2 Wafalme 13:21

Maandiko Yenyewe

Elisha amekufa na amezikwa, na sura inayoendelea haisemi lolote la fahari juu ya kaburi lake. Kisha, mwanzoni mwa mwaka, vikundi vya wavamizi wa Moabu vinaingia nchini, kama vilivyokuwa vikiingia kila msimu. Watu fulani wanambeba maiti ya ndugu yao kwenda kuzika, na ghafla wanaviona vikundi hivyo vikija. Hakuna wakati wa heshima wala wa maombolezo: wanautupa mwili kwenye kaburi lililo karibu, ambalo ni la Elisha, na kukimbia. Andiko linasema kwa unyenyekevu wa ajabu, bila mshangao wowote: "Mara yule mtu alipoigusa mifupa ya Elisha, alifufuka na kusimama kwa miguu yake." Hakuna jina la mtu huyo, hakuna mahubiri, hakuna shuhuda. Tukio linaisha hapo hapo, na msimulizi anarudi mara moja kwenye siasa za Hazaeli na mateso ya Israeli.

Kiini

Hapa Mungu anatenda mahali ambapo hakuna mtu aliyeomba, hakuna aliyeamini, na hakuna hata aliyekuwa akiangalia. Elisha alikuwa amekufa; nguvu haikutoka kwake, ilitoka kwa Yule aliyemtuma. Mifupa haikuwa hirizi ya kichawi bali alama kwamba neno la Mungu lililosemwa kupitia mtumishi wake halifi pamoja naye. Israeli katika sura hii ni taifa lililoshindwa, lenye farasi hamsini tu na "makapi yaliyopurwa" ya jeshi, lililoshikilia dhambi za Yeroboamu bila kuachana nazo. Katika taifa kama hilo, uzima unatokea kwa bahati mbaya ya wanaokimbia hofu. Hii ndiyo neema: haitegemei ustadi wetu, wala mazingira mazuri, wala mpangilio mzuri wa mazishi. Kimaadili hii ina makali yake. Ikiwa matunda ya utii wako yanaendelea kutenda kazi baada yako, basi maisha unayoishi leo si yako peke yako; yanapandwa kwenye udongo ambao wengine watagusa baadaye.

Uzi wa Pamoja

Hadithi hii ni ya kipekee katika Agano la Kale: mfu anagusa mfu na kuishi. Ni kama ndoto ya mbali ya kile ambacho baadaye kingekuja kwa uhalisia. Elisha alikuwa amekufa na mifupa yake ikabaki kaburini; Yesu alikufa na kaburi lake likawa wazi. Kwa Elisha uzima ulipita kutoka kwa mifupa iliyobaki; kwa Kristo uzima unapita kutoka kwa mwili ulioinuka, na haugusi mtu mmoja tu kwa bahati bali unagusa kila anayeungana naye. Tofauti ni muhimu, isije ikawa tunageuza tukio hili kuwa fumbo la kichawi. Lakini mwelekeo ni ule ule: Mungu wa Israeli hana mpaka kwenye ukingo wa kaburi. Kifo, ambacho kila utamaduni huuita ukuta wa mwisho, hapa kinakuwa mlango unaoweza kufunguliwa kutoka upande wa pili.

Kioo

Kuna hatari fulani tunayoishi nayo: kuhesabu maisha yetu kwa kile kinachoonekana wakati bado tunapumua. Unahesabu mafanikio ya kazi, kiasi ulichoweka benki, hali ya afya ya mwili wako, na kimya kimya unaogopa siku ambayo yote hayo yatakoma. Andiko hili linakukumbusha jambo la kutisha na la kufariji kwa wakati mmoja: kile ulichofanya kwa uaminifu kinaweza kuendelea kutenda kazi baada yako, bila jina lako kutajwa. Vivyo hivyo uzembe wako. Namna unavyozungumza na mwanao usiku wa kazi ngumu, namna unavyogawa pesa, namna unavyomsamehe adui wa ofisini, vyote hivyo vinaachwa kwenye udongo ambao mtu atagusa miaka kumi baada ya wewe kuondoka. Leo, kabla ya jioni, mpigie simu au mtumie ujumbe mzee mmoja wa imani anayeishi bado, na umwambie kwa maneno mahususi tendo lake gani la uaminifu bado linakupa uzima leo.

Swali

Kwa nini muujiza huu, tena mkubwa kiasi hiki, unatokea bila mtu yeyote kuufaidi kiroho? Mtu aliyefufuka hatajwi tena; hatujui aliishi kwa muda gani wala kama alimwamini Mungu baadaye. Israeli haibadiliki, ibada ya Ashera inabaki Samaria, na sura inaendelea na Hazaeli akiwatesa watu. Ni rahisi kusema Mungu alikuwa akithibitisha unabii wa Elisha, na labda ni kweli. Lakini andiko lenyewe halisemi hivyo. Linaacha tukio kama kipande cha uzima kilichotupwa katikati ya taifa lisilokijali. Pengine hicho ndicho kiini: kuna matendo ya Mungu ambayo hayana matumizi tunayoyaelewa, ambayo hayajajibu ombi letu wala kutimiza mpango wetu, na bado ni ya kweli. Hatuwezi kuvifanya vyote vieleweke, na tusijaribu kuziba pengo alilomlacha Mungu wazi.

Mhusika Mkuu

Elisha ni mhusika, ingawa amekufa. Maisha yake yote alikuwa mtu wa "mara moja zaidi": alimgawa mafuta mjane, alimfufua mtoto wa Mshunami, aliponya Naamani, na hata katika kitanda cha kufa aliamuru mfalme apige mishale chini. Na mfalme akapiga mara tatu tu na kuacha, na Elisha "alikuwa na hasira naye." Ndio picha ya moyo wake: hasira takatifu dhidi ya utii uliopimwa kwa uchoyo. Yehoashi alilia "Baba yangu, baba yangu" lakini hakupiga zaidi ya mara tatu. Elisha alifia katikati ya kizazi kilichompenda kwa machozi bila kumtii kwa mikono. Na hata hivyo, uaminifu wake haukukauka pamoja na mwili wake. Kaburi lake likawa mahali pa uzima kwa mgeni asiyejulikana.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wale waliosoma habari hii kwa mara ya kwanza walikuwa watu waliopoteza kila kitu: hekalu limebomolewa, nchi imechukuliwa, manabii wamekufa, na wao wako uhamishoni. Kwao swali si la kifalsafa bali la kuishi: je, Mungu wa Elisha bado anaweza kutenda sasa ambapo kila kiongozi wetu amekwisha kaburini? Kifungu hiki kilikuwa jibu lisilo na maneno mengi. Vikundi vya Wamoabi vinavamia, jeshi ni makapi, watu wanakimbia mazishi kwa hofu, na katikati ya fedheha hiyo yote uzima unavuja kutoka kaburini. Waliisikia pamoja na mstari unaofuata: Mungu "aliwahurumia Israeli… kwa sababu ya agano lake na Ibrahimu, Isaka, na Yakobo." Si kwa sababu Israeli alistahili. Agano lilishikilia pale ambapo watu waliachilia.

Tafakari

Ni tendo gani unalolifanya sasa kwa siri, ambalo ungependa liendelee kutenda kazi kwa mtu ambaye hutamjua kamwe?

Wapi maishani mwako umepiga mishale "mara tatu tu" na kuacha, ukiridhika na kiasi kidogo cha utii ambacho hakiumizi sana?