Pahayag 21:1

Ang Teksto

Nakakita si Juan, matapos ang mahabang pagkakasunod-sunod ng mga pangitain tungkol sa paghuhukom, ng isang bagong langit at isang bagong mundo; ang una ay lumipas na, hindi na ito ang itinatanghal sa harap niya. At sa dulo ng talata ay may isang maikling sugnay na madaling malampasan ng mata: "at ang dagat ay wala na." Hindi inilalarawan ni Juan kung ano ang hitsura ng bagong mundo, hindi pa; ang unang sinasabi niya ay kung ano ang wala na roon. Ganito nagsisimula ang pinakamalaking pangako sa Bibliya, sa pamamagitan ng isang pagkawala. Bago pa niya makita ang lungsod na bumababa, bago pa ang tinig mula sa trono, nakita muna niya ang isang mundo kung saan may isang bagay na tuluyan nang naglaho.

Ang Puso ng Mensahe

Hindi pagtakas ang hinahain dito, kundi paglikhang muli. Hindi sinabi ni Juan na nakita niya ang mga banal na umaahon palayo sa lupa; nakita niya ang isang mundo na ginawang bago, at sa susunod na talata ay isang lungsod na bumababa mula sa langit, hindi isang hagdang paakyat. Ang direksyon ng kaligtasan sa Apocalipsis ay laging pababa: ang Diyos ang lumalapit. Ito ang nagpapahiwatig na seryoso ang Diyos sa materya, sa lupa, sa katawan, sa lahat ng tila nasayang. Ngunit may bahagi ring hindi natin maarok. Ano ang kahulugan ng "bago" rito? Pagpapanibago ba ito ng dating mundo o lubusang panibagong paglikha? Hindi tayo binibigyan ni Juan ng sagot. Marahil ay hindi dahil sa pagkalimot, kundi dahil may mga bagay na hindi kayang hawakan ng ating wika, at ang katahimikan ng teksto sa puntong ito ay hindi kakulangan kundi paggalang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa unang pahina ng Bibliya ay may langit at lupa, at may tubig na kinakailangang pangalanan at bigyan ng hangganan bago maging matirahan ang mundo. Ang kalaliman ay hindi masama, ngunit ito ang simbolo ng gulo na pinipigilan lamang ng salita ng Diyos. Buong Kasulatan ay nabubuhay sa pagitan ng dalawang eksenang ito: isang halamanang may ilog, at isang lungsod na bumababa. At sa pagitan nila ay nakatayo si Cristo, ang Kordero na nabanggit sa talata 22 bilang templo mismo, na dumaan sa kamatayan at muling nabuhay na may katawan. Ang kaniyang muling pagkabuhay ang unang bungang-ani ng bagong mundong ito. Kaya hindi pantasya ang talata 1; ito ang pagpapalawak sa buong sangnilikha ng nangyari na sa isang libingan sa labas ng Jerusalem.

Ang Salamin

Napakadaling basahin ang "lumipas na" bilang magandang balita hangga't hindi mo iniisip kung ano ang lilipas. Ang bahay na pinaghirapan mo ng dalawampung taon. Ang katawang kabisado mo na, pati ang mga pananakit nito. Ang trabahong nagbibigay sa iyo ng pangalan kapag may nagtanong kung sino ka. Hindi sinasabi ng teksto na walang halaga ang mga iyon; sinasabi nitong hindi sila ang huling salita. At doon tayo napapahiya, dahil marami sa atin ang namumuhay na parang sila nga ang huling salita, at nagbabantay tayo sa kanila nang may pagkaubos na hindi natin inaamin. Ano ang kapit mo na hindi mo kayang bitawan kahit sa panalangin? Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na pinangangambahan mong mawala sa iyo, tiklupin ito, at sabihin nang malakas: "at ang dagat ay wala na."

Ang Sanggunian sa Ibang Teksto

Mahigit pitong daang taon bago si Juan, narinig na ni Isaias ang pangako ng isang bagong langit at bagong lupa, kung saan hindi na maaalala ang mga dating bagay at hindi na maririnig ang iyak. Hindi inimbento ni Juan ang pangitain; tinatanggap niya ito mula sa isang pangakong matagal nang naghihintay ng katuparan. Ang kaibahan ay nakikita na ngayon ni Juan kung paano ito gagawin: hindi sa pamamagitan ng isang mabuting hari sa Israel, kundi sa pamamagitan ng isang Kordero. At sa loob mismo ng Apocalipsis, ang halimaw na umusbong mula sa dagat sa naunang mga kabanata ang nagbibigay-bigat sa maikling sugnay na ito. Kapag nawala ang dagat, nawala rin ang pinanggagalingan ng halimaw. Walang pupuwestuhan ang kaguluhan.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi nakasulat sa talata 1 kung sino ang gumawa nito. Walang pandiwang may pangalan; may nakita lamang si Juan. Ngunit sa talata 5 ay sumasalita ang nakaupo sa trono: "Ginawa kong bago ang lahat ng mga bagay." Ito ang Diyos na hindi nagsasawa. Hindi siya ang manlilikhang umalis matapos ang anim na araw at ngayon ay nanonood mula sa malayo; siya ang nananatili sa gawain hanggang sa muling gawin ang bawat bagay. May isang mapait na tiyaga sa kaniya: pinayagan niyang tumagal ang dagat nang napakatagal, pinayagan niyang maghintay ang kaniyang bayan hanggang maubos ang pasensiya. At sa huli, hindi siya nagpadala ng sasakyang pang-alis. Siya mismo ang bumaba, at nanirahang kasama ng mga tao.

Ang Detalye

Nakatira si Juan sa isang isla. Sa paligid niya, araw-araw, ang dagat na naghihiwalay sa kaniya sa mga iglesiyang minamahal niya, ang dagat na dinadaanan ng mga barko ng Roma na may dalang buwis at sundalo at mga bilanggo. Sa mundo ng mga Hudyo, ang dagat ay hindi romantiko; ito ang hindi mapaamo, ang lamunin ng mga nalulunod, ang simbolo ng kamatayan at kaguluhan. Kaya kapag sinabi niyang "ang dagat ay wala na," hindi ito ulat tungkol sa heograpiya ng bagong mundo. Ito ay pagsasabing wala nang hangganan, wala nang pagkakahiwalay, wala nang hindi mapaamong bagay. Ang unang nakita ni Juan sa bagong mundo ay isang kawalan, at ang kawalang iyon ang pinakamatamis na balita sa buong aklat.

Pagninilay

Alin ang "dagat" sa iyong buhay ngayon, ang hindi mo mapaamo at nagpapaliit sa iyong mundo, at ano ang mangyayari sa iyo kung paniwalaan mong may araw na wala na ito?

Bakit kaya ang unang sinabi ni Juan tungkol sa bagong mundo ay kung ano ang wala na roon, at hindi kung ano ang naroon?