Waefeso 6:13

Maandiko

Paulo anarudia agizo lake: vaeni silaha zote za Mungu. Lengo si ushindi wa kujionyesha, bali kitu kinachoonekana chepesi zaidi na kwa kweli ni kigumu zaidi: kusimama imara dhidi ya uovu "katika kipindi hiki kiovu." Na kisha anaongeza ahadi ambayo ni kama pumzi ya utulivu mwishoni wa mbio: "Baada ya kumaliza kila kitu, mtasimama imara." Yaani, mkiwa mmevaa kile ambacho Mungu mwenyewe anawapa, hamtaanguka. Mstari huu ni kifungu kati ya maelezo ya vita (mstari 12) na maelezo ya vazi lenyewe (mistari 14 hadi 17), na ndani yake kila kitu kikubwa cha injili kimekusanyika kwa ufupi.

Kiini

Angalia kwa makini: silaha hizi si zetu, ni "silaha za Mungu." Neno la Kiyunani hapa ni panoplia, vazi kamili la askari, lakini umiliki ni wa Mungu. Katika Isaya, Mungu mwenyewe anavaa haki kama dirii na wokovu kama kofia anapotoka kuhukumu uovu. Paulo anachukua vazi la Shujaa wa Mungu na kulivalisha kanisa. Hii ni neema katika mfano wa chuma: hutumii nguvu zako, unavaa nguvu zake. Na lengo lililotangazwa si kutwaa milki wala kuangamiza adui, ni "kusimama imara." Kwa sababu ushindi umekwisha kupatikana katika Kristo aliyefufuka na kupewa mamlaka juu ya kila falme na mamlaka. Wajibu wetu ni kutokuondoka mahali ambapo yeye ametushindia.

Uzi Unaoendelea

Katika Bahari ya Shamu, Musa aliwaambia watu wasimame tuli na waone wokovu wa Bwana, kwa maana Bwana atawapigania. Huo ni mfumo unaopita katika Maandiko yote: Mungu anapigana, watu wake wanasimama. Lakini kuna ukuaji. Katika Agano la Kale, silaha ni za Mungu peke yake; kwa Kristo, mwili wake unavikwa silaha zile zile. Mkanda wa kweli, dirii ya haki, kofia ya wokovu, hizi ni sifa za Mungu mwenyewe zinazokuwa mali ya mwamini kwa kuunganishwa na Kristo. Vita ya mwisho ya Mwanakondoo dhidi ya "watawala wa ulimwengu wa uovu" haifanyiki mbali na sisi; inapita katikati ya nyumba zetu, kazi zetu, na maombi yetu ya asubuhi.

Kioo

"Kipindi hiki kiovu" hakisikiki cha kiroho sana kinapofika. Kinafika kama simu ya hospitali, kama mkataba wa kazi usiorudishwa, kama ndoa iliyokauka, kama mtoto anayekataa kila kitu ulichomfundisha, kama tamaa inayokugonga saa kumi na moja usiku ukiwa peke yako na simu. Na jaribu la kwanza si kukufuru; ni kuondoka. Kuacha kuomba, kuacha kuja kanisani, kujisaliti kidogo kidogo hadi hakuna kitu cha kusimamia. Paulo hakukuahidi kwamba hutasukumwa. Ameahidi kwamba, ukiwa umevaa, hutaanguka. Hiyo ni ahadi ya kubaki, si ya kutoumia. Leo, kabla jua kuchwa, andika kwenye karatasi jambo moja mahususi linalokutikisa sasa, kisha sema kwa sauti: "Bwana, katika hili nasimama katika nguvu zako, si zangu."

Mhusika Mkuu

Mhusika mkuu hapa si askari, ni yule anayemvisha silaha. Mungu anaonekana katika mstari huu kama Shujaa anayejua adui wake kwa majina yao na hajaogopa. Lakini pia anaonekana kama Baba anayejua udhaifu wa watoto wake; hakuwaambia "jitengenezee ulinzi," aliwapa wake. Hii ni tabia ile ile inayoonekana katika sura zote za awali za waraka huu: Mungu anayechagua, anayebariki, anayefufua wafu katika dhambi, anayeunganisha Wayahudi na watu wa mataifa katika mwili mmoja. Mungu wa Waefeso hafanyi kazi kwa kutoa maagizo tu; anatoa kile anachoagiza. Naye anafanya hivyo bila upendeleo, kama Paulo alivyokwisha kusema kuhusu mabwana na watumwa katika mstari wa tisa. Silaha ni sawa kwa mtumwa na kwa bwana.

Swali

Kama ushindi ni wa Kristo, kwa nini waamini wanaanguka? Tunawajua. Wachungaji waliovunjika, marafiki waliokata imani, ndugu waliomalizwa na uchungu. Paulo hasemi ni "vaeni silaha za Mungu na kila kitu kitakuwa salama kwa kila mtu bila kujali." Anasema silaha zinapaswa kuvaliwa, na kuvaa ni tendo la mwendelezo, la kila siku, kwa maombi "kila wakati" kama anavyosema mstari wa kumi na nane. Kuna nafasi hapa ya kutokuvaa. Kwa nini Mungu ameruhusu nafasi hiyo, na kwa nini wengine wanaonekana kubeba mzigo mkubwa zaidi kuliko wengine, sielewi na sitajaribu kuupamba jibu. Ninachojua ni kwamba ahadi imetolewa kwa aliyevaa, na kwamba Mungu asiye na upendeleo atahukumu kwa haki yale ambayo mimi siyaoni.

Muktadha

Paulo anaandika kutoka kifungoni; mwenyewe anajitaja katika mstari wa ishirini kama "balozi niliyefungwa minyororo." Mtu aliyefungwa kwa mnyororo anaandika kuhusu silaha, na wale wanaomlinda ndio askari wa Kirumi wenye vazi kamili analolitaja. Efeso ilikuwa mji wa hekalu la Artemi, wa uchawi, hirizi na majina ya mizimu yaliyouzwa mitaani; wasomaji wa kwanza hawakuhitaji kushawishiwa kwamba "pepo katika sehemu za mbingu" ni halisi. Walihitaji kuambiwa kwamba mamlaka hayo yalikuwa yamekwisha shindwa. Na waliokuwa wanasikiliza walikuwa watoto, akina baba, watumwa na mabwana kutoka mstari wa kwanza hadi wa tisa. Yaani vita hii inapiganwa mahali pale pale ambapo mtu anafua nguo, analea watoto na anakwenda kazini.

Tafakari

Ni wapi hasa katika maisha yangu nimeanza kuondoka polepole badala ya kusimama, na ni silaha ipi ya Mungu niliyoiacha kando?

Kusimama, si kushinda, ni lengo la Paulo hapa. Hilo linanifariji au linanikera, na kwa nini?