Mga Taga-Roma 6

Ang Teksto

May tanong na hinahagupit ni Pablo sa simula: kung ang biyaya ay sumasagana sa gitna ng kasalanan, bakit hindi na lang tayo magpatuloy sa pagkakasala? Ang sagot niya ay hindi isang panuntunan kundi isang libing: "Inilibing na tayo kasama niya sa pamamagitan ng bautismo sa kamatayan." Ipinapakita niya na ang mga nakiisa kay Cristo ay namatay na sa dating pagkatao at binuhay para sa Diyos, kaya wala nang karapatan ang kasalanan na maghari sa kanila. Sa ikalawang kalahati ng kabanata, ginamit niya ang larawan ng pang-aalipin: dati kayong alipin ng kasalanan patungo sa kamatayan, ngayon alipin na kayo ng katuwiran patungo sa buhay. At nagtapos siya sa kaibahan ng dalawang uri ng pagtanggap: ang kasalanan ay may kabayaran, ang Diyos ay may libreng kaloob.

Ang Puso ng Teksto

Hindi moralismo ang sagot ni Pablo sa kasalanan. Hindi niya sinabing "magsikap pa kayo"; sinabi niyang "patay na kayo." Ang kaligtasan ay hindi lamang pagpapatawad ng nakaraan kundi pagbabago ng pinagmulan ng ating buhay. May pagkakaiba iyon sa pag-iisip natin: madaling akalain na ang pananampalataya ay pagsubok na pigilan ang sarili sa pamamagitan ng lakas ng kalooban. Ang sinasabi ng teksto ay may namatay na, at ang namatay na iyon ay hindi ka basta; ito ang "dati nating pagkatao" na "ipinako sa krus kasama niya." Ang bagong pagsunod ay hindi paraan upang makuha ang biyaya, ito ang natural na pamumuhay ng isang taong binuhay muli. Kaya ang utos sa talata 11, "ituring ang inyong mga sarili na patay sa kasalanan," ay hindi pagpapanggap kundi pagtanggap sa katotohanang naganap na kay Cristo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tumutunog dito ang buong kuwento ng pagpapalaya. Ang Israel ay dumaan sa tubig, iniwan ang Egipto, at naging lingkod ng Diyos sa disyerto; hindi sila napalaya para mamuhay nang walang panginoon, kundi para palitan ang malupit na panginoon ng tunay na Panginoon. Ganoon din ang lohika ni Pablo: "Pinalaya kayo sa kasalanan, at ginawa kayong mga alipin kayo ng katuwiran." Ngunit ang pagpapalayang ito ay mas malalim kaysa sa Exodo, sapagkat dumaan ito sa isang libingan. Si Cristo ang nagpasan ng kabayaran, "namatay siya nang minsanan para sa lahat," at ang kaniyang muling pagkabuhay ay hindi lamang ebidensya ng kaniyang pagka-Diyos kundi ang bagong lupaing pinagsasaluhan natin. Ang plano ng kaligtasan ay hindi lamang paglilinis ng talaan; ito ang paglilipat ng sangkatauhan sa isang bagong pinuno na "hindi na naghahari sa kaniya ang kamatayan."

Ang Salamin

Kilala natin ang pagod ng paulit-ulit na pagbagsak: ang galit na sumusulpot sa hapag kainan pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho, ang pagbubukas ng telepono sa gabi patungo sa mga bagay na ikinahihiya natin sa umaga, ang maliliit na kasinungalingan tungkol sa pera. At kilala rin natin ang tahimik na bulong: ganito na talaga ako. Doon tumututol ang teksto. Hindi niya sinasabing madali ang pagsunod, sinasabi niyang hindi na ito ang iyong pagkakakilanlan. May larawan pa si Pablo na napakakonkreto: "Huwag ninyong ihandog ang mga bahagi ng inyong katawan sa kasalanan." Mga kamay, mata, dila, oras. Ngayon, pumili ng isang bahagi ng katawan na madalas mong ibigay sa kasalanan, at sabihin nang malakas, kahit mag-isa ka sa silid: "Ang mga mata ko ay patay na sa kasalanan at buhay sa Diyos kay Cristo Jesus."

Ang Detalye

Sa talata 23 may dalawang salitang hindi magkatimbang. Ang kasalanan ay may "kabayaran," sa Griyego, opsōnia, ang bayad ng sundalo, ang sinasahod na regular at kinita. Kung magtatrabaho ka para sa kasalanan, may tatanggapin kang tiyak na bayad, at ang bayad ay kamatayan. Ngunit hindi sinabi ni Pablo na ang bayad ng katuwiran ay buhay. Sinabi niyang ang buhay na walang hanggan ay "libreng kaloob ng Diyos." Kung magkatimbang ang dalawa, magiging sistema ng merito ang ebanghelyo. Sa pagbasag ng simetriya, iniligtas ni Pablo ang biyaya. Ito ang sagot sa tanong sa talata 1: hindi mapapalaya ka ng biyaya upang magkasala, dahil ang biyaya ang nagbibigay sa iyo ng buhay na hindi mo pinaghirapan at hindi mo kayang bayaran, at ang isang kaloob na gayon ay kumukuha ng buong pagkatao.

Ang Tanong

Kung namatay na tayo sa kasalanan, bakit napakabuhay pa nito sa atin? Hindi sinasagot ng kabanatang ito ang tanong sa paraang nagpapaginhawa. Sa isang hininga sinabi ni Pablo na "masira ang ating katawang makasalanan," at sa kasunod na hininga nagsusumamo siya, "huwag ninyong hayaan na pagharian kayo ng kasalanan." Bakit mag-uutos kung tapos na? Dito nakatayo ang buong buhay Kristiyano sa pagitan ng naganap na at ng hindi pa. Ang kasalanan ay natanggalan na ng awtoridad ngunit nagpapatuloy sa pagbabanta, gaya ng pinatalsik nang hari na patuloy na nag-aangkin ng trono. Hindi ito dahilan para maging walang pakialam, ngunit dahilan para huwag mabigla. Nananatili ang misteryo: hindi ipinaliwanag ni Pablo kung bakit pinili ng Diyos ang mabagal na landas na ito. Ipinaalala lamang niya kung sino na ang naghahari.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Sinundan ng Roma 7 ang kabanatang ito sa pinakatapat na paglalahad ng digmaang iyon, kung saan nakikita ni Pablo ang kabutihang ninanais niya ngunit hindi nagagawa. Hindi pagkakasalungat iyon kundi pagkumpleto: ang Roma 6 ang nagbibigay ng katayuan, ang Roma 7 ang nagbibigay ng karanasan, at ang Roma 8 ang nagbibigay ng Espiritu na tumutulay sa dalawa. At sa likod nitong lahat ay tumutunog ang pangako ni Ezekiel tungkol sa bagong puso at bagong espiritu. Kapansin-pansin nga ang salita sa talata 17: "sinunod ninyo mula sa puso." Hindi pinilit na pagsunod, kundi pagsunod na nagmumula sa loob. Ang ipinangako sa mga propeta ay dumating sa pamamagitan ng krus at libingan, at ngayon ay pumapasok sa mga ordinaryong araw ng mga taong nabautismuhan kay Cristo.

Pagninilay

Saan sa buhay ko ngayon mas nakikilala ko ang sarili ko sa dating panginoon kaysa sa bagong Panginoon, at bakit ganoon kahirap iwan ang lumang pagkakakilanlan?

Kung ang buhay na walang hanggan ay libreng kaloob at hindi sahod, paano nito babaguhin ang paraan ng pagsisikap ko sa aking pagsunod?