Hesabu 13:30

Maandiko

Baada ya ripoti ndefu ya wapelelezi, ripoti iliyoanza vizuri kwa maziwa na asali kisha ikageuka kuwa orodha ya maboma na majitu, kuna ukimya wa ghafla. Kalebu anainuka mbele ya Musa, anawatuliza watu waliokuwa wameanza kunong'ona na kupiga kelele, na kusema maneno mafupi yanayokwenda kinyume kabisa na hofu iliyokuwa imejaa hewani: "Twendeni tukaiteke nyara hiyo nchi, kwa kuwa tuna uhakika wa kuikamata." Hakuna mabishano marefu, hakuna kukanusha walichokiona wenzake. Kalebu hasemi kwamba maboma ni madogo au kwamba wana wa Anaki si warefu. Anasema tu: twendeni. Na sentensi inayofuata, mstari wa thelathini na moja, inaonyesha kuwa sauti yake ilizama katika sauti za wengi.

Kiini

Tofauti kati ya Kalebu na wenzake si tofauti ya macho bali ya mahali wanapoanzia kuhesabu. Wote kumi na wawili waliona vitu vilevile. Wote walirudi na tini na makomamanga mikononi. Lakini wenzake walianza kwa kujipima wenyewe dhidi ya majitu, na hesabu hiyo haiwezi kutoa jibu lingine isipokuwa panzi. Kalebu anaanza mahali pengine, mahali ambapo Mungu alishasema katika mstari wa kwanza kabisa: nchi "ambayo nimewapa wana wa Israeli." Imani hapa si ujasiri wa kiroho wala hisia ya matumaini; ni kukumbuka ni nani aliyetoa ahadi kabla ya kuhesabu vikwazo. Lakini tusiharakishe. Maandiko hayasemi Kalebu hakuogopa. Yanasema alisema twendeni. Je, kuna tofauti kati ya kutokuwa na hofu na kutembea nayo? Hapo ndipo mstari huu unapotuacha tukitafakari.

Uzi Mwekundu

Kalebu na Yoshua ndio pekee kati ya kizazi kile waliovuka Yordani. Jambo hilo si ajali ya kihistoria; ni ishara. Kitabu cha Waebrania kinarudi kwenye tukio hili na kusema kuwa wale waliokosa kuingia walikosa kwa sababu ya kutoamini, na kwamba pumziko la Mungu bado liko wazi kwa wanaoamini. Hapo ndipo uzi unapofika kwa Kristo. Jina la Hoshea lilibadilishwa katika mstari wa kumi na sita kuwa Yoshua, yaani "Bwana huokoa", na ni jina lilelile ambalo baadaye lingechukuliwa na mwana wa Mariamu. Nchi ya ahadi haikutekwa kwa nguvu za Israeli bali kwa uaminifu wa yule aliyeahidi. Swali linalobaki kwetu si kama tuna nguvu za kutosha, bali kama tunamwamini yule anayetangulia mbele yetu.

Kioo

Hofu haipigi kelele mara ya kwanza; huanza kama hesabu inayoonekana ya busara. Daktari akitamka neno lile, akili yako huanza kupima: umri wangu, gharama, nguvu zangu. Mwajiri akifunga mlango, unapima: miaka yangu, soko, washindani. Mtoto akigeuka na kukuambia hataki tena kusikia habari za Mungu, unapima: nilikosea wapi, nitaweza nini sasa. Hesabu hizo si za uongo. Majitu yalikuwepo kweli. Lakini zinaanzia mahali pabaya, zinaanzia kwako, na mwisho wake ni panzi daima. Je, umewahi kujiuliza ni lini mara ya mwisho ulipoanza kuhesabu kwa kuanzia na kile Mungu alichosema, si kile unachokiona? Leo, chukua karatasi, andika juu yake jambo moja linalokuogopesha kwa sasa kwa maneno mafupi, kisha andika chini yake: "nimewapa", na usome maneno hayo kwa sauti mara moja.

Muktadha

Israeli wako Kadeshi, kwenye ukingo wa jangwa la Parani, hatua chache tu kutoka kwenye nchi waliyoahidiwa. Hawajawa taifa lenye jeshi wala mji; ni kundi la watumwa walioachwa huru hivi karibuni, bado wakikumbuka ladha ya Misri. Wapelelezi waliorudi si watu wa kawaida; mstari wa tatu unasisitiza kuwa "watu wote hao walikuwa viongozi wa watu wa Israeli." Hiyo inafanya tukio hili kuwa zito zaidi: siyo woga wa umati usiojua kitu, bali hukumu ya viongozi kumi waliochunguza kwa siku arobaini. Katika utamaduni wa wakati ule, neno la mzee lilikuwa na uzito wa sheria. Kalebu anasimama peke yake dhidi ya wenzake kumi, mbele ya taifa zima, na sauti yake inakanyagwa.

Wasifu

Wasomaji wa kwanza wa maneno haya walikuwa kizazi kilichofuata, wale waliozaliwa jangwani na kuona makaburi ya wazazi wao yakibaki nyuma mchanga. Kwao, hadithi hii haikuwa somo la kiroho tu; ilikuwa maelezo ya kwa nini waliishi miaka arobaini wakitangatanga. Waliposikia jina la Kalebu, walisikia jina la mtu waliyemjua, mzee aliyekuwa bado hai kati yao, ushahidi wa kutembea wa kile ambacho imani hufanya. Na waliposikia "tulionekana kama panzi," walisikia sauti za baba zao. Swali walilobeba, na ambalo linatufikia sisi pia, ni hili: je, tutalirudia?

Undani

Neno dogo linalofungua mstari huu ni "akawatuliza." Katika Kiebrania ni sauti fupi, kama mtu anayesema "sh" ili ukimya urudi. Kabla Kalebu hajasema neno lolote, anaunda nafasi ya ukimya. Kelele za hofu zilikuwa tayari zimeanza, na kitu cha kwanza alichofanya si kubishana bali kunyamazisha. Pengine ndiyo kazi ya kwanza ya imani: si kutoa majibu makali, bali kuzima kelele ndani ya chumba na ndani ya kichwa, ili neno la Mungu lisikike tena. Tunashindwa mara nyingi si kwa sababu hatujui ahadi, bali kwa sababu hatuzisikii tena juu ya sauti za hesabu zetu. Kuna nini kinachohitaji kunyamazishwa ndani yako kabla hujaweza kusema "twendeni"?

Tafakari

Ni hesabu gani ninayoifanya sasa ambayo inaanzia kwangu badala ya kuanzia kwenye kile Mungu alichokwisha sema?

Kama sauti yangu ya imani ikizama kati ya sauti kumi za hofu, kama ilivyokuwa kwa Kalebu, je, nitaendelea kusema?