2 Wakorintho 5:18

Maandiko Yenyewe

Paulo anahitimisha jambo alilokuwa akilijenga tangu mstari wa kumi na nne: kila kitu katika maisha haya mapya kinatoka upande mmoja tu, upande wa Mungu. Yeye ndiye aliyechukua hatua ya kwanza, akatupatanisha naye mwenyewe kupitia Kristo, na kisha, kwa ujasiri wa ajabu, akaweka mikononi mwetu kazi ile ile: "ametupatia huduma ya upatanisho." Wale waliopatanishwa wanakuwa wapatanishaji. Hakuna hatua ya kupumzika kati ya kupokea na kutumwa.

Kiini

Ona ni nani anayefanya kitenzi. Si sisi tuliyemtuliza Mungu; ni Mungu aliyetupatanisha sisi kwake mwenyewe. Neno la Kigiriki hapa, katallassō, lilitumika kwa mataifa mawili yaliyokuwa vitani yanapofanya amani. Kawaida ya ulimwengu ni kwamba mkosaji ndiye anayeomba masharti. Hapa aliyekosewa ndiye anayetuma wajumbe. Ndiyo maana mstari unaofuata unaeleza upatanisho huo kwa maneno ya kushangaza: "sio kuhesabu makosa yao dhidi yao." Deni halikupuuzwa; lilihamishwa, kama mstari wa mwisho unavyosema, kwa yule "ambaye hakutenda dhambi." Neema si Mungu kupunguza viwango vyake, ni Mungu akijibeba mwenyewe uzito wa viwango hivyo.

Uzi Unaounganisha

Hadithi ya Biblia inaanza kwa uhusiano uliovunjika na binadamu akifukuzwa mbele za Mungu, akijificha kwa sababu yuko uchi. Kuanzia hapo, kila madhabahu, kila sadaka, kila Siku ya Upatanisho hekaluni ni jaribio la kurudisha kile kilichovunjika, na kila mwaka damu ilirudiwa tena kwa sababu haikutosha. Paulo anasema kilichokuwa kikirudiwa kimekamilika mara moja katika Kristo. Na tazama jinsi anavyounganisha na uumbaji: kabla ya mstari wetu amesema "ikiwa mtu yeyote yuko ndani ya Kristo, yeye ni kiumbe kipya." Upatanisho si tu amani ya kimahakama; ni mwanzo mpya wa uumbaji, ahadi ya manabii kuhusu ulimwengu mpya ikianzia ndani ya watu wa kawaida walioko Korintho.

Kioo

Tunapenda kuwa upande unaosubiriwa. Ndani ya ndoa, kazini, kwenye ugomvi wa urithi wa familia, tunashikilia haki yetu ya kusubiri: aanze yeye, aombe radhi kwanza, kisha nitafikiria. Mstari huu unavunja mantiki hiyo, si kwa kutuambia tujilazimishe kuwa wapole, bali kwa kutukumbusha kwamba tuliishi upande wa wakosaji na Mungu hakusubiri. Kama umepatanishwa na Mungu ukiwa bado hujui unachohitaji, huwezi tena kushikilia kwamba hatua ya kwanza ni haki ya mtu mwenye nguvu. Huduma uliyopewa si kazi ya kanisani tu; inaanzia kwenye simu uliyoacha bila kujibu.

Leo, chukua karatasi, andika jina la mtu mmoja ambaye uhusiano wenu umevunjika, sema kwa sauti juu ya jina hilo: "Mungu alinipatanisha nami nikiwa mbali," kisha mwombee kwa jina kwa dakika mbili.

Swali

Kama Mungu "anaupatanisha ulimwengu kwake mwenyewe," kwa nini mstari wa ishirini bado unasihi, "Mpatanishwe kwa Mungu"? Kama kazi imekwisha, ombi hilo linamaanisha nini? Paulo halitatui mvutano huu, na sisi hatupaswi kuufunika kwa maneno matamu. Anasema wakati mmoja kwamba upatanisho umekamilika kwa upande wa Mungu, na wakati huo huo anasimama kama mwombaji akiwasihi watu wapokee kile kilichokwisha kufanywa. Amani imetangazwa; bado inabidi mtu aiingie. Labda ni kama mlango uliofunguliwa kutoka nje: kufunguliwa kwake si kazi yangu, lakini kuingia ndiyo. Kwa nini basi wengine hawaingii? Hapo Paulo anakaa kimya, na ukimya huo ni mzito zaidi kuliko jibu lolote jepesi.

Wasifu wa Wasomaji

Wakorintho hawakusoma maneno haya kama theolojia baridi. Uhusiano wao na Paulo ulikuwa umevunjika; walikuwa wamemdharau, wakamhesabu mnyonge, wakawafuata walimu wenye mvuto zaidi. Paulo mwenyewe anagusa hilo: wapo "wanaojivunia kuhusu mwonekano lakini sio kile kilicho ndani ya moyo." Kwa hiyo aliposema "huduma ya upatanisho," masikio yao yalisikia zaidi ya injili kwa wapagani; yalisikia mwaliko wa kurudi kwake yeye. Katika ulimwengu wa Kirumi, upatanisho ulikuwa lugha ya kisiasa kati ya mfalme na jiji lililoasi, na daima jiji lilikuwa likiomba. Kusikia kwamba Mungu ndiye anayetuma mabalozi kuomba amani kulikuwa kugeuza dunia yao juu chini.

Uhusiano wa Maandiko

Sikiliza mwangwi wa Mwanzo sura ya tatu katika sura hii nzima. Pale, dhambi ilizaa uchi na kujificha; hapa Paulo anasema tunatamani kuvikwa ili "hatutaonekana kuwa tu uchi." Kilichofunikwa Edeni kwa ngozi za wanyama kinafunikwa sasa kwa uzima wenyewe, na uhusiano uliovunjika bustanini unarudishwa si kwa mwanadamu kurudi, bali kwa Mungu kutuma. Halafu Warumi sura ya tano inasema wazi kile ambacho mstari wetu kinaachwa kikiwa kimefichwa: tulipatanishwa tulipokuwa bado adui zake. Ndipo ukubwa wa neno hili unapoonekana. Upatanisho haukuja baada ya sisi kulainika; ulikuja tukiwa bado tumeinua ngao. Na tofauti na sheria ya sadaka, ambapo mkosaji huleta mnyama, hapa aliyekosewa ndiye anayeleta Mwana.

Tafakari

Ni wapi maishani mwako unashikilia haki ya kusubiri hatua ya kwanza, na huduma uliyopewa katika mstari huu inaisemaje haki hiyo?

Kama "vitu vyote hivi vyatoka kwa Mungu," ni kipi katika imani yako bado unakihesabu kuwa mafanikio yako mwenyewe?