1 Petro 4:11

Maandiko

Petro anahitimisha maelekezo yake kuhusu karama kwa kanuni mbili rahisi: anayeongea aongee kana kwamba anatoa mausia ya Mungu mwenyewe, na anayehudumu ahudumu kwa nguvu ambazo Mungu ndiye anazotoa. Lengo si ustadi wa mzungumzaji wala uchovu wa mtumishi, bali kwamba "kwa kila jambo Mungu apate kutukuzwa kupitia Yesu Kristo." Kisha, ghafla, barua inageuka kuwa sala: "Utukufu na uweza vina Yeye milele na milele. Amina."

Kiini

Angalia jinsi Petro anavyoondoa chanzo cha huduma mikononi mwetu. Maneno si yetu; ni mausia. Nguvu si yetu; imetolewa. Neno la Kiyunani analotumia hapa kwa "kutoa nguvu" ni chorēgeō, lililotokana na yule tajiri aliyegharamia kwaya nzima katika maonyesho ya Kigiriki: alilipa mavazi, chakula, mafunzo, kila kitu. Waimbaji waliimba, lakini mfadhili ndiye aliyebeba gharama. Hivyo ndivyo Mungu anavyofanya kwa kanisa lake. Hii inamaanisha kwamba huduma si kazi tunayomfanyia Mungu kutoka kwenye akiba yetu, bali ni matumizi ya mali yake mwenyewe. Na kama ni mali yake, basi sifa ni yake pia. Ndiyo maana sentensi inaishia si kwa pongezi kwa mtumishi, bali kwa utukufu kwa Mungu.

Uzi Unaounganisha

Maneno haya hayakuzuliwa na Petro. Ni muundo wa maisha ya Yesu mwenyewe. Katika Injili ya Yohana, Yesu anasema tena na tena kwamba mafundisho yake si yake bali ni ya yule aliyemtuma, na kwamba Mwana hawezi kufanya lolote peke yake ila kile anachomwona Baba akifanya (Yohana 5:19; 7:16). Yaani: Kristo aliongea kama anayetoa mausia ya Mungu, na alihudumu kwa nguvu aliyopewa. Petro anamwelekeza msomaji katika mtindo ule ule wa maisha, si kama kuiga tu bali kama kushirikishwa. Ndiyo maana anaongeza "kupitia Yesu Kristo": huduma yetu haipandi kwa Mungu kama sadaka yetu safi, bali inapita katika mikono ya Mwana aliyeteseka mwilini (mstari 1) na sasa anaibeba kwa Baba. Mtumishi wa Kristo anaishi maisha ya Kristo kwa nguvu ya Kristo, kwa utukufu wa Baba.

Kioo

Hapa ndipo moyo unapoumia kidogo. Kama wewe ni mwalimu wa Biblia, kiongozi wa kikundi, au mzee wa kanisa, unajua ladha tamu ya kusifiwa baada ya kuhubiri vizuri. Unajua pia uchungu wa kutosifiwa. Petro hagusi kiwango chako cha kipaji; anagusa chanzo chako. Kama maneno yako ni mausia ya Mungu, huwezi kuyapamba ili yakupendeze wewe. Kama nguvu zako zimetolewa, huwezi kuchoka kwa kiburi cha "mimi peke yangu nabeba kanisa hili." Na kama wewe ni yule anayepika chai, anayepanga viti, anayembeba mgonjwa, karama yako haipimwi kwa jinsi inavyoonekana bali kwa yule anayeigharamia. Leo, kabla ya kulala, taja kwa sauti huduma moja uliyoifanya wiki hii na sema juu yake maneno ya Petro: "Utukufu na uweza vina Yeye milele na milele."

Swali

Lakini kuna ukali hapa. Kama Mungu ndiye anayetoa nguvu, kwa nini tunachoka hivi? Kwa nini wachungaji wanaanguka, viongozi wanakauka, watumishi waaminifu wanamaliza nguvu zao na kukata tamaa? Petro hatoi ahadi kwamba utajisikia mwenye nguvu. Kumbuka kwamba mstari huu umezungukwa na mateso: Kristo aliteseka mwilini (mstari 1), na mara tu baada ya hapa Petro anaanza kuzungumzia moto wa majaribu. Nguvu anayoitoa Mungu si hisia ya uwezo bali uwezekano wa kuendelea kutenda mema hata ukiwa mnyonge. Hilo halitufariji haraka. Pengine jibu pekee la kweli ni mstari 19: kukabidhi nafsi zetu kwa Muumba mwaminifu. Siyo maelezo; ni kukabidhi.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliokuwa wanasoma barua hii walikuwa jumuiya ndogo za Wakristo zilizotawanyika katika majimbo ya Asia Ndogo, watu waliotukanwa na majirani zao kwa sababu waliacha sherehe za kipagani na ulevi (mstari 4). Walikuwa wachache, bila hadhi, bila mlinzi wa kisiasa, wengi wao watumwa au wafanyabiashara wadogo. Katika ulimwengu wao, utukufu na uweza vilikuwa vya Kaisari, na mtu aliyesemwa vibaya na jamii hakuwa na sauti yoyote. Kusikia kwamba maneno yao yanaweza kuwa mausia ya Mungu, na kwamba Mungu mwenyewe anawafadhili huduma yao, kulikuwa kugeuzwa kwa ulimwengu mzima juu chini. Hawakuwa na jukwaa, lakini walikuwa na kwaya iliyogharamiwa na Mfalme wa milele.

Muktadha

Barua hii iliandikwa kabla au katika mwanzo wa mateso makali ya Kirumi, miaka ya sitini ya karne ya kwanza. Haikuwa bado mauaji ya kiserikali kila mahali, bali dharau ya kijamii: kupoteza wateja, kufukuzwa familia, kusingiziwa. Katika sura hii Petro anawaambia kwamba "mwisho wa mambo yote unakuja" (mstari 7), hivyo maisha yanapaswa kupangwa upya: sala, upendo, ukarimu, huduma. Mstari wetu ni kilele cha orodha hiyo. Jumuiya iliyoshambuliwa kutoka nje inaweza kuvunjika kwa ndani kwa urahisi, kwa malalamiko na mashindano. Petro anaondoa sababu ya mashindano kwa kuonyesha kwamba hakuna mtu anayemiliki kile anachotoa. Kila kitu ni cha Mungu, na kinarudi kwake kupitia Yesu Kristo.

Tafakari

Ni wapi katika huduma yako unatafuta, kwa siri, utukufu uliokusudiwa kwa Mungu, na ungeonekanaje kuuacha?

Kama nguvu zako zimetolewa na Mungu, ni jambo gani unalolibeba sasa ambalo hukuitwa kulibeba peke yako?