Tito 2:13

Ang Teksto

Habang nagsasanay ang biyaya ng Diyos sa atin na mamuhay nang matino at makatarungan sa panahong ito, may isang bagay tayong hinihintay: ang "pinagpalang pag-asa," ang paglitaw ng kaluwalhatian ng ating dakilang Diyos at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo. Hindi ito dagdag na pangako sa dulo ng isang listahan ng pag-uugali. Ito ang hangganan kung saan nakatingin ang buong talata: ang buhay-Kristiyano ay buhay ng paghihintay sa isang dumarating.

Ang Puso ng Teksto

Sa Creta, ang salitang isinaling "kahayagan" ay may matalim na dating. Kapag dumadalaw ang emperador o ang kanyang kinatawan sa isang lungsod, may pormal itong pangalan: ang pagpapakita ng kanyang presensya. Linilinis ang mga daan, naglalabas ng insenso, lumalabas ang buong bayan sa pintuang-lungsod, may korona ng dahon, may sigawan. At sa mga barya at inskripsyon na hawak nila araw-araw, nakaukit ang mga titulong ito: diyos, tagapagligtas, tagapagdala ng kapayapaan. Kaya nang isulat ni Pablo ang "ating dakilang Diyos at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo," hindi iyon basta debosyonal na papuri. Iyon ay paghahabol sa pinakamataas na titulo sa daigdig at paglalagay nito sa isang pinakong Judio. Ang hinihintay ng iglesya ay hindi ang susunod na paglitaw ng Roma sa daungan, kundi ang paglitaw ng tunay na Hari.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Matagal nang naghihintay ang bayan ng Diyos ng isang pagdating. Ang Israel sa Egipto ay naghintay ng bumababang Diyos na nakarinig ng kanilang daing; ang mga propeta ay nangarap ng kaluwalhatiang babalik sa templo. Ang buong Lumang Tipan ay umiikot sa pangakong hindi mananatiling malayo ang Diyos. Dumating siya nga, ngunit sa paraang halos hindi nakilala: sa laman, sa karpinterya, sa krus. Ang talata 11 ay nagsasabing ang biyaya ay "nahayag" na; ang talata 13 ay nagsasabing may isa pang paglitaw na darating. Nasa gitna tayo ng dalawang pagpapakita. Ang unang pagdating ang nagtubos sa atin, gaya ng sinasabi ng talata 14; ang ikalawa ang maghahayag sa lahat kung sino talaga ang nagtubos. Iisang Cristo, dalawang kahayagan, at ang iglesya ay nabubuhay sa pagitan.

Ang Salamin

Ang totoo, hindi "pag-asa" ang nagdidikta sa karamihan ng ating mga araw kundi takot. Takot sa resulta ng check-up, sa sulat mula sa bangko, sa anak na hindi na sumasama sa simbahan, sa kung ano ang mangyayari sa atin pagtanda. Naghihintay tayo, oo, pero ang hinihintay natin ay karaniwang maliit: sweldo sa Biyernes, pahinga sa Disyembre, ang araw na gagaan ang lahat. At kapag maliit ang hinihintay mo, maliit din ang dahilan mo para maging matino, tapat, at hindi mangupit kapag walang nakakakita. Ang talatang ito ay hindi nagsasabing kalimutan mo ang mga alalahanin mo. Sinasabi nitong may mas malaki pang darating kaysa lahat ng kinatatakutan mo. Ngayong araw: isulat sa isang papel o sa likod ng resibo ang isang bagay na pinakakinakabahan mong mangyari sa susunod na anim na buwan, at sa ibaba nito isulat ang mga salitang "ang kahayagan ng kaluwalhatian ng ating dakilang Diyos." Basahin ito nang malakas, isang beses.

Ang Tanong

Dalawang libong taon na ang nakalipas. Naghintay ang mga tagapakinig sa Creta, namatay sila, naghintay ang kanilang mga anak, namatay din. Hindi maliit na bagay ito, at hindi tapat ang pagkukunwaring hindi tayo nabibigatan. May mga tao sa bawat henerasyon na namatay nang hindi nakita ang ipinangako. Walang ibinibigay ang teksto na petsa o paliwanag sa pagkaantala. Ang tanging ibinibigay nito ay ang katauhan ng Isa na darating at ang hugis ng paghihintay: matino, makatarungan, makadiyos, sa kapanahunan ngayon. Marahil ito mismo ang sagot na hindi sagot. Ang pag-asang Kristiyano ay hindi kalkulasyon ng oras kundi pagtitiwala sa isang tao. At ang pagtitiwala sa tao ay laging may kasamang paghihintay na hindi mo kontrolado.

Ang Detalye

Pansinin ang pandiwang isinaling "nag-aabang." Hindi ito ang pasibong paghihintay ng taong nakaupo sa waiting shed. Ang larawan ay ng tagapagbantay sa pader ng lungsod, nakatingin sa daan, gising habang natutulog ang iba. May tensyon dito, may pagkagising. At tingnan kung saan ito nakalagay sa pangungusap: kasunod kaagad ng "mamuhay ng matino, makatarungan at sa makadiyos na paraan sa kapanahunan ngayon." Hindi dalawang magkahiwalay na gawain ang paghihintay at ang pamumuhay. Ang paraan ng paghihintay ay ang paraan ng pamumuhay. Ang aliping tapat sa talata 10, ang matandang babaeng hindi tsismosa sa talata 3, ang binatang matino sa talata 6: sila ang mga tagapagbantay sa pader, nagbabantay sa pamamagitan ng pagiging maaasahan.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa unang kabanata ng sulat na ito, binanggit ni Pablo ang isang makatang taga-Creta na tinawag ang sariling bayan na sinungaling at tamad. Doon nagsisimula ang liham: sa isang kulturang kilala sa kawalang-tiwala. At dito, sa kabanata 2, ang kasagutan ay hindi mas mahigpit na batas kundi isang bagong pag-asa na humuhubog ng bagong ugali. Kaugnay din nito ang sinabi ni Pablo sa mga taga-Filipos, na ang ating pagkamamamayan ay nasa langit at mula roon ang hinihintay nating Tagapagligtas. Dalawang lungsod, iisang punto: ang hinihintay mong hari ang nagtatakda kung paano ka mamuhay sa lungsod na tinitirhan mo ngayon.

Pagninilay

Kung titingnan ng isang katrabaho ang nakaraan mong linggo, anong paghihintay ang makikita niyang humuhubog sa iyo?

Saan sa buhay mo mas malakas ang hawak ng takot kaysa sa "pinagpalang pag-asa," at ano ang isang desisyong magbabago kung mananaig ang pag-asa?