Nehemias 4

Ang Teksto

Nang marinig ni Sanbalat na muling itinatayo ang pader ng Jerusalem, nag-alab ang kaniyang galit at ginawa niyang katatawanan ang mga Judio sa harap ng hukbo ng Samaria. Nang hindi umubra ang panunuya, nagsabwatan ang mga kaaway sa paligid para salakayin ang lungsod. Sumagot si Nehemias sa dalawang paraan: nanalangin at naglagay ng bantay, hanggang ang bawat manggagawa ay nagtatrabaho na may isang kamay at may hawak na sandata sa kabila, at hindi na sila naghubad ng damit kahit sa gabi.

Ang Ubod

Pansinin ang hindi sinasabi ng kabanata. Walang himala rito. Walang apoy mula sa langit, walang anghel na tumatalo sa hukbo ng Samaria. Ang tanging pahayag tungkol sa pagkilos ng Diyos ay maikli at halos nakalusot: "binigo ng Diyos ang kanilang mga balak." Iyon lang. At gayunpaman, sa gitna ng lahat, tumayo si Nehemias at sinabi, "Ang ating Diyos ang lalaban para sa atin," habang bawat lalaki ay may sibat sa kamay. Hindi ito kontradiksiyon. Ito ang hugis ng pananampalataya sa isang mundong hindi pa natutubos: nananalangin ka at nagbabantay ka, kapwa sa iisang gabi. Ang Diyos na nakikipaglaban ay hindi nag-aalis ng espada sa iyong tagiliran; binibigyan niya ito ng saysay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang linyang "Ang ating Diyos ang lalaban para sa atin" ay hindi bagong imbento ni Nehemias. Iyon ang sinabi ni Moises sa gilid ng Dagat na Pula, nang walang armas ang Israel at wala silang magagawa kundi tumingin. Ngayon, ilang siglo pagkatapos, ang parehong pangako ay binibigkas sa mga taong may martilyo at sibat. Iisa ang Diyos, magkaiba ang paraan. At doon nakikita natin ang isang pattern na papunta kay Cristo: ang Diyos na nakikipaglaban para sa kaniyang bayan ay hindi laging nagliligtas sa pamamagitan ng pag-aalis ng panganib, kundi sa pagpasok mismo dito. Ang pader ng Jerusalem ay itinayo ng mga taong pagod at natatakot; ang bayang inaasam nila ay ipagtatanggol balang-araw ng isang Hari na hindi bumaba sa krus.

Ang Salamin

May katotohanan sa reklamo ng mga taga-Juda na masyadong pamilyar: "Ang lakas nilang mga umako ng trabaho ay nanghihina. Napakarami ng durog na bato." Hindi kaaway ang bumitiw sa kanila; kapaguran. Nakikita mo iyon sa ikatlong taon ng pag-aalaga sa magulang na may sakit, sa ikalimang taon ng pagtuturo sa klaseng hindi nagbabago, sa panalanging paulit-ulit para sa anak na hindi na sumasama sa simbahan. Hindi ka natalo. Napagod ka lang, at ang mga guho ay tila mas marami kaysa sa naipatong mong bato. Pansinin: hindi sinabihan ni Nehemias ang mga tao na magsikap nang mas mabuti. Binago niya ang pormasyon, binigyan ng puwesto ang bawat pamilya, at pinaalalahanan sila kung para kanino sila nagtatrabaho: "ang inyong mga anak na lalaki at babae, ang inyong mga asawa, at ang inyong mga tahanan." Konkreto ang lakas ng loob. May pangalan at may mukha.

Ang Unang Tagapakinig

Naririnig ng unang mambabasa ang panunuya nang may kirot na hindi natin agad nararamdaman. "Mahihinang Judio," sabi ni Sanbalat, at tama siya. Sila nga ay maliit na kolonya sa ilalim ng Persia, walang hukbo, walang hari, nabubuhay sa alaala ng pagkatalo. Ang taunt tungkol sa "buhayin ang mga bato mula sa mga tumpok ng durog na bato pagkatapos itong masunog" ay hindi lang insulto sa konstruksiyon; paalala iyon ng 586 BC, ng nasunog na Templo, ng exile. At ang biro ni Tobias tungkol sa asong-gubat ay tumatama sa pinakamasakit: hindi lang kayo mahina, katawa-tawa kayo. Para sa isang bayang buhat sa pagkatapon, ang panunuya ay mas mapanganib kaysa espada, dahil pinatototohanan nito ang bulong sa loob nila: baka nga tapos na tayo.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Nakakabahala ang panalangin sa talata 4 at 5: "Huwag mong pagtakpan ang kanilang mabigat na sala." Hindi ito ang itinuro ni Jesus nang sabihin niyang ipanalangin ang mga umuusig sa atin. Huwag nating pakinisin ang gilid na iyon. Pero pansinin kung ano ang ginagawa ni Nehemias: sa halip na gumanti, ipinapasa niya ang bagay sa Diyos. Ang galit niya ay umaakyat, hindi tumatawid. Iyon ang pintuan patungo sa pagpapatawad, kahit hindi pa iyon pagpapatawad. Ang mga taong nagtatago ng galit sa likod ng ngiti ay hindi kailanman nakakarating sa krus; ang mga taong dinadala ito nang hubad sa Diyos, minsan nakakarating.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Nehemias ay hindi bayaning walang takot. Siya ay taong natatakot at kumikilos pa rin. Tingnan ang huling linya ng kabanata: hindi sila nagpalit ng damit, may dalang sandata kahit sa pagsalok ng tubig. Iyon ay isang buwan o higit pa ng amoy ng pawis, ng pagtulog nang nakasandal sa pader. Isang lider na hindi humihingi ng anumang hindi niya mismo ginagawa. At sa gitna ng lahat, tumigil siya: "Tumingin ako at tumayo." Bago magsalita, tumingin. Nakita niya ang mga mukha ng mga takot na tao at ang bukas na mga lugar sa pader. Ang espirituwal na landas niya ay hindi katatagan kundi pagbaling: mula sa panganib patungo sa Panginoon, "na dakila at kahanga-hanga," at pabalik sa trabaho.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayon totoo ang linyang "napakarami ng durog na bato," at sino ang maaaring tumayo sa tabi mo roon?

Ang galit mo ba sa mga nanunuya o nananakit sa iyo ay umaakyat sa Diyos, o tumatawid sa kapwa mo?