Pahayag 10

Ang Teksto

Isang anghel ang bumababa, at ang langit mismo ang kaniyang kasuotan: ulap sa katawan, bahaghari sa ulo, mukhang parang araw, paang parang haliging apoy. Isang paa ang nakatuntong sa dagat, ang isa sa lupa, at may hawak siyang maliit na balumbon na nakabukas. Sumigaw siya "gaya ng umaatungal na leon," at pitong kulog ang sumagot. Papasulat na sana si Juan nang pigilan siya ng tinig mula sa langit: huwag. Pagkatapos ay nanumpa ang anghel sa pangalan ng Lumikha na hindi na magtatagal pa ang paghihintay; sa hihip ng ikapitong trumpeta, magaganap na ang hiwaga ng Diyos. At inutusan si Juan na kunin ang balumbon at kainin ito: matamis sa bibig, mapait sa tiyan. Pagkatapos: magpropesiya kang muli.

Ang Puso ng Teksto

Tumitigil ang kuwento bago ang huling trumpeta, at ang pagtigil na iyon ang mensahe. Nasa pagitan tayo ng ikaanim at ikapito, sa espasyong hindi komportable, kung saan nagsisimula na ang hustisya pero hindi pa tapos. Dito tumayo ang anghel na parehong paa ay nakatungtong sa dagat at sa lupa, dalawang paa na sumasaklaw sa buong nilikha, at isinusumpa niya sa Diyos na "lumikha ng langit at lahat ng naroon" na may katapusan ang antala. Ang Diyos na nag-aantala ay hindi Diyos na nahuhuli; ang kaniyang pagtitimpi ay may takdang dulo. At ang pitong kulog na ipinasara? Sinasabi nito na may mga bagay na hindi mo mapapasakamay. Hindi lahat ng ipinapakita sa iyo ay para maipaliwanag mo. Totoo ang paghahayag, pero hindi ito ganap na pag-aari ng nakakakita nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawang ito ay hindi bago. Matagal nang may propetang pinakain ng balumbon: si Ezekiel, sa tabi ng Ilog Kebar, na inutusang kainin ang kasulatang punô ng panaghoy at kaawa-awang hinaing, at natikman niyang matamis. Ang ipinagagawa kay Juan ay pagpasok sa parehong hanay ng mga propeta, at hindi iyon kagandahang-loob lamang; iyon ay pagpasan. Pero may bago: ang balumbon ay nakabukas na. Hindi tinatakan, hindi nakakandado. Sa Daniel, ang pangitain ay iniutos na isara hanggang sa huling panahon. Dito, bukas ito sa kamay ng anghel, dahil dumating na si Cristo, ang Kordero na siya lamang ang karapat-dapat magbukas. Ang hiwaga ng Diyos ay hindi palaisipang walang sagot kundi plano na ngayo'y nahahayag: ang pagsakop ng kaniyang kaharian sa pamamagitan ng isang pinatay at muling nabuhay.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong maging si Juan na may panulat. Gusto nating isulat, isaayos, ipaliwanag. Kapag namatay ang kapatid mo sa edad na apatnapu, kapag nawala ang trabaho mo tatlong buwan bago ang graduation ng anak mo, kapag ang panalangin mo'y paulit-ulit na sinasagot ng katahimikan, gusto mong may notebook kang mapagsusulatan ng dahilan. At minsan ang sagot ng langit ay: "Manatiling lihim anuman ang sinabi ng pitong kulog. Huwag itong isulat." Hindi dahil walang kahulugan, kundi dahil hindi lahat ng kahulugan ay ibibigay sa iyong kamay ngayon. At ang natitira sa iyo ay ang balumbong bukas: ang salitang matamis sa bibig at mapait sa tiyan, na dapat mong kainin bago mo masabi. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang tanong na matagal mo nang itinatanong sa Diyos na hindi pa sinasagot, tiklupin ito, at sabihin nang malakas: "Hindi ko ito alam, at tinitiwala ko ito sa iyo."

Ang Interteksto

Ang dalawang sinaunang alingawngaw sa kabanatang ito ay sina Ezekiel at Daniel, at parehong binabaligtad nang bahagya. Kay Ezekiel, ang balumbon ay matamis lamang; kay Juan, may pait na kasunod, dahil alam na niya kung ano ang kahihinatnan ng pagsunod: ang Batang Lalaki na isisilang, ang mga saksing papatayin, ang mga bansang magagalit. Kay Daniel, nanumpa rin ang isang lalaking nakadamit ng lino, itinaas ang kamay sa langit, at nagsalita tungkol sa panahon na darating; doon ay tinatakan ang mga salita hanggang sa wakas. Dito, sa pagsumpa ng anghel na "walang maaaring magtagal doon," naabot na natin ang wakas na iyon. Ang Lumang Tipan ay naghihintay; ang Apocalipsis ay nagsasabing malapit na ang kalakhan ng hintay.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi ang anghel ang gitna ng eksena kundi ang Diyos na kaniyang pinanunumpaan. Pansinin kung paano siya tinukoy: hindi sa pamamagitan ng kapangyarihan o galit, kundi sa pamamagitan ng paglikha, langit, lupa, dagat, at ng kaniyang buhay na walang hanggan. Ibig sabihin: ang mundong sinasakop ng kasamaan ay hindi pag-aari ng kasamaan. Ang anghel na nakatuntong sa dagat at sa lupa ay parang nagtatatak ng pag-aari sa buong daigdig. At ang Diyos na ito ay nagsasalita sa pamamagitan ng mga "lingkod na mga propheta," isang detalyeng nagsasabing hindi siya ang Diyos na nagtatago. Nagpapaliban siya, oo, at masakit iyon sa mga naghihintay. Pero hindi dahil nahihirapan siyang magpasya, kundi dahil may tao pang hindi nakakarinig.

Ang Detalye

Ang pait ay nasa tiyan, hindi sa bibig. Ito ang detalyeng madaling lampasan. Ang pagpait ay hindi sa sandaling pagtikim kundi sa pagtunaw, sa loob, sa bahaging hindi na nakikita ng iba. Ganito ang pamumuhay sa salita ng Diyos: matamis sa pagbasa, matamis sa pagtuturo, matamis kapag umaawit ang buong kongregasyon. Pero kapag natunaw na ito sa iyo, kapag nagsimula ka nang mabuhay ayon dito, may bumubukang pait, dahil ang salita ay naghahatid din ng paghatol, ng hiwalay, ng gastos. At pagkatapos ng pait, hindi sinabi ng tinig na "magpahinga ka." Sinabi: "Kailangan mong magpropesiya muli."

Pagninilay

Anong bahagi ng salita ng Diyos ang matamis mong nasasabi pero mapait mong nabubuhay?

Kung may isang bagay ngayon na ipinagkakait sa iyong maunawaan, ano ang nagagawa nito sa tiwala mo sa Diyos?