Mga Awit ni Solomon 8

Ang Teksto

Nagsimula ang huling kabanata sa isang mainit na hinaing: sana kapatid ko na lang ang aking minamahal, para mahalikan kita sa lansangan nang walang manghahamak. Mula roon ay umaakyat ang awit sa pinakamataas nitong tugatog, ang paghingi ng tatak sa puso at ang pahayag na ang pag-ibig ay kasing lakas ng kamatayan at hindi kayang patayin ng baha; pagkatapos ay ang usapan ng mga kapatid tungkol sa kanilang bunso, ang paggigiit ng dalaga na kaniya ang sariling ubasan, at ang pagtatapos ng buong aklat sa isang tawag na hindi natutupad sa loob ng teksto: "Magmadali ka, aking minamahal."

Ang Ubod

Ang bersikulo 6 ang sentro ng buong aklat, at doon lang, sa iisang saglit, sumingaw ang pangalan ng Diyos sa Hebreo (ang apoy ay tinawag na "apoy ni Yah"). Ang sinasabi ng teksto ay hindi na banal ang romansa dahil malinis ito, kundi na may isang uri ng pag-ibig na hindi galing sa tao kundi sumasalok sa isang bukal na mas malalim: kasing lakas ng kamatayan. Kamatayan ang pinakamalakas na puwersa na alam ng sinumang Israelita, ang tanging bisita na walang tinatanggihan. Ang sinasabi rito ay may isang bagay na tumatapat sa kamatayan nang harapan. At ang bersikulo 7 ay nagdadagdag ng hindi natin gusto: hindi ito mabibili. "Kung ibinigay ng isang lalaki ang lahat ng mga pag-aari sa kaniyang tahanan para sa pag-ibig, ang inaalok niya ay maaaring lubos na hamakin." Kaloob ito o wala.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Huwag nating gawing alegorya ang bawat granada. Pero may tunay na sinulid dito. Ang Israel ay laging inilalarawan bilang nobya, at ang Diyos bilang ang kasintahan na nagseselos, tapat, at hindi tumitigil. Kapag ang awit na ito ay nagsabing ang pag-ibig ay kasing lakas ng kamatayan at hindi kayang tangayin ng mga baha, tumatawid tayo sa isang lupain na natutupad lang sa isang lugar sa buong Kasulatan: sa isang krus, kung saan ang pag-ibig at kamatayan ay nagkaharap at ang pag-ibig ang huling tumayo. At ang bersikulo 7 ay parehong tama at hindi sapat: hindi mabibili ng salapi ang pag-ibig, kaya ang ibinayad ni Cristo ay hindi pilak kundi ang kaniyang sarili. Ang tatak sa puso at sa bisig ay naging sugat sa puso at sa mga kamay.

Ang Salamin

May hinahanap kang katiyakan na hindi mo maipagtapat: na hindi ka pagsasawaan. Kaya nagsusumikap ka sa trabaho na parang bawat proyekto ay hatol sa iyong halaga, o sinusukat mo ang iyong pagiging magulang sa mga marka ng anak mo, o pinapanood mo ang katawan mong tumatanda na parang unti-unting nauubos ang dahilan para ibigin ka. Ang bersikulo 7 ay malupit at mapagpalaya nang sabay: walang halagang kayang bilhin ang pag-ibig. Ibig sabihin, hindi mo ito kikitain. Hindi ka magiging sapat na kaakit-akit, sapat na produktibo, sapat na banal. At ibig sabihin din, hindi mo ito mawawala sa isang masamang taon. Ang tatak ay nakalagay sa puso ng iyong Minamahal, hindi sa iyong pagganap.

Ang Mga Unang Bumasa

Sa isang lipunan kung saan ang kasal ay kontrata sa pagitan ng mga pamilya at ang babae ay bahagi ng negosasyon, tumatawa ang awit na ito nang may lakas ng loob. Pinag-uusapan ng mga kapatid ang kanilang bunso na parang ari-arian na dapat protektahan o palamutian, "kung siya ay isang pader" o "kung siya ay isang pintuan." Sumasagot siya nang diretso: "Ako ay isang pader." Hindi siya bagay na pagpapasyahan; siya ay tao na nagpapasya. At sa bersikulo 12, habang binibilang ang kita ni Solomon sa kaniyang ubasan sa Baal Hamon, sinabi niya: "Ang aking ubasan ay talagang akin." Narinig ito ng unang tagapakinig bilang paglaban sa isang mundo kung saan lahat ay may presyo, maging ang katawan ng isang dalaga.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Kapag isinulat ni Pablo sa Efeso 5 na ang pag-ibig ng lalaki sa asawa ay larawan ng pag-ibig ni Cristo sa iglesia, hindi siya nag-iimbento ng bagong ideya; kinukuha niya ang sinulid na inihabi na ng mga propeta at ng awit na ito. At kung mapapansin mong hindi natatapos ang Awit ni Solomon sa isang kasal kundi sa isang hiyaw ng pananabik, tandaan kung paano nagtatapos ang buong Bibliya: sa isang nobya na tumatawag sa kaniyang Panginoon na dumating na. Ang Awit ay nag-iiwan sa atin sa mismong postura kung saan tayo nakatayo ngayon: minamahal, tinatakan, pero naghihintay pa.

Ang Detalye

Ang salitang "tatak" sa bersikulo 6 ay hindi palamuti. Ang isang selyo noon ay ang lagda ng isang tao, ang bagay na nagpapatunay ng kaniyang pagkatao at nagbubuklod ng kaniyang kasunduan. Kapag humingi ang dalaga na siya ay maging tatak sa puso at sa bisig, hindi siya humihingi ng alaala kundi ng pagkakakilanlan: gawin mo akong bahagi ng kung sino ka, at ng bawat gagawin ng bisig mo. Iyon ang hinihingi ng pag-ibig, at iyon ang eksaktong hindi natin kayang ipangako nang buo sa isa't isa. May Isa lang na nagsulat ng pangalan natin sa kaniyang mga palad at hindi ito kayang burahin ng anumang baha.

Pagninilay

Saan mo sinusubukang bilhin ang pag-ibig na sa bersikulo 7 ay sinasabing hindi mabibili, at ano ang halagang binabayaran mo?

Kung ang buong Bibliya ay nagtatapos sa parehong hiyaw na "magmadali ka," gaano katotoo pa sa iyo ang pananabik na iyon, o natutong mabuhay ka nang wala ito?