Mga Awit 27:1

Ang Teksto

Dalawang pahayag at dalawang tanong, wala nang iba. Sinasabi ni David na si Yahweh ang kaniyang liwanag at kaligtasan, ang kanlungan ng kaniyang buhay, at pagkatapos ay hinahamon niya ang sarili niyang takot sa dalawang tanong na walang sagot dahil hindi naman kailangan ng sagot: "kanino ako matatakot?… kanino ako mangangamba?" Hindi ito paglalarawan ng isang taong hindi nakakaramdam ng panganib. Sa susunod na mga taludtod ay may hukbo, may mga sinungaling na saksi, may mga kaaway na gustong lamunin ang kaniyang laman. Ang tanong ay hindi pagtanggi sa banta kundi pagbaba ng banta sa tamang laki nito, sa harap ng isang Diyos na mas malaki.

Ang Kaibuturan

Ang takot ay palaging may kinikilalang panginoon. Kung ang mawawalan ng trabaho ang pinakamalaking banta sa iyo, ang trabaho na ang humahawak ng timon ng iyong mga desisyon; kung ang opinyon ng kapitbahay, iyon na ang nagtatakda ng iyong salita at katahimikan. Ang sinasabi ng taludtod na ito ay hindi "huwag kang matakot" bilang payo, kundi isang pagpapalit ng nasa trono. Si Yahweh ang liwanag, ibig sabihin ay siya ang nagpapakita kung ano talaga ang totoo; siya ang kaligtasan at kanlungan, ibig sabihin ay siya ang huling nagtatakda kung ano ang mawawala sa akin. Kapag siya ang hawak ng dulo ng aking buhay, nawawalan ng awtoridad ang lahat ng nagbabanta. Hindi sila nawawala. Nawawalan lang sila ng karapatang mag-utos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May dalawang salita rito na parang magkaibang mundo: liwanag at kanlungan. Ang una ay tungkol sa pagkakita, ang ikalawa ay tungkol sa pagkakaligtas. Sa buong Kasulatan ay magkasama silang lumalakad. Ang Diyos na nagbukod ng liwanag sa dilim sa simula ay ang Diyos ding nagbukod ng Israel mula sa Ehipto sa pamamagitan ng haliging apoy sa gabi: liwanag na siya ring proteksiyon. Kaya hindi kataka-taka na tinawag ni Jesus ang sarili niya na ilaw ng sanlibutan, at sinabing hindi maglalakad sa dilim ang sumusunod sa kaniya. Hindi iyon bagong tema kundi ang pagdating mismo ng inaawit ni David. At ang hinihiling ni David sa taludtod 4, ang manahan sa tahanan ni Yahweh habang buhay, ay siyang ipinagkaloob sa atin sa isang katawan na naglakad sa lupa.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo kung ano ang huling bagay na pinigil sa iyo na magsabi ng totoo. Baka ang boss na hindi mo kayang kontrahin. Baka ang magulang na kapag nagalit ay isang linggong hindi kakausapin. Baka ang bangko. Ang takot ay bihirang magpakilala bilang takot; nagpapanggap itong katalinuhan, pag-iingat, respeto. Pero kapag inilagay mo ang bawat isa sa tanong ni David, "kanino ako matatakot?", bumababa sila sa tunay nilang laki. Hindi sila nawawala. Nawawala lang ang karapatan nilang magdikta ng iyong salita, ng iyong pera, ng iyong katahimikan sa harap ng mali.

Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na tunay mong kinatatakutan sa linggong ito, sa isang pangungusap lamang, at pagkatapos ay basahin nang malakas ang taludtod 1 na isinisingit ang pangalan ng takot mo sa tanong. Isang beses lang. Marinig mo ang sarili mong bumibigkas nito.

Ang Profile

Ang unang umawit nito ay hindi naglalakad sa kalyeng may ilaw. Ang gabi sa sinaunang Israel ay tunay na dilim, at ang dilim ay panahon ng magnanakaw at hayop. Ang "liwanag" ay hindi paglalarawan ng pakiramdam kundi ng pagkaligtas sa umaga. At sa kultura nila, ang taong pinagbibintangan ng mga sinungaling na saksi sa taludtod 12 ay walang abogado, walang korte de apelasyon; ang batayan ng buhay mo ay ang iyong pangalan at ang iyong angkan. Kaya nakakabagbag ang taludtod 10: kahit pabayaan siya ng ama at ina, ang huling lambat sa lipunan, may aaruga pa rin. Sa mga tainga nila, ang taludtod 1 ay hindi tula. Ito ay pahayag ng isang taong nawalan ng lahat ng ibang seguridad.

Ang Tanong

Kung si Yahweh ang kanlungan, bakit may mga taong tapat na nilamon nga ng kanilang mga kaaway? Alam natin ang mga pangalan. Alam ni David ang mga pangalan. Hindi sinasabi ng awit na ito na hindi ka masasaktan; sinasabi nitong may nakahawak sa iyo na mas malalim kaysa sa kayang abutin ng sakit. Pansinin ang taludtod 13, na parang natigilan siya sa gitna ng pangungusap: "Ano kaya ang nangyari sa akin kung hindi ako naniwala." May katinig ng panganganib doon, ng isang taong muntik nang bumigay. Hindi kasiguruhan sa kaligtasan ng katawan ang ibinibigay ng awit na ito, kundi kasiguruhan kung sino ang may huling salita sa iyong buhay. Ang natitirang agwat sa pagitan ng dalawang iyon ay hindi puwedeng pagandahin. Doon tayo naghihintay.

Ang Detalye

Ang "kanlungan ng aking buhay" ay isang salitang Hebreo, ma'oz, na hindi tumutukoy sa isang malambot na taguan kundi sa muog, sa tanggulang bato kung saan tumatakbo ang buong bayan kapag may pananalakay. Hindi ito unan. Ito ay pader. At mahalaga ang idinugtong: kanlungan ng aking buhay, hindi ng aking ari-arian, hindi ng aking reputasyon, hindi ng aking kaginhawahan. Marami sa atin ang gustong gawing ma'oz ang Diyos para sa mga bagay na hindi niya ipinangakong ipagtanggol. Kaya tayo nabibigo. Ang ipinangako niya ay ang mismong buhay mo, ang ikaw, ang hindi puwedeng nakawin ng kahit sinong kaaway. Iyon ang tanggulan. At sapat iyon para tumayo ka sa harap ng kung sino man bukas.

Pagninilay

Sino o ano ang nakakuha ng karapatang mag-utos sa iyong mga desisyon nitong nakaraang buwan, at ano ang totoong pinangangambahan mong mawala kung sasalungatin mo ito?

Kung ang ipinangako ng Diyos ay tanggulan para sa iyong buhay at hindi para sa iyong kaginhawahan, saan ka nadidismaya sa kaniya nang hindi mo pa naaamin?