Mga Hebreo 11

Ang Teksto

Sinisimulan ng manunulat ang kabanata sa isang depinisyon: ang pananampalataya ay "ang katiyakan ng sino man kung siya ay nagtitiwalang naghihintay sa isang bagay," ang katiyakan tungkol sa hindi pa nakita. Pagkatapos, isang mahabang prusisyon ng mga pangalan: Abel, Enoc, Noe, Abraham, Sara, Isaac, Jacob, Jose, Moises, Rahab, ang mga hukom at propeta. Ang iba sa kanila ay nanalo ng labanan at nagpatikom ng bibig ng mga leon; ang iba ay binato, nilagari sa dalawa, namuhay sa mga kuweba na nakadamit ng balat ng kambing. At ang lahat ng ito, sabi ng talata 39, ay "hindi nila natanggap ang anumang kaniyang ipinangako."

Ang Ubod

Iyon ang pinakamatalas na pangungusap sa buong kabanata, at madalas nating dinadaanan. Ang kabanata ng pananampalataya ay hindi kabanata ng mga nakakuha. Namatay silang lahat na may hawak lamang na pangako, hindi katuparan: "kahit malayo pa nakita at tinanggap na nila." Ang ibig sabihin, ang pananampalataya ay hindi teknik para mapabilis ang Diyos. Hindi ito lente na nagpapalinaw sa hinaharap, kundi ang pagtanggap na ang salita ng Diyos ay mas matibay kaysa sa kasalukuyan kong nararamdaman. Ang Diyos na inilalarawan dito ay hindi Diyos na sumasagot agad; siya ang "arketekto at tagapagpatayo" ng isang lungsod na hindi pa natin nakikita, at hindi siya nahihiya na tawaging Diyos ng mga taong namatay na naghihintay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kapansin-pansin ang talata 26: itinuring ni Moises "na ang kahihiyan sa pagsunod kay Cristo ay higit pa sa kayamanan kaysa sa mga yaman ng mga Egipto." Nakita ni Moises si Cristo? Hindi sa mukha, kundi sa hugis: ang pagpiling makasama ang bayan ng Diyos sa paghihirap kaysa sa kaginhawahan ng palasyo ay mismong hugis ng krus. Ganoon din si Abraham na nagbuhat ng kahoy patungo sa bundok kasama ang nag-iisang anak (Genesis 22), na iniisip na "bubuhayin ng Diyos si Isaac mula sa mga patay." Ang bawat kuwento dito ay isang maliit na sketch ng isang bagay na darating pa. At ang talata 40 ang nagbubukas ng lahat: hindi sila magiging ganap kung wala tayo, dahil sa Cristo lamang natutupad ang hinintay ng dalawang libong taon ng mga dayuhan.

Ang Salamin

May hinihintay ka na hindi pa dumarating. Ang gumaling na asawa. Ang anak na bumalik. Ang trabahong tumino. Ang sarili mong pusong huminahon. At may bahagi sa iyo na nag-iisip na kung sapat lang ang pananampalataya mo, darating na ito. Binabasag ng kabanatang ito ang kalkulasyong iyon. Ang mga taong pinakapinuri ng Diyos ay ang mga taong namatay na kulang. Hindi nabigo ang pananampalataya nila; ganoon talaga ang itsura nito.

At may kabila ito. Kung tayo ay "mga dayuhan at banyaga dito sa lupa," mahihinto ka sa paghingi sa mundong ito ng bagay na hindi nito kayang ibigay: ang tahanang hindi mawawala, ang katiyakang nasa bangko, ang paggalang na hindi napapawi. Sinasabi ng talata 15 na may pagkakataon pa silang bumalik. Bukas pa rin ang pinto pabalik sa Egipto. Pinipili nila ang tolda.

Ngayong araw: isulat sa papel ang isang bagay na hinihintay mo sa Diyos na baka hindi mangyari sa buhay mo, at sa ilalim nito isulat nang buong-buo ang linyang ito mula sa talata 11, "itinuring nila ang Dios na tapat," at sabihin ito nang malakas, isang beses.

Ang Detalye

"Sa matalinhagang pagsasalita, natanggap niya siyang muli." Ang salitang ginamit sa likod ng "matalinhaga" ay parabolē, kung saan nanggaling ang salitang parabula. Ang ibig sabihin: nang ibinigay kay Abraham si Isaac pabalik mula sa altar, may natanggap siyang hindi lamang anak kundi isang kuwento, isang larawan ng isang bagay na mas malaki. Naranasan niya, sa maliit na anyo, ang muling pagkabuhay. Kaya nang sabihin sa talata 19 na "isinaalang-alang ni Abraham na bubuhayin ng Diyos si Isaac mula sa mga patay," hindi ito basta pag-asa; kinalkula niya. Sinukat niya ang pangako ng Diyos laban sa kamatayan at hinusgahan niyang mas mabigat ang pangako. Ganito gumagana ang pananampalataya: hindi pagpikit, kundi tamang pagtimbang.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng lahat ng pangalan, ang Diyos ang tunay na tauhan dito, at may isang detalyeng nagtatapat sa kaniyang pagkatao: "hindi nahihiya ang Diyos na tawaging kanilang Diyos." Kakaiba ang pormang iyon. Ipinapahiwatig nito na may dahilan siya para mahiya. Sina Abraham na nagsinungaling tungkol sa asawa, si Jacob na mandurugas, si Rahab "ang babaeng nagbebenta ng aliw," si Samson na inaksaya ang lakas. Hindi nila magandang listahan. Pero ang ipinapakita ng Diyos ay walang kahihiyan sa pag-ako sa kanila, at ang ipinagmamalaki niya ay hindi ang tagumpay nila kundi ang kanilang kapit. At hindi ito paniniil: naghanda siya ng lungsod. Hindi tinatawag ng Diyos ang tao palabas ng tahanan nang walang inihandang tahanan.

Ang Konteksto

Isinulat ang Hebreo para sa mga Kristiyanong Judio na napagod. Dumaan na sila sa pagkakumpiska ng ari-arian at panghahamak, at ngayon ay tinutukso silang bumalik sa lumang kaligtasan ng sinagoga, kung saan legal ang pananampalataya at walang gastos ang pagsamba. Hindi ito abstraktong sanaysay tungkol sa pananampalataya; ito ay argumento sa isang taong nakahawak na sa pinto. Kaya ang talata 15: may pagkakataon pa silang bumalik. Alam ng manunulat. At ang sagot niya ay hindi pagbabanta kundi isang pamilya: tingnan mo ang lahat ng nauna sa iyo na nanatili sa tolda, na namatay na naghihintay, at nakita nila mula sa malayo ang bagay na hawak na natin ngayon sa Cristo.

Pagninilay

Alin sa mga hinihintay mo sa Diyos ang naging sukatan mo kung mahal ka niya, at anong mangyayari sa pananampalataya mo kung hindi ito dumating?

Saan sa buhay mo ngayon may bukas pa ring pinto pabalik sa "Egipto," at bakit hindi pa ito nasasara?