Daniel 12

Ang Teksto

Sa huling eksena ng pangitain, tumayo si Miguel, ang anghel na tagapagbantay ng bayan ng Diyos, at sumapit ang panahon ng kaguluhang walang katulad. Doon mismo, sa gitna ng pinakamadilim, nangyari ang bagay na halos hindi pa binabanggit sa Lumang Tipan: "Marami sa mga natutulog sa alabok ng daigdig ang babangon," ang ilan tungo sa buhay na walang hanggan, ang ilan tungo sa kahihiyan. Pagkatapos, inutusan si Daniel na isara at selyuhan ang aklat. Nagtanong siya kung gaano katagal; ang sagot ay mga bilang na hindi niya naintindihan, at isang pangakong personal: mamamahinga ka, at tatayo ka sa lugar na itinalaga sa iyo.

Ang Puso ng Teksto

Ang pangako ng Diyos dito ay hindi tumitigil sa libingan. Sa halos buong Lumang Tipan, ang Sheol ay isang katahimikan; ang pag-asa ay nakatali sa lupa, sa mga anak, sa bayan. Pero sa Daniel 12, nabasag ang katahimikang iyon. Ang paghuhusga ay hindi lamang sa mga bansang nabubuhay ngayon; babangon pati ang mga patay na, upang walang tyranong makatakas sa pamamagitan ng pagkamatay at walang martir na malimutan. At tandaan kung kailan dumating ang pangakong ito: hindi sa panahon ng kasaganaan kundi sa gitna ng "panahon ng kaguluhan na hindi pa nararanasan kailanman." Ang pagkabuhay-muli ay hindi gantimpala sa mga mapalad, kundi ang sagot ng Diyos sa mga nadurog.

Ang Nagdudugtong na Sinulid

Si Jesus mismo ang kumuha ng talatang ito. Nang ipaliwanag niya ang talinghaga ng mga damo sa Mateo 13, sinabi niya na ang mga matuwid ay magliliwanag na parang araw sa kaharian ng Ama; iyon ay tahasang pagsipi sa Daniel 12:3. At nang pag-usapan niya sa Juan 5 ang oras na lalabas sa libingan ang mga patay, ang ilan sa buhay at ang ilan sa paghatol, binabasa niya nang malakas ang Daniel 12:2. Ang nakakagulat ay ito: ang pangitaing ito ay naselyuhan, pero sa Pahayag 22 sinabi sa apostol na huwag selyuhan ang kaniyang aklat, dahil malapit na ang panahon. Ang pagitan ng dalawang utos na iyon ay si Cristo. Siya ang nagbukas ng selyo sa pamamagitan ng kaniyang sariling kamatayan at pagkabuhay.

Ang Salamin

May parte sa atin na gustong malaman ang petsa kaysa magtiwala sa Diyos. Kaya kinakalkula natin: ang resulta ng check-up, ang magiging takbo ng negosyo, kung hanggang kailan tatagal ang pasanin sa pamilya. Katulad ka ni Daniel: nagtanong siya, at ang natanggap niya ay bilang na hindi niya naintindihan at isang utos na umalis. Hindi ka binigyan ng timeline. Binigyan ka ng pangako. Mapait ito kapag ang kaguluhan ay nasa loob ng iyong bahay, pero may ibang bigat ang talata 3: ang nagliliwanag na parang bituin ay hindi ang matatalino kundi ang "mga nakapagpanumbalik ng marami sa katuwiran." Ang tahimik na gawain ng paghila ng tao palapit sa Diyos ay may bahaging walang hanggan. Ngayong araw, pumili ng isang pangalan, isang taong lumalayo sa pananampalataya, at magpadala sa kaniya ng isang maikling mensahe na nagsasabing naalala mo siya at ipinapanalangin mo siya.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Daniel ay matanda na dito, malamang mahigit walumpu, at wala siyang pag-asang makauwi sa Jerusalem. Pitong dekada siyang naglingkod sa korte ng mga haring sumira sa kaniyang bayan. At ang sagot sa kaniyang huling tanong ay isang talatang madaling lampasan: "Narinig ko ngunit hindi ko naunawaan." Hindi siya nagkunwaring may alam. Ito ang lalaking nagpaliwanag ng panaginip ng hari, pero ngayon siya ang nakatayo sa gilid ng ilog na walang kasagutan. Ang ipinagkaloob sa kaniya ay hindi kaalaman kundi puwesto: "Tatayo ka sa lugar na itinalaga sa iyo sa mga huling araw." Isang propetang nahalinhan ng pangako. Hindi niya nakita ang katuparan, at sinabihan siyang mamahinga.

Ang Tanong

Ano ang 1,290 at 1,335 araw? Marami nang mapa ang iginuhit sa mga bilang na ito, at halos lahat ay sumablay. Ang pinakamalapit na konteksto ay ang paglapastangan sa templo noong panahon ni Antiochus IV, mga 167 B.C., nang "inalis ang karaniwang handog na susunugin." Pero inilipat ni Jesus ang parehong imahen sa hinaharap nang banggitin niya ang pagkasuklam na sanhi ng pagkawasak sa Mateo 24, na parang hindi pa sarado ang usapin. Ang matapat na sagot ay ito: ang teksto mismo ay sinasabing selyado, at ang tanong ni Daniel ay sadyang hindi sinagot. Hindi ito maliit na pagkabigo. Ang ibinibigay ng Diyos ay hindi kalendaryo kundi isang panunumpa: itinaas ng lalaking nakasuot ng lino ang dalawang kamay sa langit, isang kilos na ginaya ng anghel sa Pahayag 10. Ang mahalaga ay hindi na alam natin ang haba, kundi may Nanumpa.

Ang Pagtutugma ng mga Teksto

Tatlong ugnayan ang nagbubukas ng kabanatang ito. Una, ang "aklat" ng talata 1: iyon ang aklat kung saan nagsumamo si Moises na alisin ang kaniyang pangalan kaysa itakwil ang bayan (Exodo 32). Ang kaligtasan dito ay hindi tungkol sa kung sino ang nakaligtas sa kaguluhan, kundi kung kaninong pangalan ang nakasulat na. Pangalawa, ang mga "natutulog sa alabok" ay sumasagot sa sigaw ng Isaias 26, kung saan ang mga patay sa lupa ay binubuhay na parang hamog sa umaga; parehong hinihila ang pag-asa ng Israel mula sa makasaysayang panunumbalik tungo sa isang bagong paggawa ng Diyos sa katawan. At pangatlo, si Miguel na lumilitaw dito ay tumitindig ding muli sa Pahayag 12, ngayon sa langit, laban sa dragon. Ang digmaang nakita ni Daniel sa gilid ng ilog ay hindi natapos sa kaniyang panahon; ipinagpatuloy ito, at tinapos, sa krus.

Pagninilay

Alin sa mga tanong na ipinipilit mo sa Diyos ngayon ang maaaring kailangan mong palitan ng "Narinig ko ngunit hindi ko naunawaan," nang walang pagkawala ng tiwala?

Kung totoo ang talata 3, ano ang isang bagay sa iyong ordinaryong linggo na may halagang walang hanggan, at paano magbabago ang pagtrato mo rito bukas?