Nehemias 12

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa mahabang talaan ng mga pari at Levita mula pa noong panahon ni Zerubabel, dumadaan sa mga salinlahi ng mga punong-pari, hanggang marating ang panahon nina Ezra at Nehemias. Pagkatapos ay biglang bumubuhos ang musika: sa pagtatalaga ng pader, dalawang malalaking pangkat ng mang-aawit ang umakyat sa ibabaw ng muog at naglakad sa magkasalungat na direksiyon, may pompiyang, alpa at trumpeta, hanggang magtagpo sila sa tahanan ng Diyos. Nagtapos ang araw sa mga handog, sa organisadong pagbibigay ng ikapu, at sa isang kagalakan na, gaya ng sabi ng teksto, "maririnig mula sa malayo."

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakakakaibang bagay dito ay hindi ang lakad sa pader kundi ang listahan bago nito. Ang Diyos na nagtatatag ng lungsod ay ang Diyos na nag-iingat ng mga pangalan. Dalawampu't anim na talata ng mga pangalang hindi natin mabigkas nang tama, at pagkatapos ay pagdiriwang. Sinasabi nito na ang katapatan ng Diyos ay hindi ipinapakita lamang sa mga dramatikong sandali kundi sa hindi napuputol na hanay ng mga taong naglingkod, namatay, at nagpasa ng gawain sa susunod. Ang pader ay tapos sa limampu't dalawang araw; ang mga awit ay nagpatuloy nang siglo. Kaya nga inulit-ulit ng manunulat ang "bilang pagsunod sa utos ni David, ang lingkod ng Diyos": ang bagong Jerusalem ay hindi imbensiyon, kundi pagpapatuloy.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May dalawang alaala na kumikislap sa likod ng kabanatang ito. Ang una ay ang Jerico: doon ay umikot ang Israel sa isang pader na may mga trumpeta, at bumagsak ang muog. Dito ay umiikot silang muli, may trumpeta pa rin, pero ang pader ay hindi gumuguho, ito ay itinatalaga. Ang parehong tunog na dating naghatid ng paghatol ay naghahatid ngayon ng pasasalamat. Ang ikalawa ay ang Ezra 3, kung saan sa paglalatag ng pundasyon ng templo ay nagkahalo ang iyak ng matatanda at ang sigaw ng kabataan, at ang ingay ay narinig din mula sa malayo. Ngayon, walang iyak na binanggit. Ang parehong lungsod na dating pinagluksaan ay nagiging tinig ng kagalakan. Doon patungo ang buong Kasulatan: isang lungsod na may mga tarangkahan, mga mang-aawit, at walang hanggang papuri.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na nahihiya sa mga listahan. Nagtuturo ka, nagpapalit ng lampin, nag-aayos ng upuan bago ang pagsamba, naghahatid ng magulang sa doktor, at walang nagtatala. Ang kabanatang ito ay sumasagot nang tahimik: may aklat, at may nagtala. Pero may mas matalim itong hinahawi. Ang kagalakan sa Jerusalem ay may istruktura, hindi ito basta pakiramdam. Nang matapos ang pagdiriwang, agad na may itinalaga sa mga silid-imbakan, may ikapu, may nakatakdang bahagi araw-araw. Ang pagpupuri na walang sistema ng pagsuporta sa mga naglilingkod ay nauuwi sa panandaliang emosyon. Marami sa atin ang mahusay sa pagsigaw at mahina sa pagsuporta.

Ngayong araw: isulat ang pangalan ng isang taong tahimik na naglilingkod sa inyong iglesia, at padalhan siya ng maikling mensahe na tinutukoy ang partikular na ginagawa niya.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang unang mambabasa: isang Judiong nakatira sa isang lalawigan ng imperyong Persiano, walang hari mula sa lahi ni David, may gobernador na itinalaga ng ibang bansa. Nang marinig niya ang "habang naghahari si Dario ang Persiano," alam niya ang kanilang laki: maliit. Kaya ang mga listahan ay hindi nakakaantok para sa kanila; iyon ang patunay na hindi sila natunaw sa kasaysayan. Ang mga pangalan ay nagsasabing may pari pa rin, may Levita pa rin, may lahi pa rin na maiuugnay sa Aaron. At ang paglakad sa ibabaw ng pader ay isang pampublikong pahayag sa mga karatig-bayan na kanina lang ay nangungutya: ang lungsod na ito ay may hangganan muli, at ang hangganan na iyon ay pag-aari ng Diyos.

Ang Tanong

Bakit napakalaki ng puhunan sa isang pader, gayong sa huli ay babagsak din ito? Alam natin ang mangyayari: sa loob ng ilang dekada ay mananamlay ang katapatan sa mismong kabanatang kasunod nito, at pagkalipas ng mga siglo ay wawasakin ng Roma ang lahat. Hindi maganda ang sagot na "simbolo lang naman iyon." Totoong bato ang inakyatan nila, totoong pawis ang ibinuhos. Marahil ito ang dapat nating tanggapin: ang Diyos ay nagpapagawa ng mga bagay na tatagal lamang ng isang panahon, at hindi iyon nagpapawalang-saysay sa mga ito. Ang pader ay nagbigay ng puwang para may Israel pa ring makikinig kay Cristo. Hindi lahat ng ipinagagawa sa atin ay para manatili magpakailanman; may itinatayo tayo na plataporma lamang para sa susunod na kabanata.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Nehemias ang tanging tinig na "ako" sa kabanata, at pansinin kung saan siya inilagay ng sarili niyang salaysay. Hindi siya nauuna. Ang mga mang-aawit ang nasa unahan; siya ay "sumunod." Sa dulo ay simple ang sinabi niya: "pumunta rin ako kung saan ako nakatalaga." Ang gobernador, ang tagapagtayo, ang taong may pinakamalaking dahilan para umakyat sa entablado, ay pumapasok sa parehong pormasyon gaya ng lahat. Ganito ang hitsura ng pamumuno na hindi natutukso ng sariling tagumpay: alam niyang ang kagalakan ay "dinulot ng Diyos," hindi niya nilikha. At sa pagpili niyang isulat ang mga pangalan ng iba bago ang kaniyang sarili, ipinapakita niya kung anong uri ng Diyos ang pinaglilingkuran niya.

Pagninilay

Sino ang mga pangalan sa iyong "listahan" na nauna sa iyo sa pananampalataya, at kailan mo huling ipinanalangin o ibinahagi ang mga ito?

Saan sa buhay mo may sigaw ng pagpupuri pero walang istrukturang sumusuporta rito, at ano ang isang praktikal na hakbang para punan iyon?