Zaburi 95:6

Maandiko

Zaburi hii inaita mara mbili. Mwanzoni ni wito wa kuimba: "Oh njoni, tumwimbie Yahwe." Baada ya kutaja mabonde, vilele vya milima, bahari na nchi kavu vyote vikiwa mkononi mwake, wito unakuja tena, lakini sasa sauti inashuka na mwili unashuka pamoja nayo: "Oh njoni, tumwabudu na tupige magoti; tupige magoti mbele za Yahwe, muumbaji wetu." Kuimba kunageuka kuwa kupiga magoti. Na mstari unaofuata unaeleza kwa nini: "yeye ni Mungu wetu, na sisi tu watu wa malisho yake." Yule aliyeumba dunia ni yule anayetuchunga.

Kiini

Kuna neno moja la Kiebrania linalofungua mstari huu. Neno la "kupiga magoti" ni barak, na neno la "goti" ni berek. Ni mzizi mmoja unaotoa pia neno "kubariki." Katika lugha ya Biblia, magoti na baraka ni jambo moja: mtu anayeinama ndiye anayebariki, na anayebarikiwa ndiye anayeinama. Hapa ndipo kiini kilipo. Zaburi haisemi tu "muumbaji," inasema "muumbaji wetu." Yule anayemiliki vilele vya milima si Mungu wa mbali; alituunda sisi. Kwa hiyo kuinama si kujidhalilisha, ni kukubali ukweli wa uhusiano: kiumbe mbele ya Muumba, kondoo mbele ya Mchungaji. Neema haiko katika kwamba tunapiga magoti, bali katika kwamba yule tunayeinamia anatuita "watu wake."

Uzi Unaopita

Magoti ya Zaburi 95 yanaonekana tena mahali pawili muhimu. Kwanza, Isaya anatangaza kwamba kila goti litapigwa mbele za Yahwe, na Paulo anachukua maneno hayo hasa katika Wafilipi 2 na kuyaelekeza kwa jina la Yesu. Hii si mchezo wa maneno: goti lililotengwa kwa Muumba pekee linapewa kwa yule aliyeuawa msalabani. Kwa Wakristo wa kwanza hii ilikuwa tangazo kuwa Yesu ni Yahwe wa Zaburi 95. Pili, Waebrania sura ya 3 na 4 inanukuu zaburi hii nzima, ikishikilia neno "Ni heri leo mngesikia sauti yake." Mwandishi anasema pumziko lililokataliwa jangwani bado linapatikana, sasa, kwa njia ya Kristo. Uzi ni huu: kuinama mbele ya Muumba na kuingia katika pumziko lake ni jambo moja.

Kioo

Tunaimba vizuri. Tunajua nyimbo, tunajua kuinua mikono. Lakini magoti yetu yanabaki magumu, na sio kwa sababu ya kanuni za ibada tu. Kuinama ni jambo linalotugusa mahali ambapo tumezoea kusimama imara: kwenye kazi ambapo lazima uonekane mwenye uwezo, kwenye ndoa ambapo kuomba msamaha kunahisi kama kushindwa, kwenye pesa ambapo unahesabu kwa sababu hutaki kutegemea mtu, kwenye mwili unaozeeka ambao unakukumbusha kuwa wewe si Mungu. Zaburi hii inasema wewe ni kiumbe, na hiyo ni habari nzuri, kwa sababu maana yake ni kuwa mtu mwingine anayo kazi ya kuubeba ulimwengu, sio wewe. Leo, kabla ya kulala, piga magoti chumbani ukiwa peke yako, kwa dakika moja tu, na sema kwa sauti: "Wewe ni muumbaji wangu, mimi ni kondoo wa mkono wako."

Mazingira

Zaburi 95 ilibebwa na miguu iliyokuwa ikienda mahali. Ni wimbo wa maandamano, wa watu wanaokaribia ua wa Hekalu: "Tuingie uweponi mwake kwa shukrani." Kuna muundo wa liturujia hapa, sauti ya kuhani au Mlawi ikiongoza, na kundi likiitikia. Kupiga magoti hadharani katika ulimwengu wa kale kulikuwa tendo la kisiasa, kilichofanywa mbele ya wafalme na mabwana. Kutangaza kwamba Yahwe ni "Mfalme mkuu juu ya miungu yote" na kuinamia yeye peke yake kulikuwa ni kukataa madai ya milki nyingine, ya Ashuru, Babeli, au Roma. Kisha, ndani ya ibada hiyo yenye shangwe, sauti inabadilika ghafla kuanzia mstari wa nane: Meriba, Masa, miaka arobaini ya hasira. Nabii anaingia katikati ya wimbo na kuvunja starehe.

Swali

Kwa nini zaburi inayoanza kwa shangwe inaishia kwa kiapo cha kufungiwa nje? "Katika hasira yangu niliapa kwamba wasingeingia kamwe mahali pa pumziko." Hilo si nyongeza ya bahati mbaya; ni sehemu ya wimbo huo huo. Ibada, kwa mujibu wa Zaburi 95, si eneo salama. Unaweza kuimba mstari wa kwanza na kubaki nje ya pumziko. Meriba haikuwa kosa la watu wasiojua Mungu; walikuwa "wameyaona matendo yangu," walikuwa wameshuhudia Bahari ya Shamu, na bado mioyo yao ikawa migumu. Hii inaonyesha kitu kigumu: kumjua Mungu haihakikishi kumtumaini. Sitasema hilo linaeleweka kwa urahisi. Ninachojua ni kwamba zaburi haitutishi bila mlango; inasema "leo," na "leo" ni neno la mwaliko, si la hukumu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waisraeli walioimba haya walikuwa watu waliojua nini maana ya kupoteza. Wengi waliimba zaburi hii baada ya uhamisho, wakiwa wamerudi kwenye mji uliobomoka, kwenye Hekalu dogo kuliko lile la babu zao. Kwao "muumbaji wetu" haikuwa nadharia ya asili ya dunia; ilikuwa tumaini kwamba Mungu aliyewaumba kama taifa anaweza kuwaumba tena. Kilio cha "kondoo wa mkono wake" kilisikika kwa watu waliokuwa wamechungwa vibaya na wafalme wa kigeni. Na Meriba? Kwao hiyo haikuwa historia ya kale iliyofichwa vitabuni; ilikuwa hadithi ya familia, kosa la baba zao lililowagharimu kizazi kizima. Waliposikia "Msiifanye migumu mioyo yenu," walisikia onyo la kwao, hapo palepale, magoti yao yakiwa bado kwenye mawe ya ua wa Hekalu.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yangu ninaimba kwa Mungu kwa mdomo lakini nimekataa kuinama kwa mwili na maamuzi?

Neno "leo" la mstari wa saba lingeonekana vipi kwangu wiki hii, kama nikichukua kwa uzito kwamba mwaliko wa kuingia pumziko lake hauna hakika ya kudumu milele?