Mwanzo 11

Maandiko

Wanadamu wote wanaongea lugha moja, wanahamia tambarare ya Shinari, na wanagundua teknolojia mpya: matofali yaliyochomwa na lami badala ya mawe na chokaa. Kwa nguvu hiyo wanaamua kujenga mji na mnara "ambao kilele chake kitafika angani," wakisema wazi kusudi lao: "tujifanyie jina" ili wasitawanyike. Yahwe anashuka, anavuruga lugha yao, na wale waliokataa kutawanyika wanatawanywa; mahali pale panaitwa Babeli. Kisha sura inageuka ghafla kutoka kwa umati usio na majina hadi kwenye orodha ya majina: kizazi cha Shemu kinafuatiliwa jina kwa jina hadi kwa Tera, ambaye anamzaa Abram. Na habari ya mwisho kabla ya ukimya ni hii: "Sarai alikuwa Tasa; hakuwa na mtoto," na safari ya kwenda Kanaani inakwama njiani, Harani.

Kiini

Dhambi ya Babeli si ujenzi; ni kukataa kuwa viumbe. Mungu alikuwa amesema mwanadamu aijaze nchi; hawa wanasema hapana, "Kama hatutafanya, basi tutatawanyika katika uso wa nchi yote." Wanataka umoja bila Mungu, usalama bila utegemezi, na jina lililotengenezwa kwa mikono yao wenyewe. Hapo ndipo kiburi cha binadamu kinapokuwa cha kidini: mnara unaofika angani ni jaribio la kupanda hadi kwa Mungu kwa matofali. Na hukumu ya Mungu ni ya ajabu, kwa sababu haiangamizi; inatawanya. Baada ya gharika, Mungu hatumii tena maji. Anatumia lugha. Anavunja nguvu ya pamoja ya dhambi ili isiendelee kukua bila kikomo, na kwa kufanya hivyo analinda ulimwengu dhidi ya ubaya wa umoja usiotubu. Hukumu hii ina rehema ndani yake: kutawanyika ndiko kunakotimiza kusudi la Muumba. Kisha neema inaonekana wazi kabisa katika aya zinazofuata: mahali ambapo wanadamu walishindwa kujifanyia jina, Mungu anaanza kuchagua jina moja, familia moja, mwanamke mmoja tasa, na kupitia udhaifu huo anaanza kujenga ufalme ambao binadamu hangeweza kuujenga kwa matofali.

Uzi Unaounganisha

Angalia mpangilio: wanadamu wanasema "tujifanyie jina," wanashindwa; kisha sura inaisha na Tera akiwa amekwama Harani, na mara tu baada ya hapo Mungu anamwambia Abram atalifanya jina lake kuwa kuu. Kile ambacho binadamu alijaribu kuchukua kwa nguvu, Mungu anakitoa kama zawadi. Hiyo ndiyo sarufi ya agano: si kupanda kwetu kwenda kwa Mungu, bali kushuka kwake kuja kwetu. Mnara wa Babeli ni dini ya mwanadamu katika umbo lake safi; Abram ni mwanzo wa injili. Na uzi huu unaishia Pentekoste, pale ambapo Roho Mtakatifu anarudisha kusikilizana bila kufuta tofauti za lugha. Mungu hajengi upya mnara mmoja; anajenga kanisa kutoka kila lugha. Kristo ndiye yule aliyeshuka kweli, si kuvuruga bali kuokoa, na ndani yake watawanyika wanakusanywa tena.

