2 Wakorintho 9

Maandiko

Paulo anazungumzia mchango unaokusanywa kwa ajili ya waumini wenye shida, na anasema jambo la ajabu: hataki kuandika kuhusu jambo hilo, kisha anaandika sura nzima. Anatuma ndugu watangulie ili zawadi iwe tayari kabla hajafika, "ili kwamba ziwe tayari kama baraka, na si kama kitu kilichoamriwa." Kisha maneno yanabadilika kutoka mipango ya fedha kwenda lugha ya shamba: kupanda, kuvuna, mbegu, mkate, mavuno. Mungu ndiye anayetoa mbegu, ndiye anayeizidisha, ndiye anayeongeza mavuno ya haki. Mwishoni mchango si mchango tena; ni njia inayozalisha shukrani nyingi kwa Mungu, sala za wapokeaji kwa ajili ya watoaji, na kilio kifupi kinachofunga yote: "Shukrani ziwe kwa Mungu kwa karama yake isiyoelezeka!"

Kiini

Kuna kitu kinachotutoka mikononi hapa. Tumezoea kufikiri utoaji kama uamuzi wetu: pesa zetu, moyo wetu, uzuri wetu. Paulo anavunja mzunguko huo kwa sentensi moja tulivu, "Naye atoaye mbegu kwa mpanzi na mkate kwa ajili ya chakula, pia atatoa na kuzidisha mbegu yenu." Hakuna mbegu iliyo yetu tangu mwanzo. Tunapanda kile tulichopewa. Hivyo ukarimu si kujinyima kishujaa, bali ni kukubali kwamba tumeshabebwa. Ndiyo maana Mungu "humpenda yule atoaye kwa furaha", si kwa sababu furaha ni kodi anayodai, bali kwa sababu furaha ni ishara kwamba mtu ameelewa mahali alipotoka. Na tunapofika mwisho, neno "isiyoelezeka" linatuacha kimya: kuna karama isiyoingia katika hesabu zetu, wala katika maneno yetu.

Uzi wa Pamoja

Mchango huu si tukio dogo la kifedha. Ni makanisa ya Mataifa yakipeleka fedha Yerusalemu, mahali ambapo injili ilianzia, na hivyo ni ishara inayoonekana kwamba ukuta kati ya Wayahudi na Mataifa umebomolewa. Kile ambacho Mungu alikuwa akikifanya tangu ahadi kwa Abrahamu, kwamba mataifa yote yatabarikiwa, kinapata sura ya mifuko ya sarafu inayosafirishwa kwa mashua. Na Paulo anaunganisha kila kitu na Kristo mwenyewe: "karama yake isiyoelezeka." Yeye ndiye mbegu ya kwanza iliyopandwa, aliyekuwa tajiri akawa maskini. Kwa hiyo utoaji wa Kikristo si kanuni ya maadili iliyowekwa juu yetu, bali ni mtiririko unaotoka mtoni mwingine. Tunatoa kwa sababu tumeshapokea kitu ambacho hakiwezi kulipwa wala kuelezwa.

Kioo

Angalia jinsi Paulo anavyoshughulikia jambo hili kwa uangalifu wa ajabu. Anatuma ndugu mapema, si kwa sababu hawaamini Wakorintho, bali ili kutoa kusifanyike kwa haraka, kwa aibu, chini ya macho ya wageni. Anajua kitu kuhusu sisi: tunapobanwa, tunatoa kwa "huzuni au kwa kulazimishwa" na kisha tunajidanganya kwamba tulikuwa wakarimu. Fikiria mshahara wako mwisho wa mwezi, ile hesabu ya kimya unayofanya kabla ya kuamua nini cha kutoa, ile hofu inayosema hakutakuwa na kutosha. Paulo hajibu hofu hiyo kwa kukudharau; anajibu kwa ahadi kwamba Mungu "anaweza kuizidishia kila baraka." Bado swali linabaki wazi: unamwamini kiasi gani? Leo, chukua dakika kumi, andika kwenye karatasi kiasi kimoja mahususi utakachotoa mwezi huu na kwa nani, kisha kiweke mahali utakapokiona.

Undani

Neno moja katika mstari wa 5 linabeba uzito wote: zawadi ziwe tayari "kama baraka, na si kama kitu kilichoamriwa." Neno la Kiyunani hapa ni eulogia, baraka, neno lile lile linalotumika kwa maneno mazuri yanayosemwa juu ya mtu. Paulo hataki mchango uwe ushuru unaokusanywa; anataka uwe neno jema linalotamkwa kwa vitendo. Kuna tofauti kubwa kati ya kitu kinachotolewa kwa sababu kimeombwa na kitu kinachotolewa kwa sababu moyo umeamua. Nje, sarafu ni ile ile. Ndani, ni dunia mbili tofauti. Na Paulo anaonekana kuamini kwamba Mungu anaona tofauti hiyo, hata pale ambapo mpokeaji hawezi kuiona. Hilo linatuacha na swali gumu kuhusu utoaji wetu wa mwisho.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wakorintho walikuwa katika mji wa biashara, mji uliojenga heshima juu ya nani anampa nani nini. Katika ulimwengu wao, zawadi ilifunga mtu kwenye deni; ulitoa ili upate jina, wateja, ushawishi. Paulo anachukua mfumo huo na kuuvunja kutoka ndani. Wapokeaji hawatalipa; watasali. "Wanawatamani, na wanaomba kwa ajili yenu." Malipo si sifa kwa mtoaji bali shukrani kwa Mungu, na uhusiano unaozaliwa si wa bwana na mteja bali wa ndugu wanaokumbukana mbele ya Mungu. Ongeza kwa hilo majivuno ya Paulo mbele ya Wamakedonia, na aibu inayoweza kutokea kama Wakorintho watashindwa: hii ilikuwa hadharani, ya kweli, yenye hatari. Si mafundisho ya kiroho tu; ilikuwa mtihani wa uaminifu wao mbele ya makanisa mengine.

Sauti Nyingine za Maandiko

Mstari wa 9 unanukuu Zaburi 112, wimbo kuhusu mtu anayemcha Mungu: "Ametapanya utajiri wake na kuutoa kwa maskini. Haki yake yadumu milele." Neno "ametapanya" ni la mkulima anayerusha mbegu bila kuhesabu kila punje. Paulo anaita hivyo haki, si upumbavu. Sauti ya pili inatoka jangwani, siku za mana, ambapo aliyekusanya sana hakubaki na ziada na aliyekusanya kidogo hakupungukiwa, na chochote kilichohifadhiwa kwa hofu kiliharibika. Mafundisho ni yale yale: kuna riziki inayotolewa siku kwa siku, isiyoweza kuhodhiwa, ambayo inakuwa laana pale inaposhikwa kwa nguvu. Wakorintho waliishi mbali na jangwa, lakini walikabiliwa na hofu ile ile ya kale.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yangu ninatoa "kwa kulazimishwa" na kujiambia kwamba ni ukarimu, na kwa nini ninaogopa kuangalia hilo kwa uwazi?

Kama kila kitu nilicho nacho ni mbegu niliyopewa, si mali niliyoichuma, ni nini kingebadilika katika maamuzi yangu ya wiki hii?