Ufunuo 22:11

Neno Lenyewe

Malaika amemaliza kumwambia Yohana asitie muhuri unabii huu, kwa sababu wakati umekaribia. Kisha anatamka maneno manne yanayoshtua: "Asiye mwenye haki, aendelee kutokuwa mwenye haki. Ambaye ni mchafu kimaadili, na aendelee kuwa mchafu kimaadili. Mwenye haki, na aendelee kuwa mwenye haki. Aliye mtakatifu, na aendelee kuwa mtakatifu." Hakuna wito wa toba hapa, hakuna ombi la mwisho. Ni kama hakimu anayefunga mashauri: kila mtu abaki kile alichokuwa. Na cha kushangaza, mistari sita baadaye sauti ile ile inasema, "Yeyote aliye na kiu, na aje."

Kiini

Mstari huu unatuambia jambo gumu kuhusu hukumu: hukumu ya Mungu si mara zote adhabu inayoletwa kutoka nje. Mara nyingi ni kuachiwa kile ulichokichagua. Farao alifanya moyo wake mgumu, na baadaye Mungu alimwacha katika ugumu wake; ndiyo hukumu ilianza kabla ya Bahari ya Shamu. Hivyo hapa: yule anayeendelea kuwa mchafu hapewi kitu kipya, anapewa yeye mwenyewe, milele. Hii ni kinyume kabisa cha neema. Neema ni Mungu akiingilia kati kuvunja mzunguko wetu; hukumu ni Mungu akiacha mzunguko uendelee. Na ndio maana injili si ushauri mzuri wa kimaadili, bali uokovu: kuvutwa kutoka kwenye njia tuliyoizoea. Ufalme wa Mungu haufunguliwi kwa wale waliojirekebisha, bali kwa waliooshwa (mstari 14).

Uzi Unaopita Katikati

Danieli aliambiwa afunge maneno yake kwa muhuri, kwa sababu wakati ulikuwa mbali; na katika sura ile ile inasemwa kwamba wengi watajitakasa, lakini waovu wataendelea kuwa waovu. Yohana anaambiwa kinyume: usitie muhuri, wakati umekaribia. Tofauti hiyo ni Kristo. Kile kilichokuwa kimefungwa katika agano la kale kimefunuliwa katika yeye aliyekufa na kufufuka, na tangu wakati huo historia haisubiri kitu kingine, inasubiri kurudi kwake. Ndio maana mstari huu unasimama mahali pake: kati ya "wakati umekaribia" na "Naja upesi. Ujira wangu uko pamoja nami." Uzi mzima wa Biblia, kutoka mti wa uzima uliofungwa katika Mwanzo hadi mti ule ule uliofunguliwa katika Ufunuo, unaishia kwa mtu mmoja anayekaribia, na kwa maswali mawili tu: umeoshwa au bado?

Kioo

Sisi tunapenda kuahirisha. Ninajua mwenzi ambaye sikuzungumza naye kwa ukweli; ninajua tabia ile ninayoiita "udhaifu wangu mdogo" nikijua vizuri jina lake halisi; ninajua hesabu za kazi zinazoning'inia kwenye ukingo wa uaminifu. Tunajiambia kwamba siku moja tutashughulikia mambo hayo. Mstari huu unaondoa kisingizio hicho, kwa sababu unatuonyesha kwamba kuahirisha si kutoamua; kuahirisha ni kuamua kuendelea. Kila siku unaimarisha kile ulichokuwa jana. Hilo linatisha, lakini pia lina faraja: mtu anayemtumikia Mungu kwa uaminifu bila kuonekana, katika darasa, dukani, kwenye kitanda cha mgonjwa, hajapotea. Anaendelea kuwa mwenye haki, na Mungu anaona.

Leo, chukua dakika tano, andika kwenye karatasi jambo moja unalojua unaliahirisha, na chini yake andika: "Naja upesi." Kisha uombe kuhusu jambo hilo moja.

Undani Mmoja

Katika Kiyunani, sehemu ya nne ya mstari huu iko katika hali ya kutendwa, si kutenda: hagiasthētō, "atakaswe zaidi." Mtakatifu hapaambiwa "jitakase mwenyewe," bali "aendelee kutakaswa." Tofauti hii ndogo inabadilisha uzito wa mstari wote. Njia mbili zinaonekana zinafanana, kama vioo viwili vinavyoakisi maisha yale yale yaliyokazwa. Lakini si sawa. Yule anayebaki mchafu anabaki mwenyewe, kwa nguvu zake mwenyewe, akijirudia. Yule anayebaki mtakatifu anabaki kwa sababu mkono mwingine unamshika na kuendelea kumsafisha. Utakatifu wetu si mafanikio yetu, ni kazi inayoendelea ya Mungu ndani yetu. Ndiyo maana kitabu hiki hakiishii kwa amri, bali kwa maneno haya: "Neema ya Bwana Yesu iwe na kila mtu."

Swali Gumu

Kwa nini basi wito wa mstari wa 17, "Njoo!", ukiwa mstari wa 11 unaonekana kufunga mlango? Hatuwezi kuunganisha mistari hii miwili kwa ustadi na kusema tumeshinda. Biblia inashikilia pande zote mbili: Mungu anachagua kwa hiari yake, na mwanadamu anahesabiwa kwa alichofanya. Yohana hajaribu kuzipatanisha; anaziweka pamoja katika kurasa moja. Nadhani sababu ni hii: mstari wa 11 haukusemwa kwa wale walio nje bado, ulisemwa kwa makanisa saba yaliyokuwa yanapungua nguvu, ili wajue kwamba muda wa kupima huisha. Lakini pale mtu anayekiu anaposikia mwenyewe, mlango bado uko wazi. Hatujui mahali muda unapokwisha kwa mtu mmoja. Tunajua tu kwamba, kwa yule anayesikia leo, bado ni leo.

Mazingira

Yohana ameandika kutoka Patmo, kisiwa cha uhamisho, mwishoni mwa karne ya kwanza. Anaandika kwa makusanyiko madogo katika Asia Ndogo yanayozungukwa na miji tajiri, mahekalu ya kifalme, na mfumo wa uchumi ambao ushirikiano wake ulihitaji ushirikiano na ibada ya Kaisari. Kwa Wakristo hao, "kuendelea kuwa mtakatifu" hakukuwa maneno ya kiroho tu; kulikuwa na hatari ya kupoteza biashara, kuzomewa katika mtaa, wakati mwingine kupoteza maisha. Na "kuendelea kuwa mchafu" kulikuwa njia rahisi, iliyokubalika, isiyoonekana kama uovu hata kidogo. Ndiyo maana unabii huu haukufungwa kwa muhuri: hawakuhitaji fumbo la baadaye, walihitaji ukweli wa sasa kwamba Mwana Kondoo aliye kwenye kiti cha enzi anakuja, na kwamba maisha yao ya kila siku yalikuwa yanakwenda mahali fulani.

Maswali ya Kutafakari

Kama maisha yako ya mwaka uliopita yangeendelea kwa mwelekeo ule ule kwa miaka kumi, ungefika wapi, na hilo linakuambia nini leo?

Ni wapi katika maisha yako unategemea nguvu zako mwenyewe kujitakasa, badala ya kuomba Mungu aendelee kukutakasa?