Pahayag 19

Ang Teksto

Pagkatapos bumagsak ang Babilonia, umalingawngaw sa langit ang apat na "Aleluya" ng isang napakalaking karamihan: matuwid ang hatol ng Diyos, at siya ay maghahari. Kasunod nito ang anunsyo ng kasalan ng Kordero, kung saan ang kaniyang babaing papakasalan ay nakadamit ng pinong lino, ang mga matuwid na gawa ng mga mananampalataya. Pagkatapos ay bumukas ang langit: isang mangangabayo sa puting kabayo, ang Salita ng Diyos, na lumalabas para humatol, at ang halimaw at bulaang propeta ay itinapon sa dagat-dagatang apoy habang ang mga ibon ay nagpipiging sa laman ng mga hari.

Ang Ubod

Pansinin ang nakakabagabag na pagkakasunod-sunod: isang kasalan at isang libingan sa parehong kabanata. Hindi ito pagkakamali ng may-akda. Ang pag-aasawa ng Kordero at ang "dakilang hapunan ng Diyos" ay dalawang panig ng isang katotohanan: ang Diyos na nagliligtas ay ang Diyos ding humahatol, at hindi mo mapaghihiwalay ang dalawa nang hindi nasisira ang pareho. Ang biyaya na walang hatol ay nagiging kabaitan lamang na walang bigat; ang hatol na walang biyaya ay nagiging galit lamang. Dito, ang pag-aalis ng kasamaan ay hindi kabaligtaran ng pagliligtas kundi ang paraan nito. Kaya nagpupuri ang langit: hindi dahil masaya sila sa pagkawasak, kundi dahil sa wakas ay hindi na mananaig ang kadugoan sa mga banal.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng kasalan ay hindi galing sa Apocalipsis; galing ito sa tipan. Sa mga propeta, ang Israel ay ang asawang hindi tapat, at ang Diyos ang nagsasabing pakakasalan niya siyang muli. Dito, sa huling pahina ng kasaysayan, natupad ang pangakong iyon, at ang nobyo ay ang Kordero, ang pinatay na Kordero. Kaya ang pangalan ay mahalaga: hindi "ang Leon ng Juda" ang nakasakay man lamang sa simula, kundi ang Kordero na nag-aasawa. Ang kaniyang balabal ay "nilublob sa dugo" bago pa man magsimula ang labanan, na nagpapahiwatig na ang tagumpay na ito ay nakaugat sa krus. Ang buong kasaysayan ng pagtubos ay nagtatagpo sa isang punto: ang inalay ay ang nananaig.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong sabihin: masyadong marahas. Naiintindihan ko. Ngunit tanungin mo ang sarili mo kung bakit. Kung ikaw ay nakatira sa isang lugar kung saan ang hustisya ay natural na dumarating, kung saan ang mga kontrata ay nirerespeto at ang pulis ay tumutulong, mas madaling maasar sa hatol. Iba ang tunog nito para sa taong ang kapatid ay nawala, o ang lupa ay kinuha, o ang trabaho ay ninakaw ng may kapangyarihan. Ang tanong ng kabanatang ito sa iyo ay simple at matalas: sino talaga ang pinagkakatiwalaan mong maghari? Kung ang sagot ay pera, reputasyon, o ang kakayahan mong kontrolin ang iyong pamilya, isang araw ay lalabas ka rin sa hanay ng mga humahanay laban sa mangangabayo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nakasakay sa puting kabayo ay tinatawag na "Tapat at Totoo," at ang katapatan ang susi sa kaniyang katauhan. Hindi siya humahatol dahil pinairal ang galit; humahatol siya "ng may katuwiran," ibig sabihin, ayon sa kaniyang salita na hindi nagbabago. Ang kaniyang sandata ay isang espada mula sa kaniyang bibig, hindi mula sa kamay: ang kaniyang salita ang gumagawa ng gawain, gaya noong sa simula pa. Marami siyang korona, ngunit may pangalan siyang "walang ibang nakakaalam kundi ang kaniyang sarili," at iyan ay tapat na pagpapaalala sa atin. Kilala natin siya nang tunay, hindi nang lubos. Ang Diyos na nagbubukas ng langit ay nananatiling higit sa ating pag-unawa, at ang katapatan niya, hindi ang ating pagkakuwenta, ang panghahawakan natin.

Konteksto

Isipin mo si Juan, nakatapon sa Patmos, at ang mga maliliit na kongregasyon sa Asia Minor na binabasa ito ng malakas sa isang bahay. Sa labas ng pintuan: ang templo ng emperador, ang mga prusisyon, ang mga barya na may nakasulat na "panginoon at diyos." Ang halimaw ay hindi abstraksiyon para sa kanila; ito ay sistema ng kapangyarihan na nangangailangan ng pagsamba at nagpaparusa sa tumatanggi. Ang komersyo, ang mga gild, ang buhay panlipunan, lahat ay nakatali sa kompromiso. Sa gitna nito ay may anghel na nagpapaalala kay Juan: "Sambahin ang Diyos." Kahit ang anghel ay ayaw ng papuri. Sa mundong nagpupumilit magpasamba, ang tanging karapat-dapat ay ang nakaupo sa trono.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang "pinong lino" ay lumitaw dalawang beses at ito ang nagdudugtong ng dalawang bahagi. Ang babaing papakasalan ay "pinahintulutang magsuot" nito, at ang hukbo ng kalangitan ay "nakadamit ng pinong lino, maputi at malinis." Ang pandiwa ay mahalaga: pinahintulutan, ibinigay. Kahit ang ating katuwiran ay regalo. At kung ihahambing mo ito sa Isaias 63, kung saan ang Panginoon ay dumarating na may damit na tinina ng dugo mula sa pisaan ng ubas, makikita mo kung gaano kalalim ang binago ng Ebanghelyo: ang pisaan ay pareho, ngunit ang unang dugo sa balabal ng Kordero ay ang kaniyang sarili. Sa Awit 149, ang mga banal ay may espada sa kamay; dito, ang espada ay sa kaniya lamang, at ang atin ay ang patotoo.

Pagninilay

Alin sa mga bahagi ng buhay mo ang pinamamahalaan mo pa rin na parang hindi maghahari ang Kordero doon?

Kung ang pinong lino ay ibinigay at hindi kinita, paano nito binabago ang paraan ng pagtingin mo sa sarili mong mga pagkukulang ngayong linggo?