Kutoka 24:4

Maandiko

Baada ya watu kupaza sauti moja, "Tutafanya maneno yote Yahweh aliyo tuamuru," Musa hakuacha ahadi hiyo ikaelee hewani. Aliandika. "Musa akaandika chini maneno yote ya Yahweh." Kisha, kabla jua halijapanda vizuri, alishuka chini ya mlima na kujenga madhabahu, na kando yake akasimamisha nguzo kumi na mbili za mawe, jiwe moja kwa kila kabila la Israeli. Mstari mmoja tu, lakini ndani yake kuna vitendo vitatu vizito: kalamu, madhabahu, na mawe yaliyosimama. Neno lililosemwa linakuwa neno lililoandikwa; ahadi ya mdomo inapata mahali pa kudumu; na taifa zima linawakilishwa kwa mawe ambayo hayataondoka wakati hisia za asubuhi zitakapopoa.

Kiini

Hapa agano linatoka katika eneo la hisia na kuingia katika eneo la kumbukumbu. Mungu hakuridhika na shangwe ya umati; alitaka uhusiano ulio na maandishi, madhabahu na mipaka. Hii ndiyo sura ya neema ya Mungu: hampendi kuwa na watu wanaomwahidi kwa mihemko ya dakika moja, bali anajifunga nao kwa maneno yanayoweza kusomwa tena kesho, mwaka ujao, na kizazi kijacho. Na jambo la kushtua ni hili: Mungu mwenyewe ndiye anayeanzisha. Yeye ndiye aliyesema kwanza; Israeli wanajibu tu. Nguzo kumi na mbili hazisimami kama ushindi wa watu, bali kama ushuhuda kwamba Mungu amejishusha hadi mguu wa mlima, mahali ambapo watu wa kawaida wanaweza kusimama, kuona, na kukumbuka walichoahidi.

Uzi wa Pamoja

Kinachoanza kwa kalamu katika mstari huu kinamalizika kwa damu mistari minne baadaye: "Hii ni damu ya agano Yahweh alilo lifanya nanyi." Maneno yameandikwa, madhabahu imejengwa, na sasa damu inanyunyizwa kwa watu. Hii ni ramani ya namna Mungu anavyofunga uhusiano: neno kwanza, kisha dhabihu inayolithibitisha. Ndiyo maana usiku ule katika chumba cha juu, Yesu alipoinua kikombe na kusema kuwa ile ni damu ya agano inayomwagwa kwa ajili ya wengi (Mathayo 26:28), kila Myahudi mezani alijua anasikia Sinai ikisemwa upya. Tofauti ni kubwa: pale Musa aliandika ahadi ya watu ambayo ingevunjwa ndani ya siku arobaini tu, chini ya mlima uleule. Katika Kristo, Mungu anaandika agano ambalo utiifu wake haumtegemei mtu anayesahau.

Kioo

Unajua jinsi inavyokuwa rahisi kusema "nitafanya" ukiwa katika mkusanyiko wenye joto. Mkono unapanda wakati wa wimbo wa mwisho; unaahidi kurudi kwa Mungu, kuacha ile tabia, kumsamehe yule mtu, kuanza tena kusoma Neno asubuhi. Kisha asubuhi inakuja na kila kitu kinaonekana tofauti. Musa alijua hatari hii. Ndiyo maana hakusubiri hisia ziwe kumbukumbu; aliandika. Maandishi hayabishani na wewe, hayasahau, hayageuzi maneno yako yaonekane mepesi zaidi kuliko ulivyoyasema. Hapa ndipo mstari huu unapouma: unapenda ahadi zisizoandikwa kwa sababu zinakuacha huru kuzisahau kwa heshima. Hata hivyo, Mungu anataka ahadi yako iwe na tarehe na mahali. Leo, kabla ya kulala: chukua karatasi, andika kwa mkono wako ahadi moja uliyomwahidi Mungu na bado hujaitimiza, weka tarehe ya leo, na uiweke pale utakapoiona kesho asubuhi.

Undani

"Asubui mapema." Maneno mawili ambayo macho hupita juu yake haraka. Watu walitoa ahadi yao jioni, baada ya Musa kushuka kutoka mlimani. Musa hakuingiza usiku kati ya ahadi na kitendo. Aliamka kabla ya jua na kuanza kujenga. Katika Maandiko, usiku mara nyingi ndio mahali ambapo maazimio huyeyuka; asubuhi ndiyo jaribio halisi la kila kitu kilichosemwa gizani. Musa anajenga madhabahu kabla joto la jana halijakauka, akijua kuwa ahadi isiyopata mwili haraka hubaki kuwa hisia tu. Pia ni ishara ya heshima: unapoamka mapema kwa ajili ya jambo fulani, unaonyesha ni nini kinachoshika nafasi ya kwanza moyoni mwako. Sinai haikuwa kumbukumbu ya jana; ilikuwa kazi ya leo.

Mhusika Mkuu

Musa ndiye mtu pekee aliyeruhusiwa kukaribia. "Musa peke yake anaweza kuja karibu yangu." Hadhi hiyo ingeweza kumfanya akae juu, mbali na vumbi la watu. Badala yake, anashuka. Anabeba maneno chini, anachukua kalamu, anainua mawe, anasimamia vijana wanaochinja ng'ombe. Mpatanishi wa kweli hatumii ukaribu wake na Mungu kama cheo; anautumia kama daraja. Na angalia kile anachofanya kwa mawe: hajiweki mwenyewe kama nguzo ya kumbukumbu, bali anasimamisha kumi na mbili, kila kabila likiwa na jiwe lake, hata makabila ambayo yangemwasi baadaye. Musa anajenga kumbukumbu inayowajumuisha wote, si inayomwinua yeye. Ndani ya hilo, unaona kivuli cha Yule ambaye angekuja kusimama kati ya Mungu na watu bila kujilinda hata kidogo.

Wasikilizaji wa Kwanza

Kwa watu waliotoka Misri, mawe yaliyosimamishwa hayakuwa mapambo. Katika ulimwengu wao, mfalme mkuu alipofunga mkataba na taifa dogo, maneno yaliandikwa na nguzo ikasimamishwa mpakani kama shahidi; ikibomolewa, ilikuwa ni uasi wa wazi. Israeli walielewa lugha hii mara moja. Walikuwa wameona mawe makubwa ya Farao yakitangaza utukufu wake. Sasa nguzo zinasimama si kwa ajili ya kumsifu mfalme, bali kuwawakilisha wao wenyewe mbele za Mungu aliyewatoa utumwani. Walikuwa wamekuwa watumwa wasio na jina; sasa kila kabila lina jiwe lake chini ya mlima wa Mungu. Kwao, mstari huu haukuwa taratibu za kidini tu. Ulikuwa tangazo kwamba watu waliodharauliwa sasa ni upande wa pili wa agano.

Maswali ya Kutafakari

Ni ahadi gani uliyomwahidi Mungu ambayo haijawahi kupata tarehe, mahali, wala shahidi, na kwa nini umependelea iendelee kuwa hivyo?

Kama ungesimamisha "jiwe" moja leo, kumbukumbu inayoonekana ya jambo Mungu alilolifanya kwako, lingekuwa nini na ungeliweka wapi ili likukumbushe kesho?