Nehemias 11

Ang Teksto

Ang Jerusalem ay may pader na, may tarangkahan, pero halos walang tao. Kaya nagpalabunutan sila: isa sa bawat sampung pamilya ang lilipat sa loob ng lungsod, at ang siyam ay mananatili sa kanilang mga bayan. Pagkatapos ay isang mahabang listahan: mga anak ni Juda at ni Benjamin, mga pari, mga Levita, mga mang-aawit, mga tagapagbantay ng tarangkahan, na may pangalan at bilang at ninuno hanggang sa ikapito o ikawalong salinlahi. Sinasabi ng talata 2 ang isang bagay na madaling malampasan: "pinagpala ng mga tao ang lahat ng mga nagkusang manirahan sa Jerusalem." May napiling sapilitan; may nagboluntaryo. Pareho silang naitala.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay tungkol sa gastos ng pagtira sa tamang lugar. Ang Jerusalem ay "ang banal na lungsod," pero noong panahong iyon ito ay guho na may bagong pader: walang ekonomiya, malapit sa mga kaaway, walang bukirin sa paligid na maaaring sakahin. Ang lumipat doon ay nangangahulugan ng pag-iwan sa "sariling minanang lupain" (t. 20), sa lupang ipinamana ng lolo mo. Ang sinasabi ng Diyos dito ay simple at mabigat: hindi sapat ang muling pagtatayo ng pader kung walang taong handang manirahan sa likod nito. Ang kaligtasan ay hindi lamang istruktura, kailangan nito ng katawan. At ang Diyos na nagtatala ng mga pangalan ay ang Diyos na hindi nakakalimot kung sino ang tunay na nagpakita.

Ang Ugnayan sa Buong Kasaysayan

Ang listahang ito ay isang maliit na bersyon ng isang mas malaking pangako. Muling pinupuno ng Diyos ang lungsod na iniwan niyang mawasak, salinlahi kada salinlahi, pangalan kada pangalan. Pero ang Jerusalem na ito ay mananatiling maliit, mahina, sakop pa rin ng ibang hari, "sa ilalim ng mga kautusan ng hari" (t. 23). Ang tunay na pagpuno ay darating pa. Si Jesus ay iiyak sa ibabaw ng lungsod na ito, at ang bagong Jerusalem sa Pahayag ay hindi na kailangang magpalabunutan; kusa nang dumarating ang mga bansa. Ang mahalaga: parehong may listahan ng pangalan. Ang Diyos ay hindi nagliligtas ng mga estadistika. Ang paraan ng pagtatala ng bawat ninuno ni Ataias ay katulad ng pag-aalala ng Diyos sa iyong pangalan.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo: nasaan ka sa listahang ito? Isa ka ba sa siyam na natira sa lupang minana, dahil doon komportable, doon may negosyo, doon walang kailangang isuko? Walang paghatol doon; hindi sila pinagalitan. Pero may isang bagay na sinasabi ang talata 2 na hindi mo maiiwasan: may mga taong hindi hinintay ang palabunutan. Alam mo ang pakiramdam ng pag-iwas sa palabunutan. Ang pagkalkula kung sino ang mas kailangan sa gawain kaysa sa iyo. Ang pag-aalok ng pera imbes ng oras, dahil mas mura ang pera. Ang paghihintay hanggang may tumawag sa pangalan mo bago ka kumilos, para masabi mong napilitan ka lang naman. Tinitingnan ka ng kabanatang ito at tinatanong: kung wala nang tatawag sa pangalan mo, lilipat ka ba? O kailangan mo munang may magsabi na obligasyon mo ito?

Konteksto

Mga 445 BC. Bumalik ang mga Judio mula sa Babilonia may pitumpung taon na ang nakararaan, at ang karamihan ay nanirahan sa mga bayan sa labas: Beer-seba, Laquis, Anatot, Ono. Doon may lupa, may ani, may kapitbahay. Ang Jerusalem ay isang lungsod na kakatapos lang ipagtanggol laban sa panunuya nina Sanbalat at Tobias, isang lugar kung saan ka unang tatamaan kapag may lumusob. Ang lumipat doon ay hindi pag-akyat sa buhay; ito ay pagbaba. Iniiwan mo ang bukid mo para tumira sa loob ng pader kasama ang mga pari at bantay ng tarangkahan. Kaya may palabunutan: dahil sa lipunang iyon, ang lupa ay pagkakakilanlan, at walang basta-bastang nag-iiwan nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang bayani rito ay hindi si Nehemias, na halos hindi nabanggit. Ang bayani ay ang mga pangalan: si Seraias na nangangasiwa sa tahanan ng Diyos, si Matanias na "nanguna sa panalangin ng pagpapasalamat," sina Akub at Talmon na nagbabantay sa mga tarangkahan, ang 172 lalaki na ang tanging naiwan sa kasaysayan ay ang kanilang bilang. Wala kang alam sa kanila. Wala silang sinabing kahit isang salita na naitala. Pero naroon sila, at ang naroon ay ang buong punto. Ang espirituwal na tanawin ng kabanatang ito ay ang katapatan na walang kislap: araw-araw na pagbubukas ng tarangkahan, araw-araw na pag-awit "at mahigpit na kautusan ang ibinibigay sa mga mag-aawit na araw-araw kailangang gawin" (t. 23). Ganito ang hitsura ng pananampalataya sa karamihan ng mga araw.

Ang Tanong

Bakit palabunutan? Kung ito ay tungkol sa puso, bakit hindi na lang hinintay ang mga kusang-loob? Ang totoo, hindi sapat ang mga nagkusa. Alam ni Nehemias iyon. At sa halip na magsermon hanggang lumitaw ang sapat na debosyon, nagtakda siya ng sistema. Nakakainis iyon sa atin, dahil gusto natin ng kusang-loob na relihiyon. Pero minsan ang katapatan ay nagsisimula bilang obligasyon at nagiging pagmamahal lamang pagkalipas ng mga taon. Ang mga napili ng palabunutan ay pumunta rin naman, at ang kanilang mga pangalan ay nasa parehong listahan. Hindi tayo binibigyan ng teksto ng malinaw na sagot kung alin ang mas mahalaga sa Diyos, ang kusa o ang pagsunod. Marahil dahil pareho niyang tinanggap.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ngayon ang lilipatan mo lamang kung may magtutulak sa iyo, at ano ang pumipigil sa iyo na kusang gawin ito?

Kung isusulat ang listahan ng mga tapat sa iyong iglesia, ano ang isasama sa tabi ng pangalan mo?