Zekaria 4:1

Maandiko

Malaika yuleyule aliyekuwa akiongea na Zekaria anarudi, anageuka kumwelekea nabii, na kumwamsha. Maneno yenyewe ni ya kawaida kiasi cha kushtusha: "akageuka na kuniamsha kama mtu aamshwavyo usingizini." Si sauti ya radi, si moto, si tetemeko; ni mkono unaotikisa bega la mtu aliyezidiwa na uchovu. Ni usiku, Zekaria yuko katikati ya mfululizo wa maono, na kati ya maono na maono amelala. Mstari huu ni kizingiti tu, mlango wa kile kinachofuata: kinara cha taa cha dhahabu, mizeituni miwili, na lile neno maarufu kwa Zerubabeli. Lakini kizingiti hiki kina uzito wake; kabla ya kuonyeshwa chochote, nabii lazima aamshwe kwanza, na si yeye anayejiamsha.

Kiini

Hapa tunaona jambo ambalo mara nyingi hupita machoni petu: ufunuo huanzia kwa Mungu, si kwetu. Zekaria hakukesha kwa bidii hadi mbingu zikafunguka; alilala, na malaika akaja kumtikisa. Tunapenda kufikiri kwamba tukijitahidi vya kutosha, tukiomba kwa juhudi za kutosha, tukikaa kimya kwa muda mrefu wa kutosha, ndipo Mungu atasema. Mstari huu unavunja mpango huo kwa upole. Neema haianzii na uangalifu wetu; huanzia na Mungu anayekaribia hata pale ambapo sisi tumezimia. Na kumbuka: swali la kwanza baada ya kuamshwa ni "Unaona nini?" Kuamshwa si mwisho, ni maandalizi ya kuona. Mungu haamshi ili tumsikilize tu, bali ili macho yetu yafunguke kwa kile alichokwisha kuandaa. Utumishi wa kweli huanza wakati mtu anaacha kujidanganya kwamba alikuwa macho tangu mwanzo.

Uzi wa Pamoja

Mungu anayemwamsha mtu aliyelala ni mwenendo unaopita katika Maandiko yote kama uzi mmoja. Kutoka usingizini hadi kuona, kutoka kutojua hadi kuelewa, kutoka kifoni hadi uzima: ni harakati ileile, ikizidi kupanuka kadiri hadithi inavyosonga. Zekaria anatikiswa bega usiku ili aone kinara cha taa; wanafunzi katika Gethsemane watatikiswa na kuulizwa kwa nini wamelala wakati wa saa nzito kuliko zote; na hatimaye Yesu atawaita wafu kwa jina, na wao watatoka makaburini. Tofauti ni ya kiwango, si ya aina. Yule anayekuja kumwamsha nabii ndiye yuleyule atakayeitwa Nuru ya ulimwengu, na si bahati mbaya kwamba kinachofuata mstari huu ni taa saba zinazolishwa mafuta bila mkono wa binadamu. Injili si mwito wa kujikakamua; ni mkono unaotugusa tukiwa hatuna nguvu.

Kioo

Unajua kulala kwa aina hii. Si usingizi wa kitanda, bali ule unaokuja baada ya miaka mingi ya kufanya mambo yaleyale: unaongoza kikundi cha Biblia, unatayarisha somo, unaimba nyimbo unazozijua kwa moyo, na ndani yako kuna ukimya mzito ambao hukubali kuuita kwa jina lake. Au ni uchovu wa halisi kabisa: kazi inakula saa zako, mtoto analia usiku, akaunti ya benki inakusumbua, na sala imekuwa ya maneno matatu kabla ya kusinzia. Kiburi chetu kinasema, "Nikijipanga zaidi, nitamsikia Mungu tena." Mstari huu unakunyang'anya mzigo huo mkononi. Zekaria hakujiamsha. Malaika aligeuka kumwelekea. Na hofu yako kwamba umeachwa nyuma kwa sababu umechoka sana kuomba, hapa inakutana na Mungu asiyesubiri uwe tayari.

Leo, kabla giza halijaingia: zima simu, kaa mahali pa faragha kwa dakika tano, na uliza kwa sauti swali lilelile la malaika, "Ninaona nini?" Kisha andika kwenye karatasi jambo moja unaloliona sasa hivi katika maisha yako na umkabidhi Mungu kwa sala fupi.

Swali

Kwa nini Mungu alimwacha nabii wake alale kabisa? Angeweza kumpa maono yote mfululizo bila mapumziko, lakini hakufanya hivyo. Na jambo gumu zaidi: je, kuna ufunuo unaopita wakati sisi tumelala? Andiko halisemi. Halielezi kwa nini uchovu wa mwili unaingiliana na kazi ya Roho, wala haliahidi kwamba tutaamshwa kila mara. Tunaachwa na ukweli usio na faraja rahisi: hata nabii ana mipaka ya mwili, na Mungu anachagua kufanya kazi ndani ya mipaka hiyo badala ya kuiondoa. Labda hilo ndilo neno la pekee tunalopewa hapa, kwamba udhaifu wako si kizuizi kwa Mungu, ingawa ni halisi. Zaidi ya hapo, mstari unanyamaza, na tunapaswa kuheshimu ukimya wake.

Mhusika Mkuu

Zekaria anayejitokeza hapa si shujaa wa kiroho. Ni mtu aliyelala, anayeamshwa, na ambaye mara mbili katika sura hii atajibu kwa unyenyekevu wa aibu: "sijui bwana wangu." Yeye ni kuhani kutoka katika taifa lililorudi kutoka uhamishoni, akiishi katikati ya magofu, akiona maono makubwa kuhusu ujenzi ambao kwa macho ya kawaida ulionekana kuwa mdogo mno. Mandhari yake ya ndani ni mchanganyiko wa kuchoka na hamu. Anataka kuelewa, lakini hana uwezo wa kujizalishia ufahamu. Na hicho ndicho kinachomfanya kuwa chombo kinachofaa: mtu asiyejifanya anajua. Nyuma yake tunamwona Mungu asiyechukia udhaifu wa watumishi wake, bali anayekaribia kwa upole wa mkono unaotikisa bega, si kwa ngurumo.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliosikia maneno haya kwanza walikuwa Wayahudi waliorudi Yerusalemu karibu mwaka 520 kabla ya Kristo, wakiwa chini ya utawala wa Uajemi, maskini, wachache, na wamekata tamaa. Msingi wa Hekalu ulikuwa umewekwa miaka kumi na sita iliyopita na kazi ilikuwa imesimama. Waliposikia kwamba nabii wao alikuwa amelala na kuamshwa, hawakusikia hadithi ya mtu mmoja tu; walisikia hali yao wenyewe ikielezwa. Taifa zima lilikuwa limesinzia katikati ya kazi ya Mungu, likidharau "siku ya mambo madogo." Kuamshwa kwa Zekaria kulikuwa ishara kwamba Mungu bado anageuka kuwaelekea. Kwao, mstari huu haukuwa utangulizi wa maono; ulikuwa ahadi kwamba usingizi wao wa kukata tamaa haukuwa neno la mwisho.

Tafakari

Ni wapi hasa maishani mwako umelala huku ukijifanya uko macho, na ungependa Mungu akuguse bega leo?

Ikiwa ufunuo huanza na Mungu kugeuka kukuelekea, hilo linabadilisha nini katika jinsi unavyoomba wiki hii?