Hesabu 13

Maandiko

Bwana anamwambia Musa kutuma wanaume kumi na wawili, mmoja kutoka kila kabila na kila mmoja kiongozi, waende kuchunguza nchi ya Kanaani ambayo Mungu amekwisha kuwapa. Wanaenda kwa siku arobaini, wanapanda kutoka Negebu hadi milimani, wanaona miji yenye maboma na wazao wa Anaki, na wanakata kishada cha zabibu kikubwa kiasi kwamba wanaume wawili wanakibeba kwenye mti. Wanarudi na matunda mkononi na hofu moyoni: nchi ni njema kweli, inatiririka maziwa na asali, lakini watu wake ni wenye nguvu. Kalebu anasema twendeni. Wengine wanasema hatutaweza. Na sura inaishia kwa maneno yanayoning'inia hewani: "Sisi tulionekana kama panzi machoni mwao."

Kiini

Kuna kitu kinachotisha katika mstari wa pili: nchi "nimewapa wana wa Israeli." Imekwisha kutolewa. Hakuna swali la kama Mungu anaweza; ni swali la kama wanamwamini. Na hapo ndipo sura hii inatuvunja moyo, kwa sababu inaonyesha kwamba imani haiuawi na uongo tu, inaweza kuuawa na ripoti iliyo kweli kabisa. Kila kitu wale wapelelezi walisema kilikuwa kweli: miji ilikuwa na maboma, Anaki walikuwako, watu walikuwa hodari. Lakini ukweli uliokosa Mungu ndani yake ukageuka kuwa "taarifa za kukatisha tamaa." Ndio maana Neno la Mungu haliishi tu katika habari sahihi. Linaishi katika jinsi tunavyopanga habari hizo: kwa upande upi wa ahadi tunazisimamisha.

Uzi Mmoja

Wanaume kumi na wawili wanatumwa; kumi wanarudi na hofu. Karne nyingi baadaye Yesu atatuma kumi na wawili, na wao pia watarudi wakiwa na maneno kuhusu ukubwa wa kazi na uchache wa mikate. Lakini kati ya kumi na wawili wa Numeri kuna jina moja lililobadilishwa: Hoshea mwana wa Nuni akaitwa Yoshua, "Bwana huokoa." Jina hilo ni jina la Yesu katika Kiebrania. Yule anayeamini kwamba nchi inaweza kuingiwa ni yule anayechukua jina la wokovu. Hii si mchezo wa maneno tu; ni mchoro. Kizazi kile kitakufa jangwani, na mtu mwenye jina "Bwana huokoa" atawavusha wana wao. Hivyo kuingia kwa nchi ya ahadi hakukuja kwa nguvu za kizazi kimoja, bali kwa uaminifu wa Mungu unaosimama katika mtu mmoja.

Kioo

Sura hii inauliza swali gumu: unapopima maisha yako, unayapima kwa vipimo vipi? Unaona mshahara unaopungua, mtoto anayekwenda njia isiyo yako, uchunguzi wa daktari, kanisa linalozeeka, na hesabu inatoka jibu lile lile: hatutaweza. Na huoni kwamba umefanya hesabu bila kumtia Mungu ndani. Ni rahisi kuwa mkweli na mkosa imani kwa wakati mmoja. Angalia hasa mstari wa mwisho: "tulipojilinganisha nao." Kujilinganisha ni kioo kinachopotosha kila kitu, kwa sababu kinaweka kipimo cha nguvu za mwingine badala ya ahadi ya Mungu. Katika kazi, katika familia, katika ushirika, tunajipima kwa wale wanaoonekana wakubwa, na tunajiona panzi. Kisha tunasema Mungu ndiye aliyetuambia hivyo.

Mhusika Mkuu

Kalebu anasimama katikati ya kelele na "akawatuliza watu." Ni tendo la kimwili karibu: kunyanyua mkono, kuomba nafasi ya kusema. Alikwenda safari ile ile, aliona maboma yale yale, alipita chini ya vivuli vya Anaki. Hakuwa na habari nyingine; alikuwa na macho mengine. "Twendeni tukaiteke nyara hiyo nchi, kwa kuwa tuna uhakika wa kuikamata." Uhakika wake hautokani na kupima nguvu za Israeli, kwa sababu kwa vipimo hivyo wale kumi walikuwa sahihi. Unatokana na kukumbuka aliyesema "nimewapa." Kalebu ni mtu wa kumbukumbu, na hapo ndipo tunapoona sura ya imani halisi: si ujasiri wa hisia, bali uaminifu wa kukumbuka kilichosemwa kabla hofu ikaanza kuhesabu.

Wasomaji wa Kwanza

Kisa hiki kilihifadhiwa na watu ambao babu zao walikufa jangwani kwa sababu ya siku hizo arobaini. Kwa Israeli katika nchi ya ahadi, na baadaye kwa Israeli iliyokwenda uhamishoni, sura hii ilikuwa jeraha la kifamilia. Waliisikia kama mtu anayesikia hadithi ya babu aliyekataa nyumba aliyopewa. Walijua majina hayo kumi na wawili yalimaanisha nini: hawa hawakuwa waoga wa kawaida, walikuwa "viongozi wa watu wa Israeli," wateule wa makabila yao. Yaani mtu anaweza kuwa kiongozi na bado kuwa chombo cha kukatisha tamaa. Na walijua bonde la Eshikoli lilipo, jina lililobaki kama kumbusho: mahali ambapo matunda ya ahadi yalibebwa na watu waliokataa ahadi.

Undani

Wanaume wawili, mti mmoja, kishada kimoja cha zabibu. Fikiria taswira hiyo kwa muda. Uzito wa wema wa Mungu ulikuwa mabegani mwao njia yote kutoka Eshikoli hadi Kadeshi, siku nyingi za kutembea wakiwa wamesimamisha uthibitisho hai wa ahadi juu ya mabega yao. Kila hatua ilikuwa ushuhuda: nchi hii inatoa kitu kama hiki. Na walipofika, wakauweka chini na kusema hatutaweza. Hii ndiyo hatari yetu pia: tunaweza kubeba baraka za Mungu mikononi na bado kutokuwa na imani mioyoni. Ushahidi hauzalishi imani; unaisubiri. Ndio maana sura hii haiishii kwa hoja bali kwa maono ya mtu mwenyewe: panzi. Zabibu zilikuwa mkononi, lakini kioo kilikuwa kimekwisha kuchagua kipimo kingine.

Tafakari

Ni ripoti ipi ya kweli lakini isiyokuwa na Mungu ndani yake unayoiamini kuhusu maisha yako kwa sasa?

Nini kinaweza kutokea ikiwa, kabla ya kujilinganisha na wanaoonekana wakubwa kuliko wewe, ukirudia kwanza maneno "nimewapa"?