1 Mambo ya Nyakati 16:29

Maandiko Yenyewe

Mstari huu una amri tatu zinazofuatana kama hatua za mtu anayekaribia kiti cha enzi. Kwanza: mpeni Yahweh utukufu unaostahili jina lake, yaani si utukufu wowote tunaoona unatosha, bali ule unaolingana na yeye alivyo. Pili: usije mikono mitupu, "Leta sadaka na mje kwake." Tatu: pinda mwili, "Muinamieni Yahweh katika utakatifu wa uzuri wake." Wimbo ambao Daudi aliwakabidhi Asafu na ndugu zake siku ile Sanduku lilipoingia Yerusalemu haufikii kilele chake kwa hisia tu, bali kwa mwili unaosujudu na mkono unaotoa. Ibada hapa si hali ya moyo peke yake; ni harakati nzima ya mtu kuelekea kwa Mungu.

Kiini

Neno "upasao" ndilo linalofanya mstari huu kuwa mzito. Utukufu si kitu tunachompa Mungu kana kwamba tunamwongezea kitu asichokuwa nacho; ni kutambua kwa kinywa na mwili yale ambayo tayari ni kweli juu yake. Kusema "utukufu upasao jina lake" ni kukiri kwamba kuna kipimo kisicho chetu. Hapa ndipo ibada inapoachana na ladha binafsi. Mstari wa 26 umeshaweka msingi: miungu ya mataifa ni sanamu, lakini Yahweh ndiye aliyeumba mbingu. Yule anayeabudiwa ni Muumba, si mmoja wa viumbe. Kwa hiyo hatumwendei kama wanadamu wanaojadiliana na mungu wa kabila lao, bali kama viumbe wanaorudi kwa chanzo cha uhai wao. Na tunaporudi, hatuja kama wageni wenye haki, bali kama walioitwa kwa neema: sadaka tunayoleta ni jibu, si malipo.

Uzi Unaounganisha

Kuna mantiki ya ukombozi inayoendesha wimbo huu wote. Mistari ya 15 hadi 18 inakumbuka agano na Ibrahimu, Isaka na Yakobo, na ahadi ya nchi. Mstari wa 23 unatangaza wokovu kwa "dunia yote." Kisha mstari wa 29 unaita "koo za watu" wote waje kuinama. Yaani: agano lililoanza na familia moja linalenga mataifa yote tangu mwanzo. Hii ndiyo njia inayoelekea moja kwa moja kwa Kristo, ambaye kwake utukufu "upasao jina lake" unaonekana si katika hekalu la mawe bali katika mwili. Na sadaka inayoletwa inabadilika sura: Yesu anakuwa yule anayeleta sadaka na yule aliye sadaka. Tunapoinama leo, hatuinami mbele ya Sanduku bali mbele ya yule ambaye Sanduku lilikuwa kivuli chake.

Kioo

Tunapenda ibada inayotugharimu kidogo. Tunampa Mungu saa iliyobaki, nguvu zilizochoka, pesa zilizosalia baada ya kila kitu kingine kulipwa. Mstari huu unakataa mantiki hiyo kwa upole lakini bila kuyumba: utukufu upasao jina lake, si upasao ratiba yangu. Kuna pia hofu inayojificha hapa, hofu ya kuinama. Kuinama ni kukubali kwamba mimi si kitovu, na hilo linagusa mahali papo hapo kazini ambapo napigania kutambuliwa, nyumbani ambapo nataka neno langu liwe la mwisho, na ndani ambapo ninahesabu thamani yangu kwa mafanikio. Mwili unaosujudu unafundisha roho ukweli ambao akili inaukwepa. Leo, kabla ya kulala, piga magoti sakafuni kwa dakika mbili, bila kuomba chochote, ukisema kwa sauti: "Wewe ni Mungu, mimi si Mungu."

Mazingira

Tukio hili linatokea wakati Daudi amelileta Sanduku la agano Yerusalemu baada ya miaka mingi likiwa pembeni, na baada ya jaribio la kwanza lililoishia kifo. Yerusalemu ilikuwa mji mpya wa kisiasa, uliotekwa hivi karibuni, bila historia ya kidini kwa makabila. Kuleta Sanduku pale kulikuwa hatua ya kiteolojia na ya kiserikali kwa wakati mmoja: ufalme wa Daudi unawekwa chini ya ufalme wa Yahweh. Katika dunia ya kale, kila mfalme alimweka mungu wake katikati ya mji wake kama mdhamini wa mamlaka yake. Daudi anafanya kitu tofauti kidogo: haketi juu ya Sanduku, anainama mbele yake, na anawaagiza Walawi waimbe daima. Mwandishi wa Mambo ya Nyakati, akiandika kwa watu waliorudi kutoka uhamishoni bila mfalme, anawakumbusha kwamba ufalme wa kweli haukuwahi kutegemea kiti cha enzi cha Daudi.

Mwangwi wa Maandiko

Wimbo huu mzima ni mchanganyiko wa Zaburi, na mstari huu unapatikana karibu neno kwa neno katika Zaburi 96, ambapo wito unaelekezwa kwa "jamaa za watu." Hilo linaonyesha kwamba maneno aliyopewa Asafu hayakuwa ya tukio moja tu; yalikuwa lugha ya kudumu ya Israeli. Ulinganisho mwingine wenye uzito ni mwisho wa wimbo huu wenyewe, mstari wa 33: miti ya msituni ipige kelele "kwa kuwa anakuja kuhukumu dunia." Yaani kuinama kwa furaha na hukumu ijayo ni pande mbili za ukweli mmoja. Yule anayestahili utukufu ndiye atakayehukumu. Ibada bila ufahamu huo inakuwa sherehe tupu; hukumu bila ibada inakuwa hofu tupu.

Mhusika Mkuu

Mhusika hapa ni Yahweh mwenyewe, na mstari unamchora kwa maneno mawili yanayoonekana kupingana: utakatifu na uzuri. Utakatifu unamaanisha utengano, umbali, yule asiyeweza kuguswa kiholela, kama Sanduku lilivyothibitisha kwa gharama kubwa. Uzuri unavuta, unaamsha hamu, unafanya mtu atake kukaa karibu. Mungu wa Biblia ni wote wawili kwa pamoja, na ndiyo maana ibada ya kweli huwa na mchanganyiko wa kutetemeka na furaha. Mstari wa 27 unasema "Uwezo na furaha upo kwake." Hii si picha ya Mungu mkali anayesubiri kosa, wala ya Mungu laini asiyejali. Ni Mungu ambaye ukaribu wake ni zawadi, si haki yetu; na ambaye uzuri wake, mara unapoonekana, hufanya kuinama kuonekane jambo la kawaida kabisa.

Tafakari

Ni nini ninachompa Mungu kwa sababu kinanifaa mimi, badala ya kwa sababu kinastahili jina lake?

Nikiangalia wiki yangu iliyopita, ni wapi mwili wangu, wakati wangu au mali yangu vilishiriki katika kumwabudu, na si moyo wangu peke yake?