Tito 1

Maandiko Yenyewe

Paulo anajitambulisha kama mtumishi wa Mungu na mtume wa Yesu Kristo, akiandika kwa Tito, mwanawe wa kweli katika imani, aliyeachwa Krete ili akamilishe kazi iliyobaki na kuweka wazee katika kila mji. Anaeleza kwa kina sifa za mzee wa kanisa: asiye na lawama, mkaribishaji, mwenye kujitawala, na hasa mwenye uwezo wa kushikilia mafundisho ya kweli. Kisha anageuka kwa upande mwingine: kuna waasi wengi, hasa wale wa tohara, wanaoharibu familia nzima kwa faida ya aibu, watu wanaokiri kumjua Mungu lakini matendo yao yanamkana.

Kiini

Kila kitu katika sura hii kinaning'inia kwenye maneno matatu ya mstari wa pili: "Mungu asiyeweza kusema uongo." Hii si tu sifa nzuri ya Mungu iliyowekwa kama pambo; ni msingi wa kila kitu kingine. Kwa nini imani ya wateule ina maana? Kwa sababu yule aliyeahidi hawezi kudanganya. Kwa nini tumaini la uzima wa milele si ndoto tu? Kwa sababu ahadi ilitolewa "tangu milele," kabla mtu yeyote hajakuwepo wa kuivunja. Na hapa ndipo panapoumiza: Paulo anaandika hivi kwa kisiwa ambacho manabii wake wenyewe walikiita nchi ya "uongo usio na mwisho." Injili inaingia mahali ambapo neno la mwanadamu limepoteza thamani, ikileta Neno ambalo haliwezi kupoteza thamani.

Uzi Uendelezao

Mstari wa tatu unaeleza jinsi ahadi ya milele ilivyofika kwetu: "Kwa wakati muafaka, alilifunua neno lake." Kuna historia hapa, si wazo tu. Mungu aliahidi kabla ya nyakati, akanyamaza kwa vizazi, kisha akalifunua neno lake katika wakati uliochaguliwa. Hilo neno lililofunuliwa halikuwa habari tu; lilikuwa mtu. Tazama jinsi Paulo anavyoweka mstari wa tatu na wa nne kando kwa kando: "Mungu mwokozi wetu" na kisha "Yesu Kristo mwokozi wetu." Cheo kile kile, bila kusita. Kile ambacho Israeli iliimba kumhusu Bwana pekee, Paulo sasa anakisema kuhusu Yesu. Hivyo tumaini la uzima wa milele halielei angani; lina uso, lina jina, lina msalaba. Yule Mungu asiyeweza kusema uongo alijifunua katika yule aliyesema, "Mimi ndimi kweli."

Kioo

Mstari wa kumi na sita ni upanga: "Wanakiri kumjua Mungu, lakini kwa matendo yao wanamkana." Sio ukanaji wa maneno; ni ukanaji wa mikono. Unaweza kusimama Jumapili ukiimba kwa moyo wote na Jumatatu ukamdanganya mteja kuhusu bei. Unaweza kuongoza kikundi cha Biblia na nyumbani ukawa "mwepesi wa hasira" ambaye watoto wanamwogopa. Paulo hana huruma na mtengano huu. Na angalia sababu anayotoa kwa walimu wa uongo: "kwa faida za aibu." Dini iliyogeuzwa kuwa biashara, huduma iliyogeuzwa kuwa jukwaa la kujitafutia. Swali si kama unaamini mafundisho sahihi. Swali ni kama maisha yako yanayathibitisha au yanayakana kimyakimya.

Mhusika Mkuu

Katika orodha ndefu ya sifa za mzee, kitu kimoja kinashangaza: hakuna kitu cha ajabu hapo. Hakuna karama za miujiza, hakuna ufasaha, hakuna uwezo wa kuongoza umati. Badala yake: mkaribishaji, mwenye akili timamu, mwenye haki, anayejitawala, na "awezaye kusimamia mafundisho ya kweli." Kiongozi anafafanuliwa hasa kama "msimamizi wa nyumba ya Mungu," mtu anayetunza kitu ambacho si chake. Hii ni picha ya utumishi, si ya mamlaka. Na Paulo mwenyewe anajiweka hapo hapo katika mstari wa kwanza: "mtumishi wa Mungu." Yeye mtume, mwenye mamlaka ya kuweka wazee katika kila mji, anajiita mtumwa. Mtindo huu unatoka kwa mmoja tu: Yule aliyeshika taulo na kunawa miguu ya wanafunzi wake.

Wasikilizaji wa Kwanza

Krete kilikuwa kisiwa chenye sifa mbaya katika ulimwengu wa Kirumi hadi kikawa msemo: kwa Kigiriki, "kukretisha" kulimaanisha kudanganya. Kanisa la Krete lilizaliwa kutoka kwa watu hao, si kutoka mahali pengine. Waumini walipokuwa wakisikiliza barua hii ikisomwa, walisikia jina lao likitajwa vibaya na mshairi wao mwenyewe, na Paulo akiongeza: "Haya maelezo ni ya kweli." Hilo lazima liliuma. Lakini walisikia pia kitu kingine: kwamba wazee wanapaswa kuwekwa "kwa kila mji." Injili haikuwa inawakwepa Wakrete; ilikuwa inajenga makao kati yao. Ambako uongo ulikuwa umeenea, Mungu asiyeweza kusema uongo alikuwa akijenga kanisa. Hiyo ni neema inayoshuka mahali penye aibu.

Undani

"Asiyeweza kusema uongo" ni neno moja tu kwa Kigiriki: apseudēs, halisi "asiye na uongo ndani yake." Si kwamba Mungu anajizuia kudanganya; ni kwamba hakuna uongo wa kudanganya nao. Hii ni tofauti kubwa. Mwanadamu mwaminifu ni yule anayeshinda jaribu la kusema uongo; Mungu hana jaribu hilo kwa sababu hana giza. Kitabu cha Waebrania kinatumia wazo hilo hilo kusema kwamba tumaini letu ni nanga isiyoteleza, kwa sababu haliwezekani Mungu aseme uongo. Weka neno hili kando ya mstari wa kumi na mbili: Wakrete wana "uongo usio na mwisho." Sura hii nzima ni mkutano wa uongo usio na mwisho na kweli isiyo na uongo. Na kweli ndiyo inayoshinda, si kwa kupiga kelele, bali kwa kuweka wazee wenye maisha yanayoaminika katika kila mji.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yangu ya kila siku, kazini au nyumbani, matendo yangu yanapingana kimyakimya na kile ninachokiri kwa mdomo?

Kama tumaini langu limejengwa juu ya Mungu asiyeweza kusema uongo, ni hofu ipi ninayoshikilia sasa ambayo kwa kweli haina msingi?