Pahayag 4

Ang Teksto

Nakita ni Juan ang isang pintuang bumukas sa langit, at ang tinig na tulad ng trumpeta ay nag-utos: "Umakyat ka dito." Agad siyang nasa Espiritu, at ang nakita niya ay isang trono na may nakaupo, mahirap ilarawan kaya ipinahayag sa pamamagitan ng kinang ng mga bato at ng isang bahaghari. Sa paligid: dalawampu't apat na nakatatanda na may gintong korona, pitong ilawan, isang dagat na kasing linaw ng kristal, at apat na buhay na nilalang na walang tigil sa pagsasabing banal ang Panginoon, habang ang mga nakatatanda ay nagpapatirapa at inihahagis ang kanilang mga korona.

Ang Puso ng Teksto

May trono, at mayroong nakaupo roon. Iyan ang buong pahayag. Hindi inilarawan ni Juan ang mukha ng Diyos, bato at bahaghari lamang ang nagawa niyang ilapat, dahil ang punto ay hindi ang anyo kundi ang posisyon: ang sentro ng katotohanan ay inookupahan na, at hindi ng tao. Ang batayan ng pagsamba sa kabanatang ito ay hindi kung gaano kabuti ang pakiramdam natin sa Diyos kundi ang paglikha: "Dahil nilikha mo ang lahat ng bagay." Karapat-dapat siya bago pa natin siya nagamit o napakinabangan. At kapag naunawaan ito, may mga korona na kailangang bumagsak. Ang bawat awtoridad na hawak natin ay hiram, at ang paghahagis nito sa harap ng trono ang pinakamatapat na kilos ng isang nilalang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kakaiba ito: walang binanggit na pangalan ni Jesus sa buong kabanata 4. Walang Kordero, walang Anak ng Tao. Sadya iyon. Ang tinig na "nangungusap sa akin gaya ng isang trumpeta" ay ang parehong tinig na nakarinig na ni Juan sa kabanata 1, ang tinig ng Isa na namatay at muling nabuhay; siya ang nagbukas ng pinto at siya ang naghila kay Juan paloob. At ang kabanata ay tapos pero hindi kumpleto: pagkatapos ng pagsambang ito ay may balumbon na walang makapagbukas, hanggang sa lumitaw ang Kordero na pinatay. Ang trono sa kabanata 4 ay naghihintay sa Kordero sa kabanata 5. Kaya kapag sinabi ng mga nakatatanda na nilikha ng Diyos ang lahat, naririnig natin ang sinasabi rin ng simula ng Ebanghelyo ni Juan: lahat ng bagay ay nilikha sa pamamagitan ng Salita. Ang Lumikha at ang Tagapagligtas ay hindi dalawang magkaibang proyekto.

Ang Salamin

Alamin mo kung ano ang korona mo. Hindi ito abstrakto. Ito ang pagkakakilanlan mo sa trabaho, ang diploma, ang reputasyon sa simbahan, ang mga anak na maipagmamalaki, ang kontrol mo sa kalendaryo at sa katawan mo, ang pagiging "ang maaasahan" sa pamilya. Hindi masama ang mga iyon; ang mga nakatatanda ay talagang may korona. Ang tanong ay kung kayang bitawan. Sa kabanatang ito, bumababa ang korona bago umakyat ang papuri, at hindi iyon kahihiyan kundi kaluwagan: hindi mo na kailangang panatilihin ang trono na hindi naman sa iyo. Kaya ngayon: isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay na pinanghahawakan mo bilang bukod-tanging pagkakakilanlan mo, ilapag ito sa sahig o sa mesa nang nakatayo ka, at sabihin nang malakas, "Karapat-dapat ka, aming Panginoon at aming Diyos."

Ang Tanong

Nakapagpapakaba ang linyang "Gabi at araw hindi sila tumigil." Para sa tainga ng makabagong tao, parang walang katapusang pagpupuri sa isang makapangyarihang nakaupo, at may bahid ng diktadurya. At may mas matalim pa: habang umaalingawngaw ang "Banal, banal, banal" sa itaas, pinag-uusig, pinagkakaitan ng hanapbuhay, at pinapatay ang mga mambabasa ni Juan sa ibaba. Bakit hindi tumatayo ang nakaupo? Walang sagot ang kabanata 4. Hindi nito pinapalambot ang kidlat at kulog na nagmumula sa trono. Ang tanging ibinibigay nito ay ang pagkakasunod-sunod: ang trono ay hindi bakante, at ang susunod na makikita ni Juan ay isang Korderong may sugat na nakatayo sa gitna ng trono. Iyon lang ang sagot na ibinibigay ng Apocalipsis, at kailangan nating mamuhay rito nang hindi ito inuunahan.

Ang Konteksto

Nasa Patmos si Juan, isang islang kolonya ng Imperyo, sa pagtatapos ng unang siglo. Ang mga salitang narinig niya ay halos kinopya mula sa protokol ng korte ng emperador: ang mga korona, ang pagpapatirapa, ang sigaw ng "karapat-dapat ka." Sa Asia Minor noon, si Domitiano ay tinatawag na panginoon at diyos, at ang mga lungsod ay nag-aagawan kung sino ang magtatayo ng templo para sa kulto ng Imperyo. Kaya ang "aming Panginoon at aming Diyos" na binitiwan ng mga nakatatanda ay hindi lamang debosyon, ito ay pagtanggi. May ibang trono, at ang nakaupo roon ay "siyang noon, at siyang ngayon, at siyang darating," isang titulong hindi kailanman magagamit ng sinumang emperador.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin ang maliliit na kongregasyon sa Efeso, Smirna, Laodicea: mga manggagawa at mangangalakal na kailangang pumili sa pagitan ng pagsama sa handaan ng guild, na may alay sa diyos-diyosan, at ng pagkawala ng kabuhayan. Sa kanilang pandinig, ang dalawampu't apat na nakatatanda ay hindi misteryo: labindalawang tribo at labindalawang apostol, ang buong bayan ng Diyos, kasama na ang kanilang munting grupong nagtitipon sa isang bahay. May puwesto sila sa silid na iyon. At ang dagat, para sa kanila ang daanan ng mga barko ng Imperyo at ang larawan ng kaguluhan, ay tahimik na "kasing linaw ng kristal" sa harap ng trono. Hindi pa tapos ang labanan, ngunit nakita nila kung paano ito magwawakas.

Pagninilay

Anong korona ang pinakamahirap mong ihagis sa harap ng trono, at ano ang kinatatakutan mong mawala kung bitawan mo ito?

Paano nagbabago ang tingin mo sa iyong linggong darating kung ang Isang nakaupo sa trono ay ang parehong Korderong may sugat?