Mambo ya Walawi 13:12

Maandiko Yenyewe

Mstari huu unaeleza hali ya kushangaza: ugonjwa umepanuka mpaka umeifunika ngozi yote ya mtu, "tangu kichwani pake hata miguuni." Hakuna kipande kilichobaki safi. Na hapo ndipo sheria inasema mtu huyo "anajitokeza kwa kuhani," anajionyesha, hajifichi. Mstari unaofuata unatoa hukumu isiyotarajiwa: kuhani atamtangaza kuwa safi.

Kiini

Fikiria mantiki hii kwa dakika moja, kwa sababu inavuruga hisia zetu za haki. Doa dogo linamfanya mtu najisi. Ugonjwa uliojaa mwili mzima unamfanya safi. Mtu mwenye alama moja hutengwa siku saba, kisha saba zaidi; mtu aliyefunikwa kabisa anaingia tena kambini siku hiyo hiyo.

Kwa nini? Andiko halielezi. Linaacha ukimya pale ambapo tungependa maelezo. Lakini ukimya wenyewe unasema jambo: kinachomtenga mtu na Mungu siyo ukubwa wa uchafu, bali ni ule uchafu unaoendelea kufanya kazi, "nyama mbichi" ya mstari wa kumi na nne, kidonda kinachoendelea kutokwa. Mtu aliyefunikwa mweupe kote hana tena kitu cha kuficha. Amefika mwisho wa uwezo wake wa kujitetea. Na pale, mwisho kabisa, ndipo tangazo la usafi linapotolewa.

Uzi Unaounganisha

Neno la Kiebrania linalotumika hapa, tsara'at, halimaanishi ukoma wa kisasa tu; ni jina la hali inayoonekana mwilini, nguoni, hata ukutani, ishara ya kitu kilichoharibika katika ulimwengu. Sheria hii haiponyi mtu yeyote. Kuhani hana dawa. Anaangalia tu, na kutamka.

Ndiyo maana mstari huu unaacha njaa ndani ya msomaji. Unangoja mtu ambaye hataangalia tu bali atagusa. Injili zinatuambia kuwa Yesu alimgusa mwenye ukoma, jambo lililokuwa haramu kabisa chini ya sheria hii, na badala ya Yesu kuwa najisi, yule mtu akawa safi. Kile ambacho Mambo ya Walawi kinaweza kutamka pekee, Kristo anakitenda. Na anafanya hivyo kwa kanuni ile ile ya ajabu: si wenye doa dogo wanaokwenda kwake, bali waliofunikwa tangu kichwani hata miguuni.

Kioo

Sisi ni mabingwa wa doa dogo. Tunakubali kwamba tuna udhaifu kidogo hapa, tabia moja pale, kasoro ndogo ya hasira nyumbani mwetu jioni. Tunajitetea kwa vipimo: si mbaya kama yule; ni upele tu. Na katika kujitetea huko, tunabaki katika ile hali ya kutengwa siku saba, na saba zaidi, tukisubiri kama itaenea, tukiogopa uchunguzi.

Mstari huu unavunja mchezo huo. Unasema kwamba ukweli kamili juu yako mwenyewe ndiyo mahali pa neema, si mahali pa hukumu. Maadamu unashikilia kipande kimoja cha ngozi safi ambacho kwacho unajipima, hujaenda kwa kuhani.

Leo, nenda chumbani peke yako, funga mlango, na useme kwa sauti mbele za Mungu jambo moja unalolificha kwa miaka, ukilitaja kwa jina lake halisi bila maelezo ya kulipunguza.

Muktadha

Israeli wako jangwani, wamekaa kambini, na hema la kukutania liko katikati yao. Kila kitu katika sura hii kinahusiana na eneo hilo: kuwa safi ni kuwa ndani, kuwa najisi ni kuwa nje. Mstari wa arobaini na sita unaeleza ukali wake: "yapasa kuishi peke yake nje ya kambi."

Kwa hiyo hukumu ya kuhani haikuwa suala la afya tu; ilikuwa suala la familia, kazi, ndoa, ibada. Mtu aliyetangazwa najisi alipoteza ulimwengu wake wote. Naye alitakiwa kupiga kelele, "Najisi, najisi," ili wengine wajitenge. Katika jamii ambayo utambulisho ulikuwa katika ukoo na kundi, adhabu hii ilikuwa nzito kuliko maumivu ya mwili. Ndiyo maana uangalifu wa sheria hii, siku saba na saba zaidi, siyo ukatili bali ni ulinzi.

Mhusika Mkuu

Kuhani ndiye anayeshika kalamu hapa, lakini yeye siyo mwamuzi wa mwisho; ni mtumishi wa maneno ambayo Mungu ameyatoa. Sura inaanza hivi: "Yahweh akazungumza na Musa na Aroni." Sauti inayotamka "safi" ni sauti ya Mungu inayopita kinywa cha mwanadamu.

Na sauti hiyo ina tabia ya ajabu. Haiharakishi hukumu; inasubiri, inachunguza mara mbili, inatoa nafasi ya siku saba. Haitangazi najisi ambaye hajafikia hatua ya kuwa hivyo, wala haifichi ukweli pale ulipo. Hii ndiyo picha ya Mungu tunayopewa hapa: mchunguzi mvumilivu, siyo mwenye pupa ya kuhukumu, wala mwenye woga wa kusema ukweli. Na Mungu huyu, ajabu ya ajabu, ana kanuni ya kumkaribisha yule aliyefikia mwisho wa kujificha.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waisraeli waliosikia sheria hii kwa mara ya kwanza hawakuisikia kama mafumbo ya kiroho. Waliisikia kama utaratibu wa maisha yao ya kila siku, jinsi ya kushughulika na mtu wa kwao aliyepatwa na jambo la kutisha. Kwao, mstari huu ulikuwa habari njema ya kimwili: kuna njia ya kurudi. Kutengwa siyo hukumu ya milele.

Lakini pia walisikia kitu kingine ambacho sisi tunakikosa kwa urahisi. Waliishi katikati ya mataifa yenye miungu isiyotabirika, ambapo ugonjwa ulikuwa laana isiyo na maelezo wala kipimo. Hapa, Mungu wao anatoa vigezo vilivyo wazi, vinavyoweza kuchunguzwa, vinavyoweza kujulikana. Kuwa najisi mbele za Yahweh ni jambo linaloweza kutajwa, na kwa hiyo linaloweza kuponywa.

Tafakari

Ni kipande gani cha "ngozi safi" ndani yako unachokitumia kujithibitishia kwamba hali yako si mbaya sana?

Kama tangazo la usafi linatolewa kwa yule asiye na kitu cha kuficha, ni nini kinachokuzuia kujitokeza mbele za Mungu ukiwa mzima kama ulivyo?