Mga Awit 100:1

Ang Teksto

Isang utos, hindi isang paanyaya: "Sumigaw na may kagalakan kay Yahweh, buong daigdig." Hindi ito sinasabi sa mga Levita lamang, hindi sa koro, hindi sa mga nakaramdam ngayong umaga ng pagnanais na umawit. Ang tinatawag ay ang buong mundo, bawat lupain at bawat dila, kasama ang bahagi mo ng mundo na pagod at walang ganang magbukas ng bibig. At ang hinihingi ay hindi banayad na pagbulong kundi sigaw, ang uri ng ingay na iniluluwa ng tao kapag dumating ang hari sa pintuan ng lungsod. Ang isang taludtod na ito ang nagbubukas ng isang awit na magtatapos sa dahilan: mabuti ang Panginoon, at ang kaniyang katapatan sa tipan ay walang katapusan. Pero bago ang dahilan, dumarating muna ang utos.

Ang Ubod

May isang bagay na matigas dito na madaling makaligtaan: ang kagalakan ay inuutos. Hindi ito nakasalalay sa iyong temperamento o sa kung paano gumulong ang linggo mo. Kung ang pagsigaw ng galak ay maaaring iutos, ibig sabihin hindi ito pangunahing damdamin kundi tugon, isang kilos na may kinalaman sa kung sino ang Diyos at hindi sa kung ano ang nararamdaman mo sa kaniya ngayon. Dito nahahati ang pananampalataya at sentimento. Ang sentimento ay naghihintay ng tamang mood; ang pananampalataya ay nagsisimula sa katotohanan at hinahatak ang puso sa likod nito. At pansinin kung kanino inuutos: "buong daigdig." Hindi ang Israel lamang. Inaangkin ni Yahweh ang mga bansang hindi pa nakakikilala sa kaniya, na parang sa kaniya na sila simula pa. Hindi ito pagmamalabis ng makata kundi pahayag ng karapatan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang utos na ito ay isang tseke na hindi pa natutubos sa panahon ng salmista. Nang isulat ito, isang maliit na bayan lamang sa gilid ng malalaking imperyo ang umaawit, at ang "buong daigdig" ay nasa labas ng tarangkahan. Pero may hinihintay ang awit. Nang ipadala ng Diyos ang kaniyang Anak, ang pintuan ay binuksan hindi lamang para sa Israel kundi para sa mga bansa, at ang sigaw ng Awit 100 ay nagsimulang magkalaman sa mga dilang hindi kailanman nakarinig kay Yahweh. Si Cristo ang nagdala ng mga tupa na wala sa kulungan papasok sa pastulan ng taludtod 3. Kaya kapag umaawit ka ngayon, hindi ka humihiram ng awit ng ibang bayan; ikaw mismo ang katuparan nito.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng pagtayo sa pagsamba na walang nararamdaman. Nakabukas ang bibig, tama ang mga salita, pero nasa ibang lugar ang isip: sa bayarin, sa resulta ng lab test, sa anak na hindi na sumasagot ng mensahe. At may isang tinig sa loob mo na nagsasabi, huwag kang magkunwari. Pero ang utos na ito ay hindi nag-uutos ng kunwaring saya; inuutos nito ang pagkilala kung sino ang nasa harap mo, kahit nanginginig ang boses. Ang tunay na pagkukunwari ay ang pananahimik na nagpapanggap na wala namang karapat-dapat purihin. At minsan ang pride natin ang pumipigil: ang sigaw ay nakakahiya, mawawala ang kontrol, makikita ng tao. Ang Awit 100 ay walang pakialam sa dignidad mo.

Ngayong araw, humanap ng sampung minutong mag-isa, sabihin nang malakas, hindi sa isip, ang isang bagay na mabuti sa Diyos na totoo pa rin kahit sa linggong ito, at tapusin ito ng pasasalamat sa kaniyang pangalan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nasa gitna ng taludtod ay hindi ang mang-aawit kundi si Yahweh, ang pangalan ng tipan, hindi ang pangkalahatang salitang "diyos." Mahalaga iyon. Ang hinihinging sigaw ay hindi para sa isang malabong kapangyarihan sa itaas kundi para sa Isa na nagpakilala sa pangalan, na nangakong tatapat. Ang Diyos na ito ay tumatawag ng pansin sa kaniyang sarili nang walang pasintabi, at hindi iyon kahambugan kundi katotohanan: siya lamang ang karapat-dapat. Pero pansinin ang hinihingi niya. Hindi handog, hindi dugo, hindi paglalakbay. Tinig lamang. Ang Diyos na may karapatan sa lahat ng iyong taglay ay humihingi muna ng bagay na libre, ng bagay na kayang ibigay maging ng pinakadukha sa bayan.

Konteksto

May nakasulat sa ulunan ng salmong ito sa Hebreo: isang awit para sa handog ng pasasalamat. Malamang na inaawit ito habang papasok ang mga peregrino sa mga tarangkahan ng templo, dala ang kanilang handog, pagkatapos ng maalikabok na paglalakbay paakyat sa Jerusalem. Isipin mo ang eksena: sikip, init, amoy ng hayop, ingay ng daan-daang pamilyang magkakasabay. Sa mundong iyon ay normal ang sumigaw sa pagdating ng hari; iyon ang pampublikong pagkilala sa kung sino ang may hawak ng kapangyarihan. Ang Awit 100 ay naglilipat ng ingay na iyon mula sa trono ng tao patungo kay Yahweh. Isang pahayag ng katapatan iyon, at tahimik na pagtanggi sa lahat ng ibang nag-aangking hari.

Ang Detalye

Ang salitang "sumigaw" ay hindi magandang pagkanta. Sa Hebreo ito ay rua, ang tunog ng hukbong sumasalakay o ng bayang bumabati sa dumarating na hari. Hindi ito maganda sa tainga; ito ay malakas, magulo, marahil hindi pantay. At iyon mismo ang hinihingi. Hindi pagganap ang hinahanap ng Diyos kundi pagkilala na nakakarating sa labas ng iyong bibig. Marami sa atin ang handang maniwala nang tahimik, maniwala nang walang panganib, maniwala nang hindi nababasag ang kompostura. Pinuputol ng rua ang ganoong pananampalataya. May mga bagay na hindi mo talaga pinaniniwalaan hangga't hindi mo nasasabi nang malakas.

Pagninilay

Ano ang pumipigil sa iyo na bigkasin nang malakas ang pinaniniwalaan mo: kahihiyan, pagod, o lihim na pagdududa na mabuti nga ang Diyos?

Kung inuutos ang kagalakan, paano magbabago ang iyong pagpasok sa pagsamba sa Linggo?