ganoon kadiretso ng isang indibidwal. Binubuksan ni Jesus ang pintong iyon na parang ito ang pinaka-ordinaryong bagay sa mundo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay ang Diyos mismo, at ang larawang iginuhit ni Jesus ay nakakagulat na tahimik. Hindi siya ang Diyos na kailangang gisingin sa dami ng salita, gaya ng iniisip ng mga Gentil sa talata 7. Hindi rin siya ang Diyos na namimili ng pinakamagandang pagtatanghal. Siya ang Ama "na nakakakita sa lihim," na alam na ang kailangan mo bago mo pa sabihin. Isipin mo ang bigat niyon: isang Diyos na hindi mo kailangang kumbinsihin. At gayunman, hinihiling niyang manalangin ka. Hindi para ipaalam sa kaniya ang hindi niya alam, kundi para mailagay ka sa tamang kinatatayuan. Ang pandiwang "gawing banal" ay nasa anyong pasibo sa Griyego, na parang sinasabi: may gagawa nito, at hindi ikaw. Ang Diyos ang magpapabanal ng sariling pangalan, at tayo ay inaanyayahang pumanig doon.

Ang Tanong

Bakit ipapanalangin ang isang bagay na siguradong mangyayari? Kung banal na ang Diyos at kaya niyang ipagtanggol ang sariling pangalan, ano ang silbi ng hiling ko? At may mas masakit pa: paano kung ang pangalang iyon ay nadudungisan mismo ng mga taong tumatawag sa kaniyang Ama, sa mga iskandalo, sa katigasan ng puso, sa aking sariling buhay na hindi tumutugma sa aking panalangin? Walang madaling sagot ang teksto. Hindi nangangako si Jesus na magiging malinis ang reputasyon ng Diyos sa mundong ito. Marahil kaya nga ito panalangin at hindi pahayag: dahil hindi pa ito nakikita. Nananalangin tayo laban sa nakikita natin, at pinapayagan tayong manatili sa hindi pa natutupad, nang hindi nagpapanggap na tapos na ito. Ang panalangin ay nagiging pananabik na hinahayaang bukas ang sugat.

Pagninilay

Kung titingnan mo ang mga panalangin mo nitong nakaraang buwan, kaninong pangalan ang mas madalas na nasa gitna?

Ano ang pumipigil sa iyo na tawaging "Ama" ang Diyos nang walang pag-aalinlangan, at saan galing ang pag-aalinlangang iyon?