1 Wathesalonike 4

Maandiko

Paulo anaandika kama mtu anayemaliza barua kwa mambo mawili yasiyoachwa nyuma: mwili na kifo. Kwanza anasema kuwa utakaso ni "mapenzi ya Mungu," hivyo waepuke zinaa, waheshimu miili yao na ndoa zao, wasimkosee ndugu katika jambo hili, na waishi maisha ya utulivu wakifanya kazi kwa mikono yao. Kisha anageukia hofu kubwa ya kanisa hilo changa: wale waliokufa. Yesu alikufa na akafufuka, kwa hiyo Mungu atawaleta pamoja naye hao waliolala; Bwana mwenyewe atashuka kwa parapanda, waliokufa katika Kristo watafufuka kwanza, na wote watakwenda kumlaki hewani. Maneno haya, anasema, ni ya kufarijiana.

Kiini

Tunazoea kufikiri utakatifu kama juhudi yetu, lakini Paulo anaunganisha utakaso na wito: "Bwana hakutuita kwa uchafu, bali kwa utakatifu." Wito ni neno la agano. Ni sauti ile ile iliyomwita Abrahamu kutoka Uru na Israeli kutoka Misri, ambayo sasa imewaita watu wa mataifa katika Thesalonike. Utakatifu, kwa hiyo, si sheria iliyoongezwa juu ya neema; ni sura ya maisha ya watu ambao Mungu amewachagua kuwa wake. Ndiyo sababu Paulo anaongeza kitu kizito: anayekataa mwongozo huu "hawakatai watu, bali anamkataa Mungu, anayewapa Roho Mtakatifu wake." Mwili wa Mkristo si eneo lisilo na mwenyeji. Roho anakaa ndani, na hilo linabadilisha maana ya kila uamuzi tunaoufanya kwa miili yetu.

Uzi Unaopita Katikati

Sura hii inakaa kwenye msingi mmoja: "Yesu alikufa na akafufuka tena." Kila kitu kinaning'inia hapo. Ufufuo wa Yesu hauelezwi kama muujiza wa pekee, bali kama mwanzo wa jambo kubwa; kile kilichotokea kwake kitatokea kwa wale walio wake. Hii ni kilele cha uzi unaoanzia bustani ya Edeni, mahali ambapo kifo kiliingia kama adui wa uumbaji wa Mungu. Manabii waliota juu ya mifupa mikavu ikipata uhai, juu ya Mungu akijenga upya kile kilichoharibika. Paulo anasema uhai huo umeanza tayari katika mwili mmoja uliofufuka, na parapanda ya Mungu itakamilisha kile ambacho Pasaka ilianza. Ufalme si kuhamishwa kwetu mahali pengine; ni Mfalme akija kwa dunia yake mwenyewe.

Kioo

Angalia jinsi Paulo anavyoshikanisha vitu viwili tunavyopenda kutenganisha: usafi wa kitanda na ufufuo wa wafu. Kwake, mtu anayeishi kama kifo ndilo mwisho wa kila kitu, ataitumia mwili wake bila heshima. Na sisi? Tunataka imani ya siku ya mwisho lakini uhuru wa leo. Tunataka faraja ya kaburi lisilo la mwisho, lakini pia tamaa isiyohukumiwa. Paulo anagusa hata pochi zetu: "kujali shughuli zenu, na kufanya kazi kwa mikono yenu," kwa sababu kuna waliokuwa wamekaa bila kazi wakisubiri Bwana. Matumaini ya kweli hayakufanyi mvivu; yanakufanya mwaminifu katika kazi ndogo. Leo, tuma ujumbe kwa mtu mmoja unayemjua aliyefiwa mwaka huu, na andikie maneno haya ya Paulo: "Kwa njia hii tutakuwa na Bwana siku zote."

Maandiko Mengine

Ezekieli aliahidi kwamba Mungu ataweka Roho wake ndani ya watu wake ili waweze kuenenda katika amri zake. Paulo anasema ahadi hiyo imefika: Mungu "anayewapa Roho Mtakatifu wake" ni yule anayewaita kwa utakatifu. Hivyo utakaso ni tunda la agano jipya, si mzigo wa agano la kale. Kwa upande wa ufufuo, 1 Wakorintho 15 inaeleza kwa upana kile ambacho hapa kinasemwa kwa ufupi: Kristo ni mavuno ya kwanza, na wale walio wake watafuata kwa mpangilio wake. Ndiyo sababu Paulo anaweza kuita kifo "kulala" bila kuwa mwongo. Sio kwamba kifo si kifo; ni kwamba kifo si mwisho.

Mazingira

Thesalonike lilikuwa jiji la bandari, kituo cha biashara na siasa, mahali ambapo heshima kwa Kaisari ilikuwa mkate wa kila siku. Kanisa hili lilikuwa changa sana, wenyewe wamegeuka toka ibada za sanamu, na Paulo alilazimika kutoka mjini haraka kwa sababu ya mateso. Alichowaachia kilikuwa kifupi. Sasa habari zimemfikia: watu wamefariki, na waumini hawajui kama wale watakosa siku ile. Wengine wameacha kazi. Wengine wanaishi kama kabla, kwa sababu katika ulimwengu wa Kigiriki na Kirumi zinaa haikuwa dhambi bali mazoea ya kawaida ya wanaume. Ndiyo sababu Paulo anasema "kama Mataifa wasiomjua Mungu." Anawaomba wajitofautishe, lakini kwa heshima, "ili uweze kuenenda vizuri na kwa heshima kwa hao walio nje ya imani."

Undani Mdogo

Neno moja linafungua fungu lote: "kumlaki." Katika Kiyunani ni apantēsis, neno lililotumika kwa tukio maalum la kiraia. Mfalme au mtawala akikaribia mji, wenyeji hawakubaki ndani wakisubiri; walitoka kwa mkusanyiko wa heshima kumkaribisha na kumsindikiza akiingia. Paulo anachukua taswira hii ya kifalme na kuiweka juu ya Yesu. Tunaenda hewani si kuhamia mbinguni, bali kumpokea Bwana anayekuja, kama raia wanaomsindikiza Mfalme wao kuingia katika mji wake. Katika jiji lililoona misafara ya Kaisari, hii ilikuwa tangazo la kisiasa: kuna Bwana mwingine anayekuja, na parapanda yake ni ya Mungu. Na mwisho wa kila kitu si sehemu, ni uwepo: "tutakuwa na Bwana siku zote."

Maswali ya Kutafakari

Kwa nini Paulo anafikiri kwamba kuamini ufufuo hubadilisha jinsi mtu anavyotumia mwili wake, na wapi ninatenganisha vitu hivi viwili katika maisha yangu?

Ninamfariji mtu aliyefiwa kwa maneno gani, na yanafanana kiasi gani na maneno ambayo Paulo anayaita "maneno haya" ya kufarijiana?