Kutoka 20

Maandiko Yenyewe

Mungu mwenyewe anazungumza, si kupitia ndoto wala kuhani, bali kwa sauti inayosikika mlimani, na maneno yake yanaanza kwa kumbukumbu: "Ndimi Bwana Mungu wenu, niliyewatoa katika ardhi Misri, nje ya nyumba ya utumwa." Kisha zinafuata amri kumi, zikianzia na uhusiano na Mungu peke yake, zikipita katika jina lake, siku ya Sabato, heshima kwa wazazi, na kuishia mahali pa ndani kabisa pasipoonekana na mtu: "Usitaman nyumba ya jirani yako." Wakati sauti inapokoma, watu wanaona radi na moshi, wanatetemeka, na kusimama mbali. Wanamsihi Musa aongee badala ya Mungu, wasije wakafa. Musa anaingia peke yake katika giza nene ambako Mungu yupo, na huko anapewa maagizo mepesi ya ajabu: madhabahu ya udongo, mawe yasiyokatwa, hatua zisizopandwa.

Kiini

Angalia mpangilio, kwa sababu ndio kila kitu. Mungu hasemi kwanza "fanyeni hivi" bali "niliwatoa." Wokovu unatangulia sheria; watu hawa tayari ni huru kabla hawajapewa amri hata moja. Amri kumi si ngazi ya kupanda ili kufika kwa Mungu, ni namna ya kuishi ya watu ambao tayari wamefikiwa. Lakini kuna kitu kinachotusumbua hapa: Mungu anajiita "Mungu mwenye wivu." Neno hilo linakwaruza masikio yetu, kwa sababu tumezoea kufikiri wivu ni udhaifu wa kibinadamu. Hapa halina maana ya kutokuwa salama, bali ya upendo usiokubali kugawanywa, kama vile ndoa isivyokubali mgeni. Na kisha, mwishoni mwa amri zote, jambo la kushangaza: watu waliokombolewa wanamwomba Mungu anyamaze. Ukaribu wenyewe unatisha. Je, tunataka kweli Mungu aongee, au tunapendelea mtu wa kati?

Uzi Unaounganisha

Kuna picha mbili zinazokaa pamoja kwa mvutano hapa. Ya kwanza: mlima unaowaka, sauti inayowatisha watu hata wanaomba isiendelee. Ya pili: madhabahu ya udongo, mawe yasiyokatwa, hakuna ngazi. Mungu anayewaka mlimani ndiye anayesema, "kila sehemu ntakapotaka jina langu liheshimiwe, nitakuja kwenu na kuwabariki." Anashuka. Hataki jengo la fahari; anataka udongo. Kati ya moto na udongo kuna Musa, aliyeingia peke yake katika giza nene kwa niaba ya wengine. Ombi la watu, "usiruhusu Mungu kuongea nasi, ama tutakufa," halikatwi na Mungu; linatimizwa. Na hapo ndipo uzi unaonekana: Mungu anakubali kuwa na mpatanishi, na hatimaye anakuwa mpatanishi mwenyewe katika Mwana aliyeingia gizani na kutoka akiwa hai, ili sauti isikike bila kuua.

Kioo

Amri ya mwisho ndiyo inayoumiza zaidi, kwa sababu haiwezi kushuhudiwa na mtu. Unaweza kuepuka wizi na uzinzi maisha yako yote na bado ukae mezani ukihesabu nyumba ya jirani, mshahara wa mwenzako kazini, ndoa inayoonekana tulivu kuliko yako, mwili wa mtu mwingine, kipaji cha yule anayeongoza kwaya. Tamaa haifanyi kelele; inanong'ona tu kwamba Mungu amekugawia kidogo. Ndiyo maana amri ya kwanza na ya mwisho ni jambo moja lililopinduliwa: yeyote anayeamini kwamba Bwana anatosha hana haja ya kuiba kwa macho. Na Sabato inagusa hilo pia: kupumzika ni kukiri kwamba dunia haitegemei bidii yako.

Leo, andika kwenye karatasi jina la mtu mmoja na kitu chake unachokitamani, kisha sema kwa sauti: "Hiki si changu, na Mungu wangu ananitosha." Kisha chana karatasi.

Mhusika Mkuu

Mungu hapa anazungumza mwenyewe, na yale anayosema juu ya nafsi yake hayako sawa kwa mizani ya kibinadamu. Anasema ataadhibu uovu "hadi kizazi cha nne," lakini atashika agano la uaminifu "kwa maelfu." Hesabu haziko sawa, na hazikusudiwi kuwa sawa. Hukumu inahesabiwa kwa vizazi vinne; upendo unahesabiwa kwa maelfu. Huyu ni Mungu ambaye hasira yake ina mpaka na rehema yake haina. Na bado ni "Mungu mwenye wivu," asiyekubali kushirikishwa. Kuna kitu ndani yetu kinachotaka kumfanya mpole zaidi, asiye na moto wala radi. Lakini je, tungependa Mungu asiyejali tunapomwacha? Upendo usio na wivu si upendo; ni kutojali kuliovaa nguo nzuri.

Wasikilizaji wa Kwanza

Walikuwa watumwa wa jana. Walitoka Misri, nchi iliyojaa sanamu za mawe, wanyama waliochongwa kwa dhahabu, na Farao aliyeitwa mungu mwenye sura. Kusikia "msijitengenezee sanamu za kuchonga" kulikuwa kama kuambiwa uabudu upepo. Dini bila picha haikuwepo katika ulimwengu wao. Na kisha Sabato: siku ambayo mtumwa wa kiume, mtumishi mwanamke, ng'ombe na hata mgeni wanapumzika. Kwa watu waliopigwa kwa kutotimiza kiasi cha matofali, hii haikuwa kanuni ya dini tu; ilikuwa mapinduzi ya kiuchumi. Mungu anayewapa siku ya kutofanya kazi ni Mungu tofauti kabisa na yule aliyewatawala Misri. Amri hizi ziliwaambia kwamba uhuru wao ni wa kweli.

Mazingira

Ni miezi mitatu tu tangu Bahari ya Shamu. Wako jangwani, hawana nchi, hawana hekalu, hawana mfalme. Hapo ndipo Mungu anatoa katiba yao. Muundo wenyewe ni wa mikataba ya wafalme wakuu wa wakati ule: mtawala anajitambulisha kwa jina, anataja alichowatendea watu wake, kisha anaweka masharti. Lakini tofauti ni kubwa: mfalme huyu hakushinda watu hawa vitani, aliwakomboa kutoka utumwani. Mlima unatoa moshi, mipaka imewekwa, na watu wanasimama mbali huku Musa akikaribia. Hata amri ya mwisho kabisa, ya kutopanda madhabahu kwa hatua, inagusa dunia yao halisi: ibada za mataifa jirani zilijaa aibu na uchi wa ibada. Mungu wa Israeli anadai heshima, si mchezo.

Tafakari

Watu waliomba Mungu anyamaze kwa sababu sauti yake iliwatisha. Ni wapi maishani mwako unapendelea kusikia habari za Mungu kuliko kusikia Mungu mwenyewe?

Ikiwa amri zote zinaanzia kwenye ukombozi uliokwisha tendeka, ni amri ipi ambayo bado unaishika kama njia ya kujipatia kibali badala ya kuishi kama mtu aliyekwisha wekwa huru?