Daniel 9

Ang Teksto

Isang matandang lalaki, nakaupo sa abo, may magaspang na telang balabal, mga aklat ni Jeremias na nakabukas sa harapan niya. Nabilang niya ang mga taon: pitumpu. Malapit na. At sa halip na magdiwang, nag-ayuno siya at nagtapat ng kasalanan, hindi lamang ng bansa kundi ng sarili: "Nagkasala kami at gumawa ng mali." Habang nagsasalita pa siya, may lumipad na "mabilis" na papalapit, si Gabriel, may dalang sagot na hindi lamang tungkol sa pitumpung taon kundi sa "pito na tig-pipitumpong taon," isang mas malaking takda para sa kasalanan, katuwiran, at sa banal na lungsod.

Ang Ubod

Pansinin ang lohika ng panalangin ni Daniel, sapagkat kabaligtaran ito ng ating karaniwang instinct. Hindi niya sinabi: "Panginoon, matagal na kaming nagdusa, tama na." Sinabi niya: "Sa iyo ang katuwiran, Panginoon. Gayunman sa amin ngayon, ang kahihiyan ay sa aming mga mukha." Ang pagpapatapon ay hindi kabiguan ng Diyos; katapatan iyon sa kaniyang sariling salita. At doon mismo, sa pinakamalalim na pagkakasala, may lumilitaw na isang pahayag na hindi hinugot sa merito: "Sa aming Panginoong Diyos ang pinanggagalingan nang habag at kapatawaran, sapagkat naghimagsik kami laban sa kaniya." Hindi "kahit na" kami naghimagsik. Sapagkat. Ang batayan ng pag-asa ay hindi ang ating pagbabago kundi ang pangalan ng Diyos: "Para sa iyong kapakanan."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sinagot ng langit ang pitumpung taon ni Jeremias ng isang bilang na sampung ulit ang haba. Ang salitang Hebreo sa talata 24 ay shabu'im, "mga pito," hindi mismong "taon," at ang pagkalabo ay sinasadya: hindi ito kalendaryo kundi hugis ng kasaysayan. Ang pagbabalik mula sa Babilonia ay tunay, ngunit hindi ito ang katapusan ng pagkakasala. Kailangan pang gawin ang anim na bagay na inilista ni Gabriel, at ang pinakabigat sa lahat: "upang pagbayaran ang kasamaan, upang dalhin ang walang hanggang katuwiran." Tapos ay ang linyang tumutusok: "ang isang hinirang ay malilipol at mawawalan." Isang pinahiran na pinatay, hindi para sa kaniyang sarili. Anuman ang eksaktong petsa, ang hugis ay pamilyar sa atin: sa Golgota nabayaran ang kasamaan.

Ang Salamin

Madali nating sabihin ang "sila." Ang mga magulang naming hindi nagpalaki nang tama, ang mga lider ng simbahan noon, ang bansang bulok. Si Daniel, na malamang ay ang pinakabanal na tao sa Babilonia, ay sinabing "kami." Kasama niya ang sarili sa kasalanang hindi niya personal na ginawa, at hindi ito huwad na kababaang-loob; iyon ang mukha ng tunay na pagmamahal sa isang bayan. Kapag ipinagdadasal mo ang iyong pamilya, ang paaralang pinagtuturuan mo, ang barangay mo, saan ka nakatayo? Sa labas, humahatol, o sa loob, kasama nila sa abo? At tanungin din ang batayan ng pag-asa mo: hinihingi mo ba ang tulong ng Diyos dahil sa tingin mo deserve mo na, o dahil sa "iyong labis na habag"?

Ngayon, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang grupong kabilang ka (pamilya, kongregasyon, trabaho), at ipanalangin ito gamit ang salitang "kami," hindi "sila," sa loob ng limang minuto.

Ang Konteksto

Unang taon ni Dario, mga 539 BC. Kabago-bago pa lang ang pagbagsak ng Babilonia; nagpapalit ng kamay ang imperyo. Si Daniel ay matanda na, siguro walumpu, dalawang henerasyon nang naninilbihan sa mga korte ng pagano. Sa paligid niya, mga bantog na templo ng ibang diyos, isang bagong burukrasya, ligalig sa politika. Sa Jerusalem: mga guho pa rin. Walang templo, walang alay, walang hari. At may hawak siyang aklat na nagsasabing pitumpung taon ang pagpapabaya. Ang bilangan ay tumapat. Dito nakasalalay ang buong tanong ng kaniyang buhay: totoo ba ang salita ni Yahweh, o naubos na ito sa apoy kasama ng lungsod?

Ang Pangunahing Tauhan

Ang taong ito ay nagbasa ng propesiya at hindi naghintay lamang; nanalangin siya. Doon nakikita ang loob niya. Kilala niya ang Diyos bilang "dakila at kahanga-hangang Diyos na siyang tumutupad ng kasunduan," at kilala rin niya ang sariling bayan nang walang romantisasyon: "hindi parin kami nagmakaawa." Nasa kaniya ang bihirang timpla ng matinding paggalang at matinding tapang. Sa talata 19 ay nawala ang pormalidad, naging hubad na sigaw: "Panginoon makinig! Panginoon magpatawad! Panginoon, magbigay pansin at kumilos ka!" Hindi ito kawalang-galang. Ito ang panalangin ng isang taong tunay na nagtitiwala. At ang sagot ng langit? Hindi pagsaway kundi ito: "labis kang iniibig."

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga nagbasa nito habang nasa ilalim ng mga pinunong nagbabawal ng alay at nagpaparumi ng templo, siglo pa ang lumipas. Para sa kanila, ang Daniel 9 ay hindi tuyot na numerolohiya. Ito ay ang katiyakan na ang kasaysayan ay hindi nauubos sa kapritso ng mga imperyo: "Ang pagkawasak ay itinakda na," at itinakda rin ang wakas ng manggagawa ng pagkasira. Naririnig nila ang isang bagay na madalas nating malampasan: ang pagbabalik mula sa pagkatapon ay hindi sapat, at alam nila iyon sa laman nila. May kulang pa. Nanatili silang naghihintay sa "walang hanggang katuwiran" na hindi maibibigay ng ni isang tinutubos na pagbabalik.

Pagninilay

Kailan ka huling nanalangin gamit ang "kami" sa isang kasalanang hindi mo personal na ginawa, at bakit ganoon kahirap?

Kung tatanggalin natin ang "para sa iyong kapakanan" sa panalangin ni Daniel, ano ang matitirang batayan ng kaniyang pag-asa, at ano ang batayan ng iyo?