Yoshua 13

Maandiko Yenyewe

Sura hii inaanza kwa sentensi ambayo si ya kumbembeleza mtu: "Umekuwa mzee, lakini bado kuna nchi kubwa ya kuteka." Mungu anamwambia Yoshua, aliyechoka na miaka, kwamba kazi haijakwisha; kisha anataja kwa majina nchi zile ambazo bado hazijatwaliwa: mikoa ya Wafilisti, nchi ya Wageshuri, maeneo ya Wasidoni, milima ya Lebanoni hadi Lebo Hamathi. Baada ya hapo amri inabadilika kutoka vita kwenda mgawanyo: "Igawanye nchi hii kama urithi kwa makabila tisa na kwa nusu ya kabila la Manase." Sehemu kubwa ya sura inarudi nyuma, ikikumbuka yale Musa aliyowapa Wareubeni, Wagadi na nusu ya Manase mashariki mwa Yordani, pamoja na orodha ndefu ya miji. Na kati ya majina hayo yote kuna maneno mawili yanayotulia kimya: Lawi hakupewa urithi, kwa sababu Mungu mwenyewe ndiye urithi wake.

Kiini

Kuna mvutano hapa ambao Biblia haitaki kuufuta. Mungu anasema "Nitawafukuza mbele ya jeshi la Israeli," na papo hapo anamwagiza Yoshua agawe nchi ambayo bado haijaingiwa. Israeli wanapewa ramani ya kitu ambacho hawajakishika. Je, hii ni ahadi au ni mzigo? Labda ni vyote viwili, na ndiyo maana sura hii inatuacha tukiwa na maswali zaidi kuliko majibu. Kisha, kama kilele kisichotarajiwa, inakuja sentensi kuhusu Lawi: urithi wao si udongo bali ni Mungu mwenyewe. Kila kabila lingine linahesabu mipaka, mabonde na vijiji; kabila moja halina chochote cha kuhesabu ila uwepo wa Yahweh. Na sentensi hiyo inarudiwa mara mbili, mwanzoni na mwishoni mwa sura, kana kwamba mwandishi anataka tusiisahau. Ni nani basi aliye tajiri kati yao? Swali hilo linaendelea kusimama, bila jibu la haraka.

Uzi wa Pamoja

Nchi iliyoahidiwa haikuwa kamwe lengo la mwisho, bali kivuli cha kitu kikubwa zaidi. Sura hii yenyewe inakiri hivyo bila kusema waziwazi: nchi imegawanywa, lakini "bado kuna nchi kubwa ya kuteka." Pumziko lililotolewa si pumziko kamili. Ndiyo maana Waebrania 4 linathubutu kusema kwamba pumziko la Mungu bado linawangoja watu wake; kama Yoshua angelikuwa amemaliza kila kitu, hakungekuwa na haja ya ahadi nyingine. Na hapo ndipo kauli ile kuhusu Lawi inapoanza kung'aa. Kabila moja lilipewa mapema kile ambacho siku moja kitakuwa fungu la wote: si eneo, bali Mungu mwenyewe. Yesu hakuahidi wanafunzi wake shamba wala mji; aliahidi kuwa pamoja nao. Je, tunaamini kwamba hilo ni urithi wa kutosha?

Kioo

Yoshua anasimama mbele ya Mungu akiwa mzee, na anaambiwa kazi haijakwisha. Pengine wewe pia umefika mahali ambapo nguvu zimepungua lakini orodha ya mambo ambayo hayajakamilika bado ni ndefu: mtoto ambaye bado hajarudi, ndoa iliyobaki nusu, kazi ambayo ulifikiri ungeimaliza kabla ya miaka hii. Mungu hakumdanganya Yoshua kwamba kila kitu kiko sawa, wala hakumkaripia. Alimpa kazi tofauti: gawa kile ambacho bado hakijashikwa. Kuna aina ya imani inayotoa kwa matumaini kile ambacho bado hakipo mkononi. Na kuna kishawishi cha kupima thamani yetu kwa kile tulichokusanya, mipaka, miji, vijiji, akaunti. Lawi hawakuwa na chochote cha kuonyesha.

Leo, andika kwenye karatasi jambo moja ambalo halijakamilika maishani mwako, kisha juu yake andika maneno haya: "Yahweh, Mungu wa Israeli, ni urithi wangu."

Muktadha

Tumefika mahali pa kugeuka katika kitabu cha Yoshua. Sura za mwanzo zilikuwa za vita, tarumbeta na wafalme thelathini na mmoja walioshindwa; kuanzia hapa ni ramani, mipaka na kura. Yoshua sasa ni mzee, pengine miongo kadhaa imepita tangu kuvuka Yordani. Wafilisti bado wameshikilia pwani na miji yao mitano yenye nguvu, Wasidoni wako kaskazini, na milima ya Lebanoni haijaguswa. Mashariki mwa Yordani, Musa alikuwa tayari amewapa Wareubeni, Wagadi na nusu ya Manase nchi ya Sihoni na Ogu. Kwa Mwisraeli, urithi haukuwa mali ya kununuliwa na kuuzwa; ulikuwa ni jina la familia lililoandikwa katika udongo, uthibitisho kwamba Mungu alikumbuka ahadi aliyompa Abrahamu.

Mhusika Mkuu

Ingawa Yoshua ndiye anayezungumziwa, sauti inayotawala sura hii ni ya Mungu, na ni sauti ya ajabu. Anaanza kwa ukweli mkali: "Umekuwa mzee." Hakuna kubembeleza, hakuna kumsifia kwa yale aliyoyafanya. Kisha anaahidi: "Nitawafukuza mbele ya jeshi la Israeli." Mungu anachukua jukumu la kile ambacho Yoshua hawezi tena kukifanya. Huyu ni Mungu anayeweka ukweli na neema katika sentensi moja. Na kisha, kimya kile: Yoshua hajibu chochote. Hakuna malalamiko wala ahadi. Mzee anasikiliza tu, na anaanza kugawa. Pengine hiyo ndiyo sura ya kukomaa kiroho ambayo tunaiogopa zaidi, kukubali kuwa sehemu ya kazi utaiachia mikono mingine.

Wasifu

Wasomaji wa kwanza walikuwa wanaishi na matokeo ya sentensi ya kumi na tatu: "Wageshuri na Wamakathi wanaishi miongoni mwa Waisraeli hadi leo." Hii si historia ya mbali kwao; ni jirani yao. Walijua vizuri jinsi ushindi usiokamilika unavyoonekana mchana kweupe. Orodha ndefu ya miji, ambayo kwetu ni mlolongo wa majina magumu, kwao ilikuwa kumbukumbu takatifu: hapa ndipo babu yangu alipolimwa, huu ndio mpaka tuliopewa. Baadaye, Waisraeli walipopoteza nchi hiyo na kwenda uhamishoni, orodha hii ikawa kitu kingine tena: madai, maombi, na kumbukumbu kwamba Mungu aliwahi kugawa. Na kwa wale waliokuwa wamepoteza kila kitu, mstari kuhusu Lawi ulibaki kama taa ndogo isiyozimika.

Tafakari

Ni nini ambacho umekuwa ukikihesabu kama urithi wako, na kingeonekanaje kama ungeambiwa leo, kama Lawi, kwamba Mungu mwenyewe ndiye fungu lako?

Mungu alimwambia Yoshua ukweli mgumu kuhusu umri wake na bado akampa kazi. Ni ukweli gani kuhusu wewe mwenyewe unaouepuka, ambao pengine ndio mlango wa kazi mpya anayokupa?