Mga Bilang 27

Ang Teksto

Limang babae ang tumayo sa pintuan ng tolda ng pagpupulong, sa harap ni Moises, ng pari, ng mga pinuno at ng buong sambayanan, at humingi ng lupa. Wala silang kapatid na lalaki; mamamatay ang pangalan ng kanilang amang si Zelofehad kung walang mana. Sinagot sila ni Yahweh sa pamamagitan ni Moises: "Tama ang sinasabi ng mga anak na babae ni Zelofehad," at naging batas ang kanilang kahilingan para sa buong Israel. Kasunod nito, inutusan si Moises na umakyat sa bundok ng Abarim upang tanawin ang lupaing hindi niya matutuntungan, dahil sa nangyari sa Meriba. Sa halip na magreklamo, humingi siya ng kahalili para sa bayan, at itinalaga si Josue sa harap ng lahat, may kamay na nakapatong sa kaniya.

Ang Puso

Pansinin ang pagkakasunod: pinakinggan ng Diyos ang lima, at hindi pinagbigyan ang isa. Ang mga babaeng walang boses sa batas ang narinig; ang lalaking nakausap ng Diyos nang mukhaan ay tinanggihan ang pinakamatagal niyang inasam. Hindi ito kapritso. Ipinapakita nito na ang hustisya ng Diyos ay hindi nakakabit sa katayuan, at ang kaniyang kabanalan ay hindi napapalambot ng pagiging malapit sa kaniya. Sa parehong kabanata, ang kaniyang salita ay gumagawa ng puwang para sa mga walang karapatan at naglalagay ng hangganan sa mga may kapangyarihan. At sa gitna nito, may isang bagay na nakakagulat: nagbago ang batas dahil may nagtanong. Hindi dahil pinilit ang Diyos, kundi dahil ganoon siya makinig. Ang pagtatanong sa harap niya ay hindi kawalang-galang; minsan, iyon mismo ang daan ng kaniyang katarungan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang uri ng mana ang pinag-uusapan dito, at pareho silang hindi natatapos sa Bilang. Ang una ay lupa: ang pangako kay Abraham na may kongkretong hugis, may hangganan, may pangalang nakaukit dito. Ipinipilit ng limang babae na hindi dapat maglaho ang isang pangalan, at sumang-ayon ang Diyos. May kinalaman ito sa isang Diyos na tumatandaan ng mga pangalan, kahit ng mga taong namatay sa ilang na walang naiwang anak na lalaki. Ang ikalawa ay pamumuno. Hindi kayang ipasok ni Moises ang bayan; kailangan ng iba. At ang pangalan ng ibang iyon ay Josue, ang pangalang sa Griyego ay magiging Jesus. Hindi ito laro ng mga salita lamang. Ang pattern ay totoo: ang kautusan ay nagdadala hanggang sa gilid ng lupain, at may isang darating na mangunguna sa pagpasok.

Ang Salamin

May hinihingi ka bang hindi mo maipagawa dahil natatakot kang mukhang walang utang na loob? Ang mga anak ni Zelofehad ay tumayo sa pintuan ng tolda at humingi sa harap ng lahat. Hindi sila nagreklamo sa likuran; nagtanong sila nang harapan, at hindi sila pinagalitan. Ngunit may kabilang mukha ito. May mga pintong hindi bubuksan gaano man kahusay ang paghingi. May trabahong hindi mapupunta sa iyo, may anak na hindi babalik sa oras na gusto mo, may katawang hindi na babalik sa dati. Ang tanong ay kung ano ang gagawin mo sa bundok kung saan mo lang matatanaw ang hindi mo makakamit. Ang unang salita ni Moises pagkatapos marinig ang tanggi ay hindi tungkol sa sarili niya kundi tungkol sa mga iiwan niya. Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong papalit sa iyo sa isang gawain, sa bahay man o sa simbahan, at ipanalangin siya nang malakas bago matulog.

Ang Konteksto

Nasa kapatagan na ng Moab ang Israel, sa dulo ng apatnapung taon. Katatapos lang ng ikalawang sensus sa naunang kabanata, at doon hinati ang lupain ayon sa mga sambahayan ng mga ama. Doon lumitaw ang butas: paano kung walang anak na lalaki? Ang buong henerasyong lumabas sa Ehipto ay patay na, kaya alam ng limang babaeng ito kung gaano kabigat ang salitang "namatay sa ilang." Maingat nilang nilinaw na hindi kasama ang ama nila sa paghihimagsik ni Kora, dahil sa kultura nila, ang kasalanan ay may bakas sa angkan. Wala silang legal na katayuan, at gayunman tumayo sila sa pinakamataas na hukuman ng bayan. Samantala, si Eleazar na ang pari; patay na si Aaron. Nakikita ni Moises na unti-unting napapalitan ang lahat ng kasabayan niya.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Sa Josue 17 ay lumapit ulit ang limang babae, ngayon kay Josue mismo, at tinanggap nila ang kanilang mana. Mahalaga iyon: hindi lamang pangako ang sagot dito, may aktuwal na lupang natanggap. Pero may isa pang echo na mas malalim. Ang dalangin ni Moises na huwag maging "isang tupang walang pastol" ang bayan ay babalik sa bibig ni Jesus nang makita niya ang mga tao sa Galilea at maawa siya sa kanila, sapagkat sila ay parang mga tupang walang pastol. Ang panalangin sa Abarim ay hindi nasagot nang buo kay Josue. Nanatili itong bukas sa buong Lumang Tipan, at ang mismong pariralang ginamit ni Moises ang pinili ng Espiritu upang ilarawan ang habag ni Kristo.

Ang Tanong

Bakit hindi mapapatawad ang isang sandali ng galit sa Meriba? Apatnapung taon ng pagtitiis, pagtatanggol sa bayang paulit-ulit siyang isinusumpa, at ito ang huling salita: "nabigo kang igalang ako bilang isang banal sa harap ng mga mata ng buong sambayanan." Hindi ito ipinapaliwanag nang husto ng teksto, at hindi natin dapat punan ang katahimikan. Ang tanging malinaw ay ang huling sugnay: sa harap ng mga mata ng buong sambayanan. May bigat ang pagkatawan sa Diyos na hindi kayang dalhin ng mabuting hangarin lamang. At gayunman, may hindi maipaliwanag na lambing sa utos: umakyat ka, at tingnan mo. Hindi tinanggihan si Moises ng tanawin. Awa ba iyon o mas matinding sakit? Hindi sinasabi ng teksto. Marahil hindi natin dapat pilitin itong sabihin.

Pagninilay

Ano ang matagal mo nang hindi hinihingi sa Diyos dahil naniniwala kang wala kang karapatang humingi?

Kung ngayon ka lang sasabihang hanggang dito ka na lamang, ano ang unang ipapanalangin mo para sa mga maiiwan?