Warumi 4

Maandiko

Paulo anamrudia Abrahamu, si kama shujaa wa dini bali kama mtu ambaye Mungu alimhesabia jambo ambalo hakulipata kwa kazi zake: "Abrahamu alimwamini Mungu, na ikahesabiwa kwake kuwa haki." Kutoka hapo hoja inasonga kwa hatua tulivu lakini imara: baraka hii ilitangulia tohara, ahadi ilitangulia sheria, na hivyo Abrahamu si baba wa kabila moja tu bali "baba wa mataifa mengi." Sura inaishia kwa mwili uliochakaa wa mzee wa miaka karibu mia moja na tumbo lililokufa la Sara, na kisha, bila onyo, kwenye kaburi tupu la Yesu: "aliyemfufua Bwana wetu Yesu kutoka wafu." Ni safari kutoka kwenye ukurasa wa Mwanzo hadi kwenye asubuhi ya ufufuo, na yote yanashikiliwa na neno moja: kuhesabiwa.

Kiini

Kuna kitenzi kimoja kinachorudiwa hapa kama mapigo ya moyo: kuhesabiwa. Katika Kiyunani ni logizomai, neno la mhasibu, la mtu anayeandika kwenye daftari la madeni na malipo. Na Paulo anasema jambo linalotisha kidogo: mbele za Mungu hatuna chochote cha kuandika upande wetu. "Kwa mtu afanyaye kazi, malipo yake hayahesabiwi kuwa ni neema, bali kuwa ni deni." Kama tungeweza kudai, Mungu angekuwa mdaiwa wetu, na neema ingekufa kimya kimya. Lakini Mungu anayeelezwa hapa ni yule "ambaye huwapa wafu uzima na kuyaita mambo ambayo hayapo ili yaweze kuwepo." Huyu si Mungu anayelipa; ni Mungu anayeumba. Na hapo ndipo penye kimya cha kutafakari: kama haki yangu si mali yangu bali ni kitu nilichoandikiwa, je, ninathubutu kuishi bila daftari langu mwenyewe mkononi?

Uzi Mkuu

Paulo hafanyi mchezo wa maneno anapomtaja Abrahamu; anafuata mshono unaoshikilia Biblia nzima. Ahadi ilikuja kabla ya sheria, na hiyo si undani wa kihistoria tu, ni utaratibu wa moyo wa Mungu: "haikuwa kwa sheria kwamba ahadi ilitolewa kwa Abrahamu na uzao wake." Kwanza neno la Mungu, kisha jibu la mwanadamu. Kwanza neema, kisha utii. Na uzi huu unafika mahali unapokazwa kabisa mstari wa mwisho: "alitolewa kwa ajili ya makosa yetu na kufufuliwa ili tupate kuhesabiwa haki." Kaburi la Yesu ni tumbo la Sara likirudiwa kwa kipimo kikubwa: mahali ambapo hakuna uzima, Mungu anaita uzima. Yule Mungu aliyemwamini Abrahamu bila kumjua kwa jina la Yesu ni yule yule tunayemwamini sisi. Tofauti ni kwamba sasa tunajua sura yake.

Kioo

Kuna njia za kisasa za kutunza daftari letu la haki. Tunahesabu miaka ya huduma, kiasi tunachotoa, watoto tuliowalea vizuri, dhambi ambazo hatujawahi kufanya. Na kimya kimya tunataka Mungu awe mdaiwa wetu, kwa sababu deni ni salama zaidi kuliko zawadi; deni unaweza kulidai, zawadi lazima uipokee tu. Lakini angalia Abrahamu: "Abrahamu alikiri kwamba mwili wake mwenyewe ulikwisha kufa." Imani yake haikuwa kukataa ukweli wa umri wake; ilikuwa kuuangalia moja kwa moja na bado kumwamini Mungu. Je, uko tayari kufanya hivyo na ndoa yako inayochoka, kazi iliyokwama, mwili unaozeeka, mtoto anayekaa mbali? Leo, chukua karatasi, andika mambo matatu unayoyategemea kimya kimya ili ujisikie unakubalika mbele za Mungu, kisha yapige mstari na uandike juu yake: "imehesabiwa kuwa haki."

Mwangwi wa Maandiko

Paulo anajenga hoja yake juu ya sauti mbili za zamani. Ya kwanza ni Mwanzo 15, usiku ule ambapo Abrahamu asiye na mtoto alihesabu nyota; hapo ndipo maneno "Abrahamu alimwamini Mungu, na ikahesabiwa kwake kuwa haki" yanatoka, kabla ya tohara, kabla ya Isaka, kabla ya kila kitu. Ya pili ni Daudi katika Zaburi 32, mtu aliyeua na kudanganya, akiimba: "Amebarikiwa mtu yule ambaye Bwana hamhesabii dhambi." Paulo anachagua mashahidi wawili wasiotarajiwa: mzee asiye na uzao na mfalme aliyeanguka. Wa kwanza hana kitu cha kutoa, wa pili ana kitu cha kuficha. Wote wawili wanabarikiwa kwa jambo lile lile: Mungu anaandika kitu kwenye daftari lao ambacho hawakukipata.

Wasikilizaji wa Kwanza

Katika Rumi kulikuwa na Wayahudi waliorudi baada ya kufukuzwa na Kaisari, wakikuta kanisa lililojaa watu wa mataifa ambao hawakuwahi kushika sheria hata siku moja. Nani ni mwenyeji na nani ni mgeni? Swali la mstari wa tisa halikuwa la kitaaluma: "Basi je baraka hizi ni kwa wale waliotahiriwa tu?" Kwa Myahudi, tohara ilikuwa alama ya utambulisho, ya kihistoria, ya kuteswa kwa ajili yake. Paulo hapingi thamani yake; anaisogeza tu mahali pake, "muhuri wa ile haki ya imani aliyokuwa nayo tayari." Kwa yule aliyekuwa nje, hii ilimaanisha mlango wazi. Kwa yule aliyekuwa ndani, ilimaanisha kuachia haki ya kuwa wa kwanza. Ni ipi kati ya hizo mbili ngumu zaidi?

Mhusika Mkuu

Ingawa Abrahamu ndiye anayezungumzwa, mhusika halisi ni yule Mungu "ambaye huwapa wafu uzima na kuyaita mambo ambayo hayapo ili yaweze kuwepo." Tafakari sentensi hiyo polepole. Mungu haitwi kwa sababu kitu kipo; kitu kinakuwepo kwa sababu ameita. Hii ndiyo sababu neema si udhaifu wa Mungu bali nguvu yake ya kiumbaji ikielekezwa kwa wenye dhambi. Anapomhesabia mtu asiye mwadilifu kuwa mwenye haki, hasemi uongo mzuri; anaanza kuumba kile anachokitangaza. Na Abrahamu, upande wake, hakuwa na chochote isipokuwa kusikiliza. "Alitiwa nguvu katika imani na alimsifu Mungu." Ajabu ni kwamba sifa ilikuja kabla ya mtoto. Aliimba kabla ya kuona. Labda hapo ndipo imani inaanza kuwa halisi.

Maswali ya Kutafakari

Ni jambo gani maishani mwako ambalo "limekwisha kufa" kama mwili wa Abrahamu, na unathubutu kulitaja mbele za Mungu bila kulificha wala kulipamba?

Ikiwa Mungu ni yule anayeita mambo yasiyokuwepo ili yawepo, ni nini kinachobadilika katika jinsi unavyoomba wiki hii?