Kioo

Tunajenga minara midogo kila siku. CV inayopangwa ili iseme zaidi ya ukweli. Nyumba inayojengwa si kwa ajili ya kukaa bali kwa ajili ya kuonekana. Huduma kanisani inayofanywa kwa bidii kubwa, lakini moyoni kuna sauti ileile: nijifanyie jina. Hata hofu ya Babeli ni yetu: hofu ya kutawanyika, kusahaulika, kuwa mtu asiyekumbukwa na mtu yeyote baada ya miaka kumi. Ndiyo maana tunashikilia watoto kwa nguvu, tunakataa kustaafu, tunahesabu wafuasi. Na habari njema ni hii: jina lako halitegemei matofali yako. Lipo mikononi mwa Yule aliyeanza na mwanamke tasa. Leo, andika kwenye karatasi jina ambalo ungependa watu wakutaje nalo ukifa, kisha lisome kwa sauti mbele za Mungu na useme: "Jina hili si langu kulijenga; ni lako kulitoa."

Mhusika Mkuu

Mungu katika sura hii ni wa ajabu. Anaonekana karibu akitabasamu: wanajenga mnara unaofika angani, naye "akashuka kuona." Lakini hakuna dharau ya kikatili hapa. Anachoona kinamhuzunisha: "watu hawa ni taifa moja na lugha moja, na wameanza kufanya hivi!" Anajua mwelekeo wa moyo ulioungana katika kiburi, na anaingilia kati kabla hawajafika mwisho wake. Huyu ni Mungu anayezuia, si anayeangamiza; hukumu yake ni breki, si moto. Na baada ya kuvuruga, haondoki. Anaendelea kufuatilia vizazi, jina kwa jina, hadi afike kwa familia moja huko Ur wa Wakaldayo. Utakatifu wake hauvumilii uasi, lakini uvumilivu wake unasubiri vizazi kumi ili kuanzisha wokovu. Huyo ndiye Mungu tunayeabudu: mkali vya kutosha kuvunja minara yetu, mvumilivu vya kutosha kutuanzia upya.

Undani

Kitu kidogo kinachoficha kila kitu: "Yahwe akashuka kuona mji na mnara." Mnara ulipaswa kufika angani. Lakini kutoka pale Mungu alipo, ulikuwa mdogo kiasi kwamba ilimbidi ashuke ili auone. Hii si mzaha tu; ni theolojia nzima katika neno moja. Umbali kati ya Mungu na mwanadamu si umbali wa mita unaoweza kuzibwa kwa matofali; ni umbali wa utakatifu. Hakuna mnara mrefu wa kutosha. Lakini neno hilohilo, "akashuka," ndilo linalobeba injili. Mungu anashuka Sinai, anashuka katika hema, hatimaye anashuka katika mwili wa mtoto aliyezaliwa Bethlehemu. Tofauti ni kusudi: huku anashuka kuvuruga, huko anashuka kuokoa. Lakini daima ni yeye anayeshuka. Daima.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waisraeli walioisikia hadithi hii walijua Babeli si hadithi ya kale tu. Babeli ndiyo iliyobomoa Yerusalemu, iliyowapeleka utumwani, iliyojengwa kwa matofali yaliyochomwa kwenye tambarare ya mito, yenye minara ya hekalu iliyoinuka angani. Kwa hiyo sura hii ilikuwa kauli ya ujasiri: himaya hii inayoonekana kuwa ya milele ilianza kama mradi uliovunjwa na Mungu, na jina lake lenyewe linamaanisha machafuko. Zaidi, waliona kitu cha karibu zaidi: baba yao Abram alitoka Ur wa Wakaldayo, kutoka ulimwengu huohuo wa minara. Mungu hakuchukua mtu safi kutoka mahali safi. Alichukua mtu kutoka Babeli, mwenye mke tasa, kutoka familia iliyokwama Harani, na kutoka hapo akaanza taifa. Hiyo ilikuwa faraja kwa watu waliokuwa wamekwama wenyewe.

Tafakari

Ni mnara gani unaoujenga sasa, na unahofia nini kingetokea kama ungeacha kuujenga leo?

Mungu anaanza kazi yake kwa mwanamke tasa na safari iliyokwama. Ni sehemu gani ya maisha yako unayoiona kama mwisho, ambayo huenda ndiyo anataka kuianzia?