Wagalatia 2:20

Maandiko Yenyewe

Bado tuko Antiokia, meza imegawanyika, na Paulo hajaacha kumtazama Kefa machoni. Ndani ya hoja hiyo kali kuhusu chakula na tohara, ghafla sauti yake inabadilika kutoka mabishano kwenda kwenye ushuhuda wa moyoni: "Nimesulubiwa pamoja na Kristo. Si mimi tena ninayeishi, bali Kristo anaishi ndani yangu." Anasema kwamba maisha anayoendelea kuyaishi katika mwili huu unaochoka, unaokula na kunywa, anayaishi kwa imani ndani ya Mwana wa Mungu. Na anaongeza maneno mawili ambayo yanabadilisha mabishano yote kuwa shukrani: yule Mwana "alinipenda na akajitoa kwa ajili yangu." Hoja ya kitheologia imekuwa kilio cha mtu aliyeokolewa.

Kiini

Angalia jinsi Paulo anazungumza: hasemi kwamba amejifunza kufuata Kristo, wala kwamba ameamua kubadili tabia. Anasema amekufa. Msalaba wa Yesu si tukio lililotokea nje yake tu, mahali fulani nje ya Yerusalemu, ni tukio lililomhusisha yeye mwenyewe. Yule Sauli wa Tarso aliyekuwa na sifa zake za sheria, ukoo wake, bidii yake, hayuko tena; alikwisha kufa pale. Hapa ndipo neema inachomoza kwa nguvu yake yote: mwanadamu hahesabiwi haki kwa kujiboresha, bali kwa kufa na kufufuka pamoja na Kristo.

Lakini Paulo hasemi kwamba yeye amefutika hadi kuwa hewa. Bado kuna "mimi" anayeishi katika mwili, anayeamini, anayependwa. Wokovu haumaliza utu wetu; unauweka mahali pake pa kweli, ndani ya Kristo, ambapo kipimo cha thamani yetu si utendaji wetu bali upendo wake uliojitoa.

Uzi Unaoendelea

Maneno "alijitoa kwa ajili yangu" yana harufu ya madhabahu. Kwa karne nyingi Israeli walimwona kuhani akiweka mkono juu ya kichwa cha mnyama, na yule mnyama akifa mahali pa mtu. Damu ilimwagika, mtu akaenda zake hai. Paulo anachukua taswira hiyo na kuipindua: sadaka haikufa badala yangu tu, imenivuta ndani yake. Sikubaki nje ya madhabahu nikitazama; nimesulubiwa pamoja naye. Hii ndiyo tofauti kati ya agano la kale na jipya kama Paulo anavyoliona. Sheria ilituweka nje, tukishika mnyama kwa mbali. Kristo anatuingiza ndani, hivi kwamba kifo chake ni chetu na uzima wake ni wetu. Ahadi kwa Ibrahimu, kwamba mataifa yote yatabarikiwa, inatimia hapa: si kwa kuwafanya watu wa mataifa kuwa Wayahudi, bali kwa kuwafisha wote pamoja na Kristo na kuwafufua wote ndani yake.

Kioo

Kuna namna ya kuishi ambayo ni kujenga upya kile Paulo alichokwisha kubomoa. Unahesabu mahudhurio yako kanisani. Unajilinganisha na mzazi mwenzako na kuona kwamba wewe angalau hufanyi yale wanayofanya. Unaogopa kukosea kazini si kwa sababu ya kazi, bali kwa sababu utu wako umefungamana na kuonekana mwenye uwezo. Kila mmoja wetu ana orodha yake ya sheria zisizoandikwa zinazotushikilia. Kefa alikuwa nazo pia; aliogopa macho ya watu waliokuja kutoka kwa Yakobo, akaacha meza. Hofu ya kudharauliwa ni sheria kali kuliko sheria yoyote iliyoandikwa.

Paulo anatuambia kwamba yule anayehitaji kulindwa kwa namna hiyo tayari amekufa. Hana la kupoteza tena. Leo, kabla jua halijazama, kaa kimya na useme kwa sauti, ukitaja jina lako: "Nimesulubiwa pamoja na Kristo. Kristo ananipenda, alijitoa kwa ajili yangu." Sema mara tatu, polepole, hadi masikio yako yasikie kile kinywa chako kinasema.

Swali Gumu

Kama Paulo amekufa, kwa nini bado anagombana Antiokia? Kama si yeye tena anayeishi, kwa nini bado anaonyesha hasira, ukaidi, na hata kiburi kidogo pale anaposema kwamba viongozi "hawakuchangia chochote kwangu"? Andiko halituepushi na mtego huu. Paulo mwenyewe anakiri kwamba bado anaishi "katika mwili," yaani katika mwili unaochoka, unaoshawishika, unaokufa. Kifo alichokisema si hisia inayoondoa mapambano; ni hukumu ya Mungu iliyotamkwa juu ya maisha yake ya zamani, hukumu ambayo bado inatakiwa kuingia katika kila kona ya siku zake. Tunaishi kati ya lililokwisha tamkwa na lisilokwisha onekana. Hakuna njia ya mkato hapa, na yeyote anayekwambia kwamba Mkristo wa kweli hapigani tena anakuuzia kitu ambacho Paulo mwenyewe hakuwa nacho.

Muktadha

Antiokia ilikuwa jiji la tatu kwa ukubwa katika himaya ya Rumi, mahali penye Wayahudi wengi na watu wa mataifa wengi zaidi. Kanisa hapo lilikuwa jaribio jipya kabisa: Wayahudi na Wagiriki wakila chakula kimoja. Meza ilikuwa mahali pa hatari, kwa sababu katika ulimwengu wa kale kula pamoja kulimaanisha kukubaliana kwamba nyinyi ni jamaa moja. Kefa alikuwa akifanya hivyo kwa uhuru, mpaka wageni wakafika. Kumbuka nafasi za watu hawa: Kefa alikuwa mwanafunzi wa kwanza, aliyetembea na Yesu; Paulo alikuwa mgeni aliyewahi kuwatesa waumini. Kumkemea Kefa "waziwazi" mbele ya wote kulikuwa ni kuvunja adabu zote za heshima ya jamii ile. Paulo alifanya hivyo kwa sababu, kwake, meza iliyogawanyika ilikuwa injili iliyogawanyika.

Undani Mmoja

Neno dogo linalobeba uzito wote ni "yangu." Paulo hasemi "alitupenda sisi na kujitoa kwa ajili yetu," ingawa hilo pia ni kweli. Anasema "alinipenda na akajitoa kwa ajili yangu." Katikati ya mabishano kuhusu makundi, tohara, Wayahudi na mataifa, kuhusu ni nani anayekula na nani, Paulo anateremka hadi kwa mtu mmoja: mimi. Yule aliyekuwa akiwaburuta waumini magerezani. Msalaba haukumtazama kama sehemu ya umati; ulimtazama yeye. Na hapo ndipo mabishano yanapokoma kuwa mabishano. Huwezi kubishana na mtu aliyejua kwamba alipendwa mmoja mmoja; unaweza tu kumwuliza kama unajua hilo pia.

Tafakari

Ni sheria gani isiyoandikwa, ambayo bado unaitumia kupima thamani yako, ambayo kwa kweli ilikwisha kufa pale msalabani?

Kama Kefa angekuwa amekaa mezani na wewe leo, ni kundi gani ambalo ungehofia kuonekana ukila nalo?