Ayubu 2:13

Maandiko Yenyewe

Baada ya kulia na kurarua majoho yao, marafiki watatu wa Ayubu hawakufanya kile tunachotarajia: hawakuanza kuhubiri. "Kisha wakaketi chini pamoja naye kwa muda wa siku saba-mchana na usiku." Hawakusema neno hata moja, "kwa kuwa waliona kuwa huzuni yake ilikuwa kuu mno." Mstari mmoja mfupi, lakini ndani yake kuna wiki nzima ya ukimya ulioshikiliwa kwa makusudi.

Fikiria eneo hilo. Jua la jangwa linapanda na kuzama saba mara. Majivu yanabandika kwenye ngozi iliyochanika. Ayubu anajikuna na kigae, sauti ile ya kigae kwenye majipu ni kelele pekee inayosikika. Na wanne wameketi chini, sawasawa, bila cheo, bila jibu.

Kiini

Ukimya huu ni theologia iliyotendwa kwa mwili. Marafiki walipoona ukubwa wa huzuni, waliamua kwamba maneno yangeikosea heshima. Kwa siku saba walikubali kitu ambacho baadaye wangekisahau: kuna maumivu yanayozidi uwezo wa maelezo yetu.

Hapa Biblia inatufundisha jambo kali kuhusu Mungu na mwanadamu. Mungu hatoi jibu la haraka kwa Ayubu pia; sura thelathini na saba zinapita kabla Bwana afunguwe kinywa. Ukimya wa marafiki unaakisi ukimya wa mbingu, na kwa muda ukimya huo ni rehema, sio ukatili. Faraja ya kweli haianzii kwa ufafanuzi; inaanzia kwa uwepo. Mungu wa agano hajaahidi kutuepusha na majivu, ameahidi kutuketi karibu ndani yake.

Uzi Unaopita Katikati

Kuna mstari unaotoka kwenye majivu haya na kwenda mbali. Marafiki wanaketi chini pamoja na Ayubu lakini wanabaki na ngozi yao safi; wanashiriki mahali, hawashiriki maumivu. Mwokozi wetu alikwenda hatua moja zaidi. Yesu hakuketi tu kando ya huzuni yetu, aliivaa. Alipata majipu ya dunia hii kwenye mwili wake mwenyewe, na pale msalabani alikaa ndani ya ukimya wa Mungu ambao Ayubu aliuhisi tu kwa mbali.

Kwa hiyo mstari huu ni kivuli, sio tangazo. Marafiki wanaonyesha kile ambacho mwanadamu bora anaweza kufanya: kuwa pale, kunyamaza, kuvumilia. Kristo anakamilisha kile ambacho mwanadamu hawezi: kuingia kabisa ndani ya mateso na kuyatoka akiwa amewashinda. Faraja yetu haijaanza na ukimya mtakatifu; imeanza na Neno aliyefanyika mwili.

Kioo

Tunajua hofu ya marafiki hawa. Unapiga simu kwa mwenzako aliyefiwa na mtoto, na moyo wako unadunda kwa sababu hujui utasema nini. Mwenzako kazini anatangaza ugonjwa wa saratani, na wewe unatafuta ushauri wa chakula, au aya ya Biblia, au tabasamu la kutuliza, kitu chochote kitakachokufanya ujisikie si mzito. Ndugu yako anafukuzwa kazi, ndoa ya rafiki wako inavunjika, na kinywa chako kinapenda kuongea kwa sababu ukimya unatuaibisha.

Lakini angalia: marafiki wa Ayubu walikosea baadaye pale walipofungua vinywa vyao, sio pale walipoketi kimya. Mwaliko wa mstari huu ni kuacha hamu yako ya kurekebisha mambo, na badala yake kutoa kitu kigumu zaidi: muda wako, mwili wako, uwepo wako usio na majibu.

Leo, mtumie ujumbe mtu mmoja unayemjua anapitia huzuni kubwa, na usimwandikie ushauri wowote. Andika maneno haya pekee: "Nipo. Nitakuwa nawe." Kisha nenda, kama unaweza, na kaa naye.

Mazingira

Katika ulimwengu wa Ayubu, kuomboleza kulikuwa na sheria zake. Kurarua joho, kutupa majivu kichwani, kuketi chini badala ya kiti, hii yote ilikuwa lugha ya umma inayosema: mtu huyu amevunjika na sisi tunavunjika naye. Siku saba ndio kipindi kamili cha maombolezo, kipindi kile kilichotolewa kwa wafu. Marafiki wanamlilia Ayubu kama mtu aliyekwisha kufa, ingawa anapumua.

Na Ayubu alikuwa nani? Tajiri mkubwa wa mashariki, mwenye heshima ya mzee wa mji. Elifazi, Bildadi na Sofari pia hawakuwa wanyonge; walisafiri umbali mrefu, wakatenga muda, wakaacha shughuli zao. Lakini walipoinua macho "hawakuweza kumtambua." Hadhi yote ya Ayubu ilikuwa imeondolewa; alikuwa amebaki umbo tu, akiwa kwenye lundo la majivu nje ya mji, mahali pa takataka na watu wasio na thamani.

Wasikilizaji wa Kwanza

Msikilizaji wa kwanza wa kitabu hiki aliishi katika dunia inayoamini kwamba mwenye haki anafanikiwa na mwovu anaangamia. Hilo lilikuwa jambo la dini na la akili ya kawaida pia. Kwa hiyo picha ya mwanamume mwadilifu, aliyetangazwa na Bwana mwenyewe kuwa "mtu mwenye haki na mkamilifu," akiwa ameketi majivuni na marafiki wake wanamhesabu kama maiti, ilikuwa mshtuko wa kweli.

Walisikia kitu ambacho sisi tunakipita kwa haraka: kwamba ukimya wa siku saba ulikuwa ushuhuda wa ukubwa wa fumbo. Marafiki wale, kwa muda, walikubali kwamba hawaelewi. Msikilizaji wa kwanza alijua vizuri kwamba kukubali kutojua ni unyenyekevu wa nadra, na kwamba mara nyingi dini yetu haivumilii ukimya kwa muda mrefu.

Swali Gumu

Kwa nini ukimya ule uliisha? Marafiki hawa walianza vizuri kabisa, na kisha wakatumia sura nyingi kumshambulia Ayubu kwa maneno mazuri yenye uongo. Je, ukimya wa siku saba ulikuwa huruma, au ulikuwa tu nafasi waliyotumia kujenga hoja zao kichwani?

Maandiko hayatuambii. Lakini kuna hatari inayotuhusu: tunaweza kukaa karibu na mtu anayeumia wakati fikira zetu zinamhukumu kimya kimya. Mwili unaonyesha mshikamano, moyo unaandaa mashtaka. Na baada ya siku saba, mambo yaliyomo moyoni hutoka.

Siwezi kumaliza kwa faraja rahisi hapa. Ukimya si utakatifu wenyewe; unakuwa mtakatifu tu kama moyo unaonyamaza pamoja na kinywa. Hiyo ni kazi ndefu ya neema, na mara nyingi tunaigundua tukiwa tumeshaanguka.

Maswali ya Kutafakari

Ni lini mara ya mwisho ulikaa na mtu anayeumia bila kutoa ushauri wowote, na kwa nini ilikuwa vigumu?

Unaposhuhudia huzuni ya mwingine, moyo wako unanyamaza pamoja na kinywa chako, au unaendelea kujenga hoja